tag:blogger.com,1999:blog-369992692012-01-14T07:09:15.469-08:00QUE SERA SERA, WHATEVER WILL BE, WILL BE....APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.comBlogger1031100tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-49741373222909471692011-05-13T12:53:00.000-07:002011-05-13T12:53:04.395-07:00Kαλώς ορίσατε στην Ολλανδία<br />της Emily Kingsley<br />(1987)<br /><br /><br />Συχνά μου ζητούν να περιγράψω πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί με ειδικές ανάγκες…Λοιπόν είναι κάπως έτσι… <br /><br /><br />Όταν πρόκειται να αποκτήσεις ένα μωρό, είναι σαν να σχεδιάζεις ένα τέλειο ταξίδι αναψυχής στην Ιταλία. Αγοράζεις τόμους από ταξιδιωτικούς οδηγούς και κάνεις τα τέλεια σχέδια σου…θα δεις το Κολοσσαίο, το Δαυίδ του Μιχαήλ Άγγελου, τις γόνδολες στην Βενετία. Μπορεί ακόμα να μάθεις και κάποιες φράσεις στα ιταλικά. Όλα είναι πολύ συναρπαστικά. <br /><br /><br />Μετά από μήνες μεγάλης προσμονής η μεγάλη μέρα φτάνει. Ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και αναχωρείς. Μετά από αρκετές ώρες, το αεροπλάνο προσγειώνεται. Η αεροσυνοδός έρχεται και σου λέει: «Καλωσορίσατε στην Ολλανδία!». <br /><br /><br />«Ολλανδία;;; τι εννοείς Ολλανδία; Εγώ είχα πτήση για Ιταλία. Όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν να πάω στην Ιταλία!!» <br /><br /><br />Όμως υπήρξε μια αλλαγή στην πτήση και προσγειωθήκαμε στην Ολλανδία. Εκεί πρέπει να μείνεις. Βέβαια το σημαντικό είναι ότι δε σε πήραν σε κάποιο απαίσιο, βρώμικο μέρος γεμάτο αρρώστιες και πείνα. <br /><br /><br />Είναι απλά ένα διαφορετικό μέρος. Έτσι αναγκάζεσαι να πας και να αγοράσεις άλλους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Και πρέπει να μάθεις μια εντελώς διαφορετική γλώσσα. Και θα γνωρίσεις ανθρώπους που ποτέ δε θα συναντούσες. <br /><br /><br />Είναι απλά ένας διαφορετικός τόπος. Οι ρυθμοί ζωής είναι πιο αργοί, λιγότερο φανταχτεροί σε σχέση με την Ιταλία. Αλλά όταν βρεθείς εκεί, αφού πάρεις μια βαθιά αναπνοή και κοιτάξεις γύρω σου… θα αρχίσεις να παρατηρείς ότι η Ολλανδία έχει ανεμόμυλους…και τουλίπες… <br /><br /><br />Αλλά όλοι όσοι ξέρεις όλο πάνε και έρχονται στην Ιταλία… και όλο λένε πόσο υπέροχα πέρασαν εκεί.. και εσύ για την υπόλοιπη σου ζωή θα λες «Ναι, εκεί θα πήγαινα και εγώ. Έτσι τα είχα σχεδιάσει...» <br /><br /><br />Και ο πόνος για αυτή την απώλεια του ονείρου ποτέ μα ποτέ δε θα φύγει. Γιατί ήταν κάτι πολύ σημαντικό για σένα η Ιταλία. <br /><br /><br />Αλλά.. αν περάσεις όλη σου τη ζωή πενθώντας επειδή δεν πήγες στη Ιταλία, δε θα μπορέσεις ποτέ να απολαύσεις αυτά τα πολύ ιδιαίτερα , τα πολύ αξιαγάπητα που έχει η Ολλανδία!<br /><br /><br />----<br /><br /><br />H Emily Kingsley ανήκει στη δημιουργική ομάδα του Sesame Street για το οποίο γράφει κείμενα από το 1970. Για τα κείμενά της έχει βραβευτεί με 12 βραβεία Emmy, ενώ έχει γράψει πάνω από 20 βιβλία.<br /><br /><br />Ο γιος της, Jason, γεννήθηκε το 1974 με σύνδρομο Down. Η Kingsley αγωνίζεται για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4974137322290947169?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-5248722745390594662011-05-09T13:58:00.000-07:002011-05-09T14:37:04.426-07:00Έχω μια θεία. Κατακρίβειαν, έχω δυο θείες αλλά η συγκεκριμένη στην οποία αναφέρομαι είναι μοναδική στο είδος της. Είναι γύρω στα εβδομήντα αν και η ίδια ισχυρίζεται ότι είναι εξήντα πέντε και σε κάθε γενέθλια αφαιρεί ένα χρόνο αντί να προσθέτει...<br />Η θεία αυτή που λέτε είναι άρρωστη. Δηλαδή σχετικά άρρωστη. Νιώθει άρρωστη αλλά κανένας γιατρός δεν βρήκε ποτέ τι έχει. Πιστεύει ότι γύρω από το άτομο της, έχει στηθεί μια παγκόσμια ιατρική πλεκτάνη, για να κρύψουν αυτή την σπάνια αρρώστια που έχει. Η θεία αυτή λοιπόν είναι κατά φαντασίαν ασθενής. Όχι μόνο τώρα. Εδώ και 34 χρόνια, από τότε που την θυμάμαι είναι 'άρρωστη'. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και έμπαινα στην κουζίνα της ότι είχε δυο μπολ στον πάγκο της κουζίνας. Το ένα ήταν γεμάτο γλυκά και καραμέλες, και το άλλο ήταν γεμάτο διαφόρων ειδών και ποιοτήτων χάπια. Χαπάκια στρογγυλά, καψούλες, χάπια τεράστια, χάπια μινιατούρες, διάλεξε και πάρε ήταν η πιατελίτσα. Τα περισσότερα από αυτά δεν της τα είχαν δώσει οι γιατροί, τα έπαιρνε μόνη της από το φαρμακείο μετά που της έλεγε η τάδε γειτόνισσα ότι κάνουν για τον τάδε πόνο!<br />Η θεία αυτή λοιπόν εδώ και 4 δεκαετίες προσπαθεί να πείσει τους γιατρούς ότι κάτι έχει. Συχνάζει στα νοσοκομεία και οι χώροι αναμονής είναι για αυτήν κάτι σαν το σαλόνι του σπιτιού της. Την μια έχει πονοκέφαλο και υποψιάζεται ότι έχει όγκο στον εγκέφαλο, την άλλη πονάει το χέρι της, μάλλον θάναι αρθριτικά, πονάει και την πλάτη, μάλλον δισκοπάθεια θάναι, και πάει λέγοντας. Ένας ατέλειωτος κατάλογος από αρρώστιες και ένα παζλ που ακόμα να συμπληρωθεί!<br />Μια μέρα με είδε να παίρνει ένα χαπάκι. Με ρωτά τι είναι. Για την προλακτίνη είναι θεία, έχω ψηλή προλακτίνη. Παίρνει στυλό και χαρτί και σημειώνει: Π-ρ-ο-κ-τ-ι-ν-η. Γιατί το γράφεις; της λέω. "Ετο, που θα πάω στον γιατρό την Δευτέρα, να τον ρωτήσω αν έχω τζιαι γω ποτούντην ΠΡΟΚΤΙΝΗ γιατί εν την εξανάκουσα!"<br />Η αδερφή μου και γω βάλαμε στοίχημα ότι αυτή η θεία θα τους θάψει όλους. Και είχαμε δίκιο. Πέρσι τέτοια εποχή έφυγε ο θείος από καρκίνο. Πονούσε ο θείος έπαιρνε μορφίνη για τον πόνο, πονούσε μαζί και η θεία. Της λέγαμε να τον παρηγορήσει λίγο, να του σταθεί στον πόνο του, μας απαντούσε, εμένα ποιος μου στέκεται που πονώ τόσα χρόνια?<br />Τώρα η θεία ετοιμάζεται να κάνει μια μικροεπέμβαση στο πόδι. Νάρτετε κόρη να σας δω πριν να πάω, λέει στην μάμα μου. Γιατί; Αφού ούτε καν θα σε κοιμήσουν για την εγχείρηση, της λέει. Ναι αλλά ξερω και γω αν θα αντέξω τον πόνο οξά εννά γύρω να πάω και να μεν σας ξαναδώ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-524872274539059466?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-60476526062164158992011-05-06T12:36:00.000-07:002011-05-06T12:40:35.480-07:00Χωρίς να χρειάζεται να σχολιάσω οτιδηποτε, παραθέτω αυτό που διάβασα σήμερα στον φιλελεύθερο....Τα πολλα λόγια ειναι φτώχια!<br /><br />"ΕΛΠΙΖΑΜΕ μόνο να ήταν αστείο, αλλά δεν ήταν. Σοβαρομιλούσε<br />ο άνθρωπος. Είναι υποψήφιος βουλευτής και έστειλε με SΜS πρό-<br />σκληση για προεκλογική συγκέντρωση γυναικών ψηφοφόρων, «για<br />το ταξίδι προς τη Βουλή», όπως έγραψε. Και καταλήγει: «Για τις<br />παρούσες θα κληρωθεί μια τσάντα louisvuitton 500 ευρώ». Μα εί-<br />ναι δυνατόν; Έγιναν και οι εκλογές λοταρία; Και καλά, δεν σκέφτηκε<br />ότι η γυναίκα που θα κερδίσει την τσάντα θα τον ψηφίσει, όλες οι<br />άλλες που θα χάσουν όμως και θα φύγουν από τη συγκέντρωση<br />στενοχωρημένες, δεν θα τον μαυρίσουν?"<br /><br />Αυτά..................!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6047652606216415899?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-25109362788752501012011-04-18T08:15:00.000-07:002011-04-18T14:57:34.782-07:00<div><div> Λίγα χρόνια πριν, έδρα και πάπης σε καφέ/εστιατόριο/κατάστημα, να κοιτάζουν με συμπάθεια μεν, απαξιωτικά δε, μικρά παιδάκια να λούζονται τον χυμό/νερό/αναψυκτικό τους από πάνω μέχρι κάτω, να κάνουν μπουμπουλήθρες δυνατά με το καλαμάκι, να τσιρίζουν υστερικά, να ρίχνουν κάτω το τραπέζι ολόκληρο, να μαλλιοτραβούνται, να σπρώχνουν και οι γονείς να παρακολουθούν απαθείς.....και μεις να σκεφτόμαστε ότι και καλά αυτά τα παιδιά δεν έχουν ανατροφή......Και πάντα η ίδια κουβέντα, τα δικά μας παιδιά δεν θάναι όπως αυτα!!</div><div>Λόγια, λόγια, λόγια...</div><div>Τρία και μισό χρόνια μετά έδρα και πάπης σε καφέ/εστιατόριο/κατάστημα να βλέπουν τριγύρω βλέμματα συμπάθειας μεν, απαξίωσης δε, για τα ζουζούνια τους που κάνουν υστερίες γιατί θέλουν πάντα το ίδιο πράγμα ακόμα και αν υπάρχει και δεύτερο το ίδιο, που από απροσεξία σπρώχνουν κόσμο και σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους....</div><div>Εδρα λίγα χρόνια πριν.....να βλέπει κοριτσάκια ντυμένα σαν μπομπονιέρες με ροζ από πάνω μέχρι κάτω και να σκέφτεται πως όταν και αν κάνει αυτή κοριτσάκι δεν θα του βάλει ΠΟΤΕ ροζ....Λίγα χρόνια μετά, ανοίγω το ερμάρι της ζουζούνας μου και βλέπω ότι εκεί μέσα είναι ΟΛΑ ροζ, αντε και κανένα άσπρο για να σπάει την μονοτονία....δεν βαριέσαι αφού έτσι ταιριάζουν μεταξύ τους...και της πάνε πολύ!</div><div> </div><div> </div><div>Εδρα και πάπης έχουν βγάλει κοινό συμπέρασμα: μεγάλα λόγια μην λες....γίνε γονιός και μετά ξαναμιλούμε...</div><div> </div><div> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2510936278875250101?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-28755857926702721592010-05-16T08:11:00.000-07:002010-05-16T08:33:22.979-07:00Παλε εφαα τη ζωή μου να θυμηθώ τους κωδικούς για να κάμω ανάρτηση. Μανία που την έχω τζιαι γω να βάλλω ποικιλία κωδικών....(Note to self): θα τους αλλάξω όλους να βάλω κάτι που θα το θυμάμαι....Και τελίκά μπήκα, και δεν ξέρω τι να γράψω. Νομίζω ότι από τον καιρό που σταμάτησα να μπαίνω έχουν αλλάξει πολλά στην θεματολογία των μπλοκς! Μας έχει κτυπήσει η κρίση και σε αυτό τον τομέα νομίζω! Επίσης πολλά από τα μπλοκς κάνουν πολιτική ανάλυση, καλά κάνουν οι άνθρωποι και ασχολούνται, αλλά εγώ βαριέμαι αφόρητα την πολιτική. Εχω επίσης βαρεθεί και την ανάλυση των πορνοταινιών της τζούλιας, απέξω τα έχουμε μάθει πια....Μπήκα σε κάποια παλιά, αγαπημένα μπλοκς σήμερα, κάποια από αυτά δεν έχουν γράψει για αιώνες, όπως και γω, άλλα έχουν κλείσει. Το θετικό είναι ότι διάβασα μερικά καινούρια πολύ αξιόλογα, να θυμηθώ να τα προσθέσω στη λίστα μου! Η αλήθεια είναι ότι νιώθω λίγο ξένη στην μπλοκόσφαιρα τελευταίως, παλιά γράφαμε τρεις και ο κούκος, η πολυφωνία όμως είναι ωραία, θα το συνηθίσω, που θα μου πάει.....Θέλω πολύ να γράφω πιο συχνά, δεν τα καταφέρνω όμως. Σ αυτή τη φάση της ζωής μου είμαι πιο busy από ποτέ...το απολαμβάνω πολυ αλλά κουράζομαι αφάνταστα! Φαντάζομαι στην ίδια φάση με μένα βρίσκονται όλες οι μανούλες με δύο μικρά μωράκια.<br /><br />Ψιψινελ μου τελικά ο κόσμος είναι πολύ μικρός:)<br />Χρίστο μου χαίρομαι πολύ που επέστρεψες πισω σιδερένιος!<br /><br />Ψήνω κεηκ σοκολάτα και το περιμένω να τελειώσει τώρα, έχω τα μωράκια μου στο χαλί και παίζουμε και γράφω και αυτό το ποστ στα πετακτά. Νομίζω ότι τελικά δεν ξέρω τι να γράψω, γι αυτό το ποστ αυτό είναι ότι μου φεξε!<br /><br />Σας πεθύμησα πολύ, φιλάκια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2875585792670272159?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-27653118868090902182009-10-21T07:06:00.000-07:002009-10-21T07:12:53.468-07:00<span style="color:#993300;">Αληθινό περιστατικό 1<br /><br />Στην τάξη πέρσι, να ρωτώ τα μικρά ένα σωρό πράγματα, να προσπαθώ να ελέγξω την κατανόηση τους για αυτά που έχουν διαβάσει. Απορία εγώ, χέρια πάνω αυτά. Αυτό συνεχίστηκε για κανένα τέταρτο μέχρι που ένα αγοράκι σηκώνει το χέρι απελπισμένο και μου λέει:<br />Παναγία μου ρε κυρία εν ιξέρεις τίποτε α....ούλλον ρωτάς!!!!!!!!<br /></span><br /><span style="color:#009900;">Αληθινό περιστατικό 2</span><br /><br /><span style="color:#009900;">Η μικρή μου ανιψιά πήρε δώρο ένα κινητό τηλέφωνο. Το γιατί μην το ρωτάτε, είναι από άλλο παραμύθι....Τοχε καημό λοιπόν να την πάρω τηλέφωνο για να μου απαντήσει. Λέω εγώ, ‘αγάπη δεν ξέρω τον αριθμό σου, κάνε μου αναπάντητη να σε πάρω πίσω.’ Κτυπά λοιπόν το κινητό μου, και δεν το απαντώ αφού θα πάρω πίσω. Συνεχίζει όμως να παίζει επίμονα οπόταν λέω κάποιος άλλος θάναι. Αλόου εγώ, κανείς δεν απαντά. Ξανά αλόου καμία ανταπόκριση. Το κλείνω λοιπόν. Ξανακτυπά. Στην άλλη άκρη της γραμμής θυμωμένη η ανιψιά μου. Εσύ δεν ήσουν πριν; Την ρωτω. Ναι μου απαντά. Και γιατί δεν μίλησες; Γιατί έκανα ΤΗΝ αναπάντητη όπως μου είπες!! (το αναπάντητη ως ουσιαστικό, που να ξέρω ότι το μωρό δεν γνώριζε την σημασία της λέξης)<br /></span><br /><span style="color:#6600cc;">Αληθινό περιστατικό 3<br />Ξυπνώ το πρωί, δίνω γάλα μάνα στην μικρή, γάλα γελάδα στον μεγάλο και πάμε για καθιερωμένο ξεσκάτισμα. Ανοίγω το συρτάρι, και ωωωω δυστυχία. Δεν είχα πάρει είδηση ότι τα πανάκια της μπεμπούλας είχαν τελειώσει! Προσπαθούσα να βρω λύση, κτυπούσε και το κουδούνι.........της βάζω λοιπόν ένα πανάκι του μπέμπη, σχεδόν χώθηκε μέσα ως το κεφάλι και πάω να ανοίξω. Η άγνωστη κυρία στην πόρτα που προφανώς είχε σκοτώσει τον Μέρφι με δίκαννο λίγα λεπτά προηγουμένως, κρατούσε στο χέρι ένα τεράστιο κουτί πάμπερς. Την κοίταζα σαν χάννος να μου το δίνει λέγοντας μου: η πάμπερς σας κάνει δώρο ένα κουτί πανάκια και ένα κουτί μωρομάντηλα για να καλωσορίσει το μωράκι σας στο σπίτι!!! Καλά και γω η έρμη πανιά βρήκα να ζητήσω πρωί πρωί;;; εκείνο το δάνειο του σπιτιού που εκκρεμεί το έχω ποτέ αναφέρει;;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2765311886809090218?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-20434659909436673842009-10-03T08:25:00.001-07:002009-10-03T09:15:34.553-07:00<span style="font-size:130%;color:#330099;">ΕΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">Τι κάνω τα βράδυα - μετά που κοιμούνται τα παιδιά (ξέρω που πάει ο νους σας , πονηροί!)</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">by: apotinedra</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Ντους</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Αν προλάβω να λούσω και μαλλί πριν ξυπνήσει κάποιος από τους δύο, είμαι βασίλισσα! Βασικά έχω να κάνω αφρόλουτρο περίπου 2 χρόνια..</span></p><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Βγάζω σκουπίδια</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Για να το θέσω καλύτερα, βγάζω σακούλες με χεσμένες πάνες! Με δυο βρέφη στο σπίτι έχουμε καταντήσει κινητός βόθρος από το πολύ σκατό. (αλήθεια τι σκ...α τρώνε και κάνουν τόση παραγωγή;;)</span></p><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Τρώω</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Για να φανταστείτε πόσο συχνά τρώω, έχασα τα 15 κιλά της εγκυμοσύνης σε 40 μέρες και άλλα 5 που φύλαγα σαν κόρη οφθαλμόυ από την προηγούμενη εγκυμοσύνη σε ένα μήνα!</span></p><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Προσπαθώ να αποτριχωθώ</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Βγάζω φρύδι και μουστάκι ωσάν γνήσια 'κυπραία μουστακαλού' σύμφωνα με τα λεγόμενα του φίλτατου </span><a href="http://antidoto1980.blogspot.com/"><span style="font-size:130%;color:#330099;">Χρίστου</span></a><span style="font-size:130%;color:#330099;">. Στα μισά της προσπάθειας σταματώ για να δώσω ένα βυζί στην κόρη μου που διαμαρτύρεται, και συνεχίζω την αποτρίχωση με το μωρό κρεμασμένο να θηλάζει...</span></p><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Στέλνω μηνύματα</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">με οδηγίες κυρίως στον πάπη που είναι στον πάνω όροφο, συνήθως για να μου ρίξει από ψηλά αυτά που ξέχασα πάνω, ή για να χαμηλώσει την ένταση της τηλεόρασης για να μεν ξυπνήσουν τα μωρά.</span></p><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Ξαναβάζω πλύση με τα ίδια πλυμένα ρούχα</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Αυτό γίνεται τουλάχιστον 1 φορά την βδομάδα γιατί ξεχνώ τα πλυμένα ρούχα στο πλυντήριο και βρωμίζουν....</span></p><ul><li><span style="font-size:130%;color:#330099;">Κάνω το φάντασμα του διαδικτύου</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Σερφάρω στα γρήγορα αν δω τπτ ενδιαφέρον και στέλνω μέηλ η ώρα 3 το πρωί. Το στάτους μου στο φέησμπουκ συνήθως λέει 'καληνύκτα' ή 'ξεκωλόθηκα και σήμερα!'</span></p><p><span style="font-size:130%;color:#330099;">Κατά τ'άλλα, είμαστε σαν κατασκήνωση στο σπίτι, τρέχουμε όλη μέρα να τα προλάβουμε όλα, γελούμε για την κατάντια μας συχνά πυκνά, βάζουμε πείσμα ότι θα τα καταφέρουμε χωρίς βοήθεια από τρίτους, και προχωράμε ακάθεκτοι.....Εξάλλου έχουμε τα χαμόγελα των μωρών μας να κάνουν να τα ξεχνούμε όλα.....</span></p><span style="color:#330099;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2043465990943667384?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-73745710967323837442009-09-22T13:55:00.000-07:002009-09-22T14:20:24.662-07:00Πάει ένας χρόνος από την τελευταία ανάρτηση. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">Όταν</span> προσπάθησα να μπω για να γράψω ανακάλυψα ότι ξέχασα τον κωδικό πρόσβασης. Εμπόδιο πρώτο λοιπόν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">ξεπεράστηκε </span>μετά από διάφορους <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">πιθανούς</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">συνδυασμούς.</span> Εμπόδιο δεύτερον, δεν ήξερα πώς ν αρχίσω να σας λέω τα νέα μου. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">Όταν</span> ξεκίνησα το μπλοκ, ένιωθα ότι έγραφα για μένα, για όλα εκείνα τα άσχημα που περνούσα, για την επιθυμία <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">ν'αποκτήσω</span> ένα μωρό. Στην πορεία ανακάλυψα ότι από κάποια φάση και μετά δεν έγραφα για μένα, έγραφα για αυτούς που περίμεναν να διαβάσουν τα νέα της εγκυμοσύνης μου, ακόμα και για εκείνες τις διαδικτυακές φίλες με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">παρόμοιο</span> πρόβλημα που μου έγραφαν στα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">μέηλ </span>πόσο θάρρος <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">έπαιρναν</span> από τις αναρτήσεις μου. Και μετά απλά σταμάτησα να γράφω. Ο χρόνος ήταν πολύ περιορισμένος, και ένιωθα πως δεν είχα κάτι ουσιαστικό να πω. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">Ένα</span> χρόνο αποχής μετά κατάλαβα πόσο πολύ μου έλειψε το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">μπλόγκινκ</span> ως μέσο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">επικοινωνίας. </span><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">Νάμαι</span> λοιπόν.<br /><br />Τα νέα μου μπορεί και να μην τα πιστέψετε οι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">περισσότεροι.</span> Δικαιούστε να το κάνετε, μιας και για μένα αυτό που <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">συνέβη</span> μοιάζει με παραμύθι. Αν θυμάστε μετά από πολλούς καημούς και βάσανα έγινα μάνα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">ενός</span> αγοριού τον Ιανουάριο του 2008. <strong>Ακριβώς ενάμιση χρόνο μετά, στις 21.7.09 κράτησα στην αγκαλιά μου το κοριτσάκι μου, το οποίο ήρθε στον κόσμο για να συμπληρώσει μια οικογενειακή ευτυχία που ούτε στα πιο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16">τρελά</span> μου όνειρα δεν θα μπορούσα να φανταστώ. </strong><br /><br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17">Ήταν</span> λοιπόν 9 μηνών ακριβώς ο πρίγκηπας μου όταν είχα μια βδομάδα καθυστέρηση. Πού να πάει το μυαλό μου σε νέα εγκυμοσύνη, ούτε για αστείο δεν θα το φανταζόμουν. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι οι ορμόνες μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">τάχαν</span> παίξει και ουφ δεν βαριέσαι, πάλι στον γυναικολόγο θα τρέχω. Το άφησα έτσι, και στις 15 μέρες καθυστέρησης, όταν το ξαναθυμήθηκα λέω δεν κάνω το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">τέστ</span> μήπως και..........Οι δυο αχνές γραμμούλες που έβγαλε πάλι δεν με έπεισαν, κοιτάω το κουτάκι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">ληγμένο.</span> Α <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">οκ</span> αυτό είναι έληξε και λέει βλακείες, σκεφτήκαμε με τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">πάπη.</span> Καλού κακού κάνω και μια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">χοριακή</span> την οποία <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24">όταν</span> άκουσε ο γιατρός με βρήκε πολύ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">ΕΓΚΥΟ.</span> Εννιά μήνες μετά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_26">γεννήθηκε</span> η πριγκίπισσα της ζωής μας.<br /><br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_27">Έχω</span> τόσα πολλά να γράψω, για συναισθήματα, εμπειρίες και τόσα άλλα, αλλά το αφήνω εδώ για απόψε. Το καθήκον με καλεί. Στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">επανιδείν.</span>....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7374571096732383744?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-23522779519660676962008-09-07T13:30:00.000-07:002008-09-07T13:52:05.145-07:00<span style="font-size:130%;color:#000066;">Παρακολούθησα χτες δορυφορικά την έναρξη των παραολυμπιακών αγώνων. Σαφώς πιο λιτή και πιο αληθινή από αυτή των ολυμπιακών λίγες βδομάδες προηγουμένως, κυρίως πολύ πιο συναισθηματική. Εδώ διαγωνίζεται ο Ανθρωπος με Α κεφαλαίο ενάντια στην μοίρα που του έχει στερήσει κάποια μέλη του σώματος, αποδεικνύοντας τελικά πως αυτό που έχει σημασία είναι η ψυχή. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;"><br />Η αλήθεια είναι ότι φέτος ήταν η μοναδική φορά που σχεδόν δεν παρακολούθησα καθόλου τα αθλήματα των ολυμπιακών αγώνων, όχι λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος. Από παλιά ήμουν φανατική τηλεθεάτρια των αγώνων, και στην Αθήνα βρέθηκα βεβαίως βεβαίως από τις πρώτες μέρες των αγωνισμάτων. Φέτος βρήκα το όλο 'κατασκεύασμα' πολύ φτιαχτό, πολύ ψεύτικο. Σαφώς επηρεασμένη από όλα αυτά που είχαν ακουστεί κατά καιρούς για τους έλληνες, κυρίως αθλητές, ένιωθα ότι οι ορμόνες ανταγωνίζονταν η μια την άλλη, τα ψεύτικα κορμιά, τα προσποιητά έτρεχαν σαν σε θέατρο του παραλόγου, για να πείσουν ποιόν; τους θεατές μήπως ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να τρέξει 100 μέτρα σε 9.69 ωσάν άλλος θεός; ή μήπως ότι ένας κοινός θνητός μπορεί να πάρει με την αξία του 9 χρυσά στην ίδια ολυμπιάδα; και να είναι αληθινό, λυπάμαι δεν το πιστεύω πια!<br /><br />Προτιμώ να παρακολουθήσω τον αθλητή που διαγωνίζεται με πείσμα να πρωτεύσει στην κολύμβηση έχοντας μόνο ένα πόδι και καθόλου χέρια, ή την αθλήτρια που βλέποντας μόνο σκιές προσπαθεί ν'αγγίξει πρώτη το τέρμα.<br /><br />Και μετά διαβάζω αυτό.... </span><a href="http://www.politis.com.cy/cgibin/hweb?-A=814487&amp;-V=archive&amp;-w=ΠΑΡΑΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ@&amp;-P"><span style="font-size:130%;color:#000066;">http://www.politis.com.cy/cgibin/hweb?-A=814487&amp;-V=archive&amp;-w=ΠΑΡΑΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ@&amp;-P</span></a><span style="font-size:130%;color:#000066;"> και θέλω ν΄ανοίξει η γη και να με καταπιεί......</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2352277951966067696?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-78663545409299994092008-08-18T15:08:00.000-07:002008-08-18T15:37:36.828-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lrM3DLwiZVI/SKn5nL7V7jI/AAAAAAAAAKs/I5j-eVv51AY/s1600-h/bookbag.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235990493406817842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lrM3DLwiZVI/SKn5nL7V7jI/AAAAAAAAAKs/I5j-eVv51AY/s200/bookbag.gif" border="0" /></a><br /><div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#006600;">Πέρασε πολύ γρήγορα αυτό το καλοκαίρι. Τόχω σαν παράδοση κάθε χρόνο αμέσως μετά τον δεκαπενταύγουστο να ψωνίζω τα σχολικά μου. Τηρώ πιστά αυτή τη διαδικασία για περίπου είκοσι χρόνια, από τότε που ήμουν στο δημοτικό και πήγαινα με τη μαμά μου στου Ιωαννίδη για όσους γνωρίζουν τη Λεμεσό. Κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι είναι καιρός ο κάθε κατεργάρης να επιστρέψει στον πάγκο του. Πήγα που λέτε σήμερα σε γνωστό βιβλιοπωλείο και γέμισα ένα καλάθι με του κόσμου τα σχολικά. Πολύχρωμα αντικείμενα για να μου φτιάχνουν τη διάθεση στην έναρξη της νέας χρονιάς. Από παιδάκι λατρεύω αυτή τη μυρωδιά που υπάρχει στα βιβλιοπωλεία στο τέλος του καλοκαιριού, κάνω και γω σαν όλα αυτά τα παιδάκια που ψώνιζαν με τις μαμάδες τους. Μόνο τσάντα δεν πήρα. Εχω για χρόνια ένα τέλειο χαρτοφύλακα που δεν αλλάζω με τίποτα γιατί με βολεύει! Σκεφτόμουνα σήμερα τι ποικιλία υπάρχει και πόσο συγχίζει αυτό τα παιδάκια που ψωνίζουν. Δεν θάθελα νάμαι στην θέση της μαμάς τους, ανκαι σε περίπου 6 χρόνια θα βρεθώ και γω σε αυτή τη θέση και να δούμε αν θα μπορέσω να αρνηθώ οτιδήποτε στον μπεμπούλη μου. Πρώτη του Σεπτέμβρη λοιπόν τα κεφάλια μέσα, αλλά παρόλο προσπαθώ να διώξω από το μυαλό μου την αλμύρα της θάλασσας για να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα όλο εκεί επιστρέφω!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7866354540929999409?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-13540691107233473202008-07-24T06:01:00.000-07:002008-07-24T06:20:52.849-07:00<span style="font-size:130%;">Μετά από μακρόχρονη απουσία εδώ είμαι και πάλι.....Τι έχει μεσολαβήσει; Πολλά και διάφορα....2 γάμοι, 2 κηδείες, μια βάφτιση και 2 ταξίδια στο εξωτερικό τα βασικότερα από αυτά...Το γεγονός ότι απείχα από το διαδίκτυο δεν ήταν τυχαίο. Το έκανα εντελώς συνειδητά. Η αλήθεια είναι ότι διάβαζα κάποια από τα αγαπημένα μου μπλοκς αργά το βράδυ αλλά έχω μείνει αρκετά πίσω. Είναι τόσα πολλά αυτά που είχα να κάμω στο καινούριο σπίτι καθώς και η φροντίδα του μωρού, που δεν μου αφηνουν χρόνο ν ανασάνω!</span><br /><span style="font-size:130%;">Το μπουλουκάκι μου είναι σήμερα 6 μηνών, στρουμπουλό με κόκκινα μαγουλάκια για τσίμπημα. Εχουμε ξετρελλαθεί μαζί του οικογενειακώς γιατί είναι πολύ χαδιάρης και κυρίως χαχανούλης. Τρώμε ρυζάλευρα και πίνουμε χυμούς φρούτων που λατρεύουμε. Επέστρεψα για λίγο στην δουλειά πριν τις καλοκαιρινές διακοπές αλλά τώρα μέχρι Σεπτέμβρη θα είμαι με το μωρό και τον πάπη όλη μέρα! Πήγαμε ταξιδάκι στο εξωτερικό οι τρεις μας και ήταν ότι καλύτερο. Βέβαια δεν είναι το είδος διακοπών που κάναμε μέχρι τώρα οι δυο μας, που ξεκινούσαμε ποδαρόδρομο και όπου μας βγάλει αλλά περάσαμε πολύ καλά παρόλη την κούραση. Τώρα καθημερινά παραλία αργά το απόγευμα, βόλτες για καφεδάκι και κοντινές εκδρομές. </span><br /><span style="font-size:130%;">Ειναι ένα κουτί μέσα στο ντουλάπι του μπέμπη που έχει μέσα αναμνήσεις από τη μέρα που γεννήθηκε. Υπερηχογραφήματα, ο ομφάλιος λώρος, η ταυτότητα της κλινικής, τα πρώτα παπουτσάκια, το πρώτο ρουχαλάκι............και μια σύριγγα. Μια από τις πολλές που χρησιμοποίησα στις θεραπείες για να τον αποκτήσω. Την βλέπω και σφίγγομαι. Βλέπω τα ματάκια δίπλα να μου χαμογελούν και δεν θυμάμαι καν για ποιο λόγο είναι εκεί.</span><br /><span style="font-size:130%;">Σας πεθύμησα πολύ και πάω να μάθω τα νέα σας. Τα λέμε!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1354069110723347320?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-73311942139379233592008-05-01T13:32:00.000-07:002008-05-01T13:50:37.534-07:00<em><span style="color:#000066;">Με τα δυο χεράκια πλάθω κουλουράκια </span></em><br /><em><span style="color:#000066;">ο φούρνος να τα ψήσει, το σπίτι να μυρίσει</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">κουλουράκια, κουλουράκια </span></em><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;">Τα μικρούλικα χεράκια πλάθουν με τη βοήθεια της μαμάς βεβαίως, βεβαίως</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;">και από το πολύ χαμόγελο αμολάμε και μια πορδή από τη χαρά μας και αντί </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;">για κουλουράκια μυρίζουμε κακάκια!</span><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><em><span style="color:#000066;">Ενα λεπτό κρεμμύδι γκέο βαγκέο</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">Ενα λεπτό κρεμμύδι κράξε βαγκέο</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">και τι θε να το κάνετε γκέο βαγκέο</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">και τι θε να το κάνετε κράξε βαγκέο</span></em><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;">Αρχίζω να τραγουδώ με τα ζουζούνια από το σιντί και ξαφνικά πιάνω τον εαυτό μου να μην καταλαβαίνει τι λέει..........τι σημαίνει ρε παιδιά γκέο βαγκέο, τι γλώσσα είναι αυτή; όχι τιποτα αλλο μην μας ρωτήσει ο μικρούλης και δεν ξέρουμε!</span><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><em><span style="color:#000066;">Ηταν ένα μικρό καράβι</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">που ήταν α-α-αταξίδευτο</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">μέσα εις τη στη στη Μεσόγειο</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">Και σε πεντέξι εβδομάδες</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">σωθήκαν ο-ο-όλες οι τροφές</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">Και τότε ρίξανε τον κλήρο </span></em><br /><em><span style="color:#000066;">να δούνε ποιος ποιος θα φαγωθεί!</span></em><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><span style="color:#000066;"><span style="font-size:130%;">Είναι τώρα αυτά λογάκια για παιδικά τραγουδάκια; Ποτέ δεν το χώνεψα αυτό το τραγουδάκι, μου προκαλεί ανατριχίλα ο στίχος. Εμείς βέβαια όταν έρθει η σειρά του στο σιντί </span><span style="font-size:130%;">τρώμε παιδικά πατουσάκια.....</span></span><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;">Και για επίλογο σας αφήνω με το αγαπημένο μας</span><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><span><span></span></span><em><span style="color:#000066;">Μια ωράια πεταλούδα</span></em><br /><em><span style="color:#000066;">σε ένα καμπο μια φορά.......</span></em><br /><span style="color:#000066;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000066;">ζζζζζζζζζζζ............εδώ αποκοιμηθήκαμε για τα καλά...Καλό βράδυ!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7331194213937923359?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-62739304835040977892008-04-24T14:33:00.000-07:002008-04-24T15:16:47.397-07:00<span style="font-size:180%;color:#000066;">ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε όλους φίλοι μπλόγκερς. Στο δικό μας σπίτι η ανάσταση ήρθε πολύ νωρίς φέτος, τον Γενάρη συγκεκριμένα.<br /><br />Εύχομαι σύντομα να έρθει η Ανάσταση,</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://zoaki.blogspot.com/">εδώ,</a> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192936100872748898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 81px; CURSOR: hand; HEIGHT: 78px; TEXT-ALIGN: center" height="78" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/SBED3tHSf2I/AAAAAAAAAKU/GcqoG7CuL8M/s200/kirza070400016.jpg" width="113" border="0" /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://thinky77.blogspot.com/">εδώ,</a><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192935783045168978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 87px; CURSOR: hand; HEIGHT: 78px; TEXT-ALIGN: center" height="78" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/SBEDlNHSf1I/AAAAAAAAAKM/71idU9Et7rI/s200/carbouval080100027.jpg" width="168" border="0" /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://exosomatiki.blogspot.com/">εδώ</a><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192933652741390114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 109px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px; TEXT-ALIGN: center" height="127" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/SBEBpNHSfyI/AAAAAAAAAJ0/rNyK510fVpw/s200/Eraxion060700097.jpg" width="84" border="0" /><br /><br />και βέβαια <a href="http://lydia-tigria.blogspot.com/">εδώ</a> και <a href="http://parakeimena.blogspot.com/">εδώ!</a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192936865376927602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 103px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px; TEXT-ALIGN: center" height="145" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/SBEEkNHSf3I/AAAAAAAAAKc/t2NgXVguylg/s200/soupstock080300020.jpg" width="103" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6273930483504097789?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-88604185732129532532008-04-01T12:27:00.000-07:002008-04-01T12:42:26.229-07:00<span style="font-size:130%;">Ευτυχώς που τα χρόνια της προσπάθειας και της προσμονής δεν ήξερα....μόνο φανταζόμουν...<br /></span><br /><ul><li><span style="font-size:130%;">πόση ευτυχία φέρνει μια φατσούλα σ'ένα σπίτι</span></li><li><span style="font-size:130%;">πόση αγαλλίαση φέρνει στην ψυχή ένα παιδικό χαμόγελο</span></li><li><span style="font-size:130%;">πόσο γεμίζουν οι καρδιές με συναισθήματα</span></li><li><span style="font-size:130%;">πόση αγάπη πλανιέται τριγύρω</span></li><li><span style="font-size:130%;">πόση προσμονή έχεις για το μέλλον</span></li><li><span style="font-size:130%;">ότι η κάθε μέρα ,ξεκινά μ'ένα χαμόγελο</span></li><li><span style="font-size:130%;">πώς είναι όταν δυο παιδικά ματάκια σε κοιτάζουν κατευθείαν στα μάτια</span></li><li><span style="font-size:130%;">πως είναι να φιλάς δυο παιδικά πατουσάκια την ώρα του μπάνιου</span></li><li><span style="font-size:130%;">πως οι παππούδες γίνονται και πάλι παιδιά</span></li><li><span style="font-size:130%;">πως ότι πρόβλημα και αν έχεις λύνεται ευκολότερα</span></li><li><span style="font-size:130%;">πως η αγάπη απόκτησε καινούριο νόημα</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;">Ευτυχώς που δεν ήξερα....γιατί θάμουν δυστυχισμένη!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8860418573212953253?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-79485644511065770132008-03-06T15:37:00.000-08:002008-03-06T16:07:50.836-08:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R9CFPOidAtI/AAAAAAAAAJk/EjE2Inzq7uQ/s1600-h/288.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174782468495835858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R9CFPOidAtI/AAAAAAAAAJk/EjE2Inzq7uQ/s320/288.JPG" border="0" /></a> Ωρα για μπάνιο! Εδώ είμαστε δυο βδομάδων, άντρας με τα όλα του!<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R9CD9OidAsI/AAAAAAAAAJc/m4TgCvIW1o0/s1600-h/267.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174781059746562754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R9CD9OidAsI/AAAAAAAAAJc/m4TgCvIW1o0/s320/267.JPG" border="0" /></a> </div><br /><br /><div></div>Τώρα μεγαλώσαμε, δυο ματάκια ο κόσμος μας όλος.<br /><br />Αφιερωμένες σε όλους εσάς, οι ευχές σας έπιασαν! Ευχαριστούμε πολύ!<br /><br /><div><br /><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7948564451106577013?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-72668487216765506772008-02-21T08:41:00.000-08:002008-02-21T08:55:26.980-08:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Εδώ είμαι παιδιά, συγνώμη αν προκάλεσα αγωνία άθελα μου βέβαια. Σήμερα καταφέρνω να μπω μετά από μήνες. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"><br />Μην ανησυχείτε, τίποτα κακό δεν συμβαίνει, απλά έγινα ΜΑΝΑ και μετακόμισα οπόταν ίντερνετ δεν είχα μέχρι χτες. Το αγοράκι μας γεννήθηκε προγραμματισμένα στις 24.1.08 και μας έκανε εμένα και τον πάπη τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο, χωρίς υπερβολή! Είναι ένας ΚΟΥΚΛΟΣ! Ζύγιζε 3.500 κιλά και είχε ύψος 50 εκατοστά, αλλά μέχρι να φτάσουν τα νέα σε σας έχει βάλει 500 γραμμάρια και ψήλωσε άλλα 2 εκατοστά! Η στιγμή που τον πήρα στην αγκαλιά μου δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, ακόμα την θυμάμαι και κλαίω....Το τι κλάμα έριξα δεν λέγεται, νομίζω θα το θυμούνται για καιρό εκεί μέσα.<br /><br />Το μικρό μου είναι τώρα εδώ δίπλα, μέσα στην κούνια του και κοιμάται σαν άγγελος. Εχει σκούρα γαλανά ματάκια σαν τον μπαμπά του και ένα ολοστρόγγυλο ροζ προσωπάκι. Μας απασχολεί όλες τις ώρες της μέρας (και ειδικά της νύκτας, αυτό να λέγεται) αλλά τίποτα δεν μας νοιάζει. Είμαστε πια ΓΟΝΕΙΣ, εγώ και ο πάπης μου μετά από 4 χρόνια προσπαθειών, θεραπειών και απογοητεύσεων κρατούμε στην αγκαλιά μας αυτό το μικρό θαυματάκι και δεν το πιστεύουμε ότι είναι δικό μας! Το κοιτάζω στα ματάκια και είναι σαν να μουχουν χαρίσει τον κόσμο όλο! Είμαι πια ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, χαλάλι όλες οι θυσίες, τίποτα άσχημο δεν θυμάμαι πια!<br /><br />Στην σκέψη μου έρχονται όλες εκείνες οι φίλες που ακόμα το παλεύουν.....κορίτσια συνεχίστε τις προσπάθειες εντατικά. Αν είναι να νιώσετε αυτό που νιώθουμε τώρα εμείς, αξίζει κάθε θυσία! Θα έρθει σίγουρα, πάντα να θυμάστε την δική μας περίπτωση.<br /><br />Ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα τα μήνύματα αγάπης που βρήκα στο μέηλ μου! Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που είδα στα σχόλια! Υπόσχομαι να προσπαθήσω να είμαι εδώ πιο συχνά!<br />Φιλάκια!</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7266848721676550677?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-85465901243085862342007-12-09T10:29:00.000-08:002007-12-09T02:06:07.444-08:00<span style="color:#003333;"><span style="font-size:130%;">Είναι λίγες μέρες τώρα, μετά που αντιλήφθηκα πόσο κοντά στον τοκετό έιμαστε, που με διακατέχει ένα αόριστο άγχος. Είναι στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να προβληματίζεται για θέματα μητρότητας αλλά όταν ακούω τη φωνή μου να τα εκφράζει, συνήθως στον πάπη καταλαβαίνω ότι ακούγομαι το λιγότερο υπερβολική!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Ολοι μου λένε να μην ανησυχώ αλλά εγώ σκέφτομαι συνεχώς τι θα γίνει όταν βγούμε από την κλινική, πώς θα ξέρω τι να φορέσω στο μωρό, και αν ζεσταίνεται ή κρυώνει με αυτά που του φοράω πώς θα το καταλάβω;; Πώς θα ξέρω αν το γάλα που θα το θηλάζω θα το χορταίνει και δεν θα υποσιτίζεται, ή πώς θα σταματώ όταν είναι χορτάτο;; Και αν το βράδυ κοιμηθώ βαριά και δεν ξυπνήσω όταν κλαίει;; Θα πλαντάζει το παιδί στο κλάμα και γω θα κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου;; Πώς θα το κάνω μπανάκι; Συνήθως είμαι πολύ αδέξια στις κινήσεις μου, λες να το βουλιάξω; Τι προιόντα παιδικά να χρησιμοποιώ, και πώς θα ξέρω ποιά είναι τα μη επικίνδυνα; Ολα αυτά στριφογυρίζουν όλη μέρα και νύκτα στο μυαλό μου και δεν μπορώ να ηρεμήσω. Θα το ξεπεράσω άραγε ή πρόκειται να τρελαθώ στο άμεσο μέλλον;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8546590124308586234?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com57tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-59430694188594081982007-12-05T07:48:00.000-08:002007-12-05T08:05:39.450-08:00<span style="font-size:130%;">Χτες πήγαμε στο γιατρό οι τρεις μας. Ολα δείχνουν υπέροχα μας είπε, εκτός από το γεγονός ότι ο γιόκας μας είναι ολίγον τι μεγαλούτσικος για την ηλικία κύησης. Κλείνουμε αύριο την 30η βδομάδα και είμαστε 1700 γραμμάρια παρακαλώ! Αυτό από τη μια είναι καλό απ'ότι μας είπε γιατί αναπτύσσεται κανονικότατα χωρίς κανένα πρόβλημα, οπόταν και πρόωρα να γεννηθεί αν φτάσει τα 2000 γραμμάρια ούτε καν θερμοκοιτίδα δεν θα χρειαστεί. Από την άλλη όμως αν συνεχίσει με αυτό τον ρυθμό θα είναι πρόβλημα ο φυσικός τοκετός γιατί θα είναι μεγάλο μωρό. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον για επισκληρίδιο καισαρική το πηγαίναμε λόγω κάποιων προηγούμενων γυναικολογικών προβλημάτων, αλλά θα προτιμούσα να επιλέξω χωρίς περιορισμούς. Μια πιθανή ημερομηνία καισαρικής είναι οι 24.1, σε οχτώ βδομάδες από αύριο. Τα μακρινά ήρθαν κοντά λοιπόν.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Χτες γελάσαμε πολύ μαζί του γιατί συνέχεια το κωλαράκι του μας έδειχνε, δεν έκανε στο γιατρό τη χάρη να γυρίσει, και όταν το έκανε είχε όλο νάζι το δακτυλάκι στο στόμα. Πήραμε και ένα κατάλογο από το μαιευτήριο που αναφέρει αναλυτικά τι θα χρειαστεί να πάρουμε μαζί μας μέσα στην βαλίτσα τοκετού και μας είπαν ότι αυτό θα πρέπει να ετοιμαστεί το συντομότερο για αποφυγή απροόπτων. (</span><span style="font-size:100%;"><em>Αλήθεια εσείς που είστε ήδη μάνες ενημερώστε και μας τους άσχετους, χρειάζονται πράγματι τόσα ρουχαλάκια από την πρώτη κιόλας μέρα τα μωρά;;)</em></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Αυτά τα νέα μας λοιπόν, έδρα, πάπης και το τζάμπο το ελεφαντάκι τους σας χαιρετούν!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-5943069418859408198?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-46643714963322897492007-11-28T22:43:00.000-08:002007-11-28T10:46:36.055-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R0s01nG6v5I/AAAAAAAAAJE/Fw8gYHRg7bM/s1600-h/batt29_sm.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137257895581892498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R0s01nG6v5I/AAAAAAAAAJE/Fw8gYHRg7bM/s320/batt29_sm.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;">Ο παππούς τους τελευταίους έξι μήνες δεν πάει και πολύ καλά. Ολα καλά δηλαδή με την υγεία του, αν εξαιρέσουμε αυτά τα κενά που παρουσιάζονται στο μυαλό του κατά περιόδους. Για να εξηγούμαι καλύτερα, εννοώ ότι μπορεί να κάτσει να σου αφηγηθεί τα γεγονότα μιας μέρας του 1950 με κάθε λεπτομέρεια αλλά να μη θυμάται τι έφαγε για μεσημεριανό. Ο γιατρός μάλλον για αλτζχάιμερ τον κόβει αλλά δεν είναι και σίγουρος.</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;">Aπό την άλλη η γιαγιά, σφύζει από υγεία. Στα 77 της χρόνια βάφει κατάμαυρο το μαλλί, ντύνεται, στολίζεται και παρακολουθεί τηλεόραση από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Την πειράζει όμως το γεγονός ότι ο παππούς βρίσκεται σε μια δική του διάσταση, δε λέει να το χωνέψει η καημένη και τα βάζει συνεχώς μαζί του.</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;">Για παράδειγμα χτες, όταν τους επισκεφτήκαμε στο σπίτι, όλο και κάποιο παράπονο είχε να πει για τον παππού. Αφού μας απαρίθμησε ένα προς ένα τα κακά της μοίρας της, ακολούθησε ο εξής απολαυστικός διάλογος.</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><span style="color:#009900;">Γιαγιά</span>: <em>Ο παππούς σας τζοιμάται με τες όρνιθες πιον! Μόλις γύρουν οι έξι βρέθεται μες το κρεβάτι.</em></span></span></div><br /><br /><div><em><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></em></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;">Ο παππούς ακούει προσεκτικά, διαλογίζεται και με σιγουριά μεγάλη, γυρνά προς το μέρος μας και απαντά.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><span style="color:#009900;">Παππούς</span>: <em>Μεν την ακούτε εν ψέματα που σας λαλεί. Εγώ για να ξέρετε έσιει τόσα γρόνια εν εγύρισα να δω άλλην γεναίκα. Πάντα μαζί της τζοιμούμαι.......!!!!!!!!!!</em></span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000099;">Μοιάζει με ανέκδοτο αλλά δεν είναι. Αλλο βέβαια να το ακούς και άλλο να σου το περιγράφουν!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4664371496332289749?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-54444327083691790262007-11-26T08:21:00.000-08:002007-11-26T12:52:11.627-08:00Αντιγράφω από τη σελίδα <a href="http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=75851">http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=75851</a> το εξής άρθρο και μου σηκώνεται η τρίχα από τον συγκλονισμό!<br /><br /><br /><em>Μια 34χρονη Γαλλίδα φέρεται να έπνιξε τα έξι νεογέννητα παιδιά της και έκρυψε τα πτώματά τους, κλεισμένα μέσα σε πλαστικές σακούλες, στο υπόγειο του κτηρίου όπου διέμενε, στην πόλη Βαλόν της δυτικής Γα</em><em>λλίας. Όπως ανακοίνωσε ο γενικός εισαγγελέας του Χερβούργου, Μισέλ Γκαραντό, τα νεκρά μωρά βρέθηκαν το βράδυ της Τετάρτης αφού ο σύντροφος της γυναίκας ειδοποίησε τις αρχές. Η γυναίκα, που ονομάζεται Σελίν, ομολόγησε στους αστυνομικούς ότι είχε γεννήσει μόνη της τα έξι παιδιά και κάθε φορά τα έπνιγε "βάζοντας το χέρι της πάνω στο πρόσωπό τους για να μην μπορούν να αναπνεύσουν". Τα δύο από τα μωρά είχαν επίσης στραγγαλιστεί με κορδόνι. Στη συνέχεια τα έβαζε σε πλαστικές σακούλες και τα έκρυβε στο υπόγειο. Ο πρώην σύντροφος της γυναίκας, με τον οποίο απέκτησε τα πέντε από τα έξι παιδιά γνώριζε τι συνέβαινε και αναμένεται να του ασκηθεί δίωξη επειδή δεν κατήγγειλε τα εγκλήματα και βοήθησε στην απόκρυψη των πτωμάτων. Το ζευγάρι είχε αποκτήσει άλλο ένα παιδί, ηλικίας σήμερα 11 ετών. Ο δεύτερος σύντροφος της Σελίν, με τον οποίο συζούσε εδώ και ενάμιση χρόνο, είναι ο πατέρας του έκτου παιδιού που γεννήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ωστόσο δεν θα διωχθεί ποινικά επειδή αυτός ήταν που ενημέρωσε την αστυνομία όταν έκανε τη μακάβρια ανακάλυψη. </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-5444432708369179026?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-8369417870073832372007-11-25T06:20:00.000-08:002007-11-25T10:26:47.673-08:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R0mFjnG6v2I/AAAAAAAAAIs/XavqxCx1c7M/s1600-h/25112007070.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136783696832675682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/R0mFjnG6v2I/AAAAAAAAAIs/XavqxCx1c7M/s320/25112007070.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Περίμενα καιρό να αναρτήσω αυτό το ποστ μετά από πρόσκληση της φίλης </span><a href="http://faeladi.blogspot.com/"><span style="font-size:130%;color:#000000;">Julia_dream </span></a><span style="font-size:130%;color:#000000;">αλλά μετά τα χτεσινά ψώνια δεν μπορούσα να μην το κάνω. Σας παρουσιάζω λοιπόν τα πιο αγαπημένα αντικείμενα που διαθέτω αυτή τη στιγμή στη ζωή μου. Αγοράσαμε δειλά δειλά δυο σαλιαρίτσες που γράφουνMy heart belongs to mama και my heart belongs to papa, δυο εσωτερικά φανελάκια, καθώς και καλτσάκια με αγελαδίτσες. Επιφυλλασόμαστε και για τα υπόλοιπα μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων. Φιλάκια:)</span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-836941787007383237?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-72862278354174740622007-11-21T10:40:00.000-08:002007-11-21T10:49:45.211-08:00<span style="font-size:130%;">Ο μέσος μαθητής ξοδεύει 90 λεπτά κάθε βράδυ για να κάνει τα μαθήματά του. Ο χρόνος διανέμεται ως εξής:</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">15 λεπτά</span> ψάχνει να βρει τι ακριβώς έχει βάλει ο δάσκαλος για το σπίτι.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">11 λεπτά</span> τηλεφώνημα σε συμμαθητή για να του πει τι έχουν για το σπίτι.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">23 λεπτά</span> εξηγεί στους γονείς του γιατί ο δάσκαλος είναι κακός και δεν νοιάζεται για τα παιδιά αφού τους βάζει πολλά για το σπίτι.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">8 λεπτά</span> στο μπάνιο για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες πριν ξεκινήσει.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">10 λεπτά</span> να ετοιμάσει ένα σνακ για να πάρει στο δωμάτιο του.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">7 λεπτά</span> για να κάνει ένα γρήγορο ζάπιγκ.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">6 λεπτά</span> λέει στους γονείς ότι ο δάσκαλος ποτέ δεν εξηγεί τι ακριβώς θέλει να κάνουν στο σπίτι.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">10 λεπτά</span> κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας και περιμένει την μαμά ή τον μπαμπά να τελειώσουν τα μαθήματά του!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7286227835417474062?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-44793843915850188572007-11-04T01:20:00.000-07:002007-11-04T02:06:58.753-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ry2ZW9EH23I/AAAAAAAAAIk/87gTfDqP6bA/s1600-h/p406.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128924170272889714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ry2ZW9EH23I/AAAAAAAAAIk/87gTfDqP6bA/s320/p406.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#990000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#990000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#990000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#990000;">Να ζήσεις μπλοκάκι και χρόνια πολλά, μεγάλο να γίνεις με άσπρα μαλλιά....λαλαλαλλλα</span></div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#663333;">Το μπλοκ μου λοιπόν έκλεισε προχτές ένα χρόνο ζωής. Εγώ ως συνήθως δεν το πήρα είδηση! Σήμερα που μπήκα λίγο το πρωί το θυμήθηκα.....Οπως θυμήθηκα και την πρώτη φορά που αποφάσισα να μπλοκάρω. Εψαχνα θυμάμαι κάτι στο διαδίκτυο και έπεσα πάνω σε κάποια ξένα μπλοκς. Διάβασα λίγο και ξετρελλάθηκα με την αμεσότητα των θεμάτων. Λέω, δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει κάτι παρόμοιο και στα ελληνικά. Λίγο χρειάστηκε να ψάξω, τα βρήκα όλα μαζεμένα μόλις έβαλα στον γούγλη 'ελληνικά μπλοκς΄! Διάβαζα για λίγο καιρό, έβαλα και μερικά σχόλια ως ανώνυμη..........και αυτό ήταν. Αποφάσισα να μπλοκάρω! Δεν ήθελα όμως να γράψω κάτι προσωπικό στην αρχή, έτσι αποφάσισα να γράφω μόνο τις εμπειρίες μου από την τάξη και τους μαθητές μου. Αυτό στην αρχή, γιατί μετά.............το μπλοκ ξεπέρασε τη φοβία του και άρχισε να καταγράφει εντελώς προσωπικά δεδομένα. Στο πρώτο κιόλας ποστ </span><a href="http://apotinedra.blogspot.com/2006/11/blogs.html"><span style="color:#663333;">http://apotinedra.blogspot.com/2006/11/blogs.html</span></a><span style="color:#663333;"> είχα σχόλιο από κάποιο ανώνυμο που μου ευχόταν 'καλή αρχή'. Με διαβάζουν λέω, και τρομοκρατήθηκα. Στο δεύτερο όμως ποστ που δεν είχα κανένα σχόλιο, απογοητεύτηκα είναι η αλήθεια. Από κει και πέρα, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. </span></div><br /><div><span style="color:#663333;"></span></div><br /><div><span style="color:#663333;">Εγραφα για τους μαθητές μου, για την τάξη μου και διάφορα άλλα άσχετα ενώ μέσα μου με έτρωγε η αγωνία και ο καημός για το προσωπικό μου πρόβλημα, που λίγο ή πολύ όλοι γνωρίσατε...........Ημουν σε φάση εξωσωματικής, πονούσα σωματικά και ψυχικά για πολλοστή φορά, αλλά εδώ έβρισκα διαφυγή. Ωσπου σε κάποια στιγμή δεν άντεξα άλλο. Αποφάσισα να γράψω για το πρόβλημα μου. Ηταν το Σάββατο 10/2/2007 όταν είχαμε ήδη μάθει τα αποτελέσματα μια ακόμα αποτυγχεμένης μας προσπάθειας. Περάσαμε το σ/κ μας σε ένα καναπέ σιωπηλοί, δακρύζοντας. Αρχίσαμε να χάνουμε τον έλεγχο, κάπου μέσα μας τα βάλαμε κάτω, είχαμε πια κουραστεί. Αναψα το λάπτοπ και άρχισα να εκφράζω τα συναισθήματά μου. </span><a href="http://apotinedra.blogspot.com/2007/02/blog-post_10.html"><span style="color:#663333;">http://apotinedra.blogspot.com/2007/02/blog-post_10.html</span></a><span style="color:#663333;"> Αυτό ήταν, ένιωθα ήδη καλύτερα μόλις τέλειωσα. Οταν ξαναμπήκα είχα συγκεντρώσει γύρω στα 17 σχόλια, ανάμεσα σε αυτά κάποια από ανθρώπους με το ίδιο πρόβλημα.......Πήρα θάρρος και άρχισα από τότε να καταγράφω όλες τις θεραπείές και όλες τις προσπάθειες, και κάθε φορά που έμπαινα, τα σχόλια σας με συγκινούσαν. Ηταν ένα είδος διαφυγής και ψυχανάλυσης μαζί.</span></div><br /><div><span style="color:#663333;"></span></div><br /><div><span style="color:#663333;">Ολα αυτά μέχρι τις 4 Ιουνίου, όταν μάθαμε ότι είμαι έγκυος. Το ποστ αυτό </span><a href="http://apotinedra.blogspot.com/2007/06/blog-post_04.html"><span style="color:#663333;">http://apotinedra.blogspot.com/2007/06/blog-post_04.html</span></a><span style="color:#663333;"> γράφτηκε στις 5.30 το πρωί μετά από μια νύχτα που ελάχιστα κλείσαμε μάτι. Βλέπετε ήταν πολύ ανέλπιστο αυτό που είχε συμβεί..........Σε αναμονή της επόμενης εξωσωματικής που θα γινόταν τον Ιούλιο, μας πρότεινε ο γιατρός να μην καθήσουμε με χέρια δεμένα, να κάνουμε μια προσπάθεια με σπερματέγχυση, με πολύ λιγότερες βέβαια πιθανότητες επιτυχίας. Αυτό ήταν, πέτυχε. Τότε ήταν που στήσαμε τρελό πανηγύρι σε αυτό το μπλοκ! Ανθρωποι από όλη την Ελλάδα και Κύπρο άφηναν συγχαρητήρια σχόλια! Δεν πίστευα ότι με διάβαζε τόσος κόσμος!</span></div><br /><div><span style="color:#663333;"></span></div><br /><div><span style="color:#663333;">Τώρα, λίγους μήνες μετά, η αλήθεια είναι ότι το μπλοκ τόχω παρατήσει λίγο γιατί με το κτίσιμο του σπιτιού και τις ετοιμασίες για τον ερχομό του μωρού, δεν βρίσκω και πολύ χρόνο, παρόλο που προσπαθώ! Αυτό που στενοχωριέμαι τις περισσότερες φορές, είναι που δεν απαντώ σε όλα τα σχόλια, παρόλο που πάντοτε τα διαβάζω και χαμογελώ............</span></div><br /><div><span style="color:#663333;"></span></div><br /><div><span style="color:#663333;">Αυτό λοιπόν ήταν και το δικό μου ταξίδι στην μπλοκόσφαιρα μέχρι σήμερα. Ελπίζω να συνεχίσω τις περιπλανήσεις για καιρό ακόμα.............Σας φιλώ!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4479384391585018857?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-44409841025892212402007-10-31T11:38:00.000-07:002007-10-31T12:24:54.606-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Φτάνουμε το πρωί με τον πάπη στο καινούριο σπιτάκι, που πληροφοριακά ακόμα δεν τέλειωσε, και βλέπουμε απέξω το αυτοκίνητο του πογιατζή. Επιτέλους, λέμε, αποφάσισε να έρθει. Αμ δε! Μέσα βρίσκουμε τον αλλοδαπό υπάλληλο να βάφει τους τοίχους του σαλονιού...........πορτοκαλί ανοικτό! Μετά από το πρώτο σοκ, μας έπιασε και ένα νευρικό γέλιο, πάει τους χάσαμε θα είπε το παλλικάρι στην σκαλωσιά, του λέει ο πάπης να σταματήσει για να μιλήσουμε με το αφεντικό του.<br /><br /><em>"Μάστρο όι δαμέ</em>," μας λέει με σπαστά ελληνικά.<br /><em>"Μάστρο όι δαμέ αλλά το σπίτι εκάμετε το όπως το καπαρέ! Που εν ο μάστρος;"</em> (οεο;;)<br /><em>"Τηλεφωνήσω μάστρο έρτει</em>"<br /><em>"Ατε να δουμε, πιάστον."</em><br />Πιάννει τον τζε δια μας τον.<br /><em>"Ρε κουμπάρε μα ινταλως εκάμετε έτσι το σπίτι οπως το νηπιαγωγείο;"</em> (ο πάπης κράτησε επίπεδο, δεν είπε καπαρέ)<br /><em>"Αφού είπετε μου ότι θέλετε φωτεινά χρώματα." </em><br /><em>"Φωτεινά χρώματα οι παναήριν." </em><br /><em>"Να σας τους βάψω άσπρους όπως τους βάφει ο κόσμος ούλλος;"</em> (Τζε τα νοσοκομεία)<br />Εγώ μεταξύ μας ταχα ηδη βάψει μαύρα.<br /><em>"Οι ρε κουμπάρε, εν μας αρέσκουν τα ασπρα." </em><br /><em>"Ε ινταμπου θελετε καλω;;"</em><br />"<em>Φέρτον κατάλογο σου να δούμε."</em><br /><em>"Ε καλά, που εφτομάς πιον!"</em><br /><br />Μάλλον πάει και αυτός ο μήνας......πάλι δεν θα μετακομίσουμε. Ελπίζω μόνο αυτό να γίνει σύντομα για να προλάβω να ετοιμάσουμε και το παιδικό δωμάτιο εγκαίρως, πριν η κοιλιά φτάσει στο στόμα!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4440984102589221240?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-63244439710928332732007-10-25T00:08:00.000-07:002007-10-25T00:14:22.686-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RyBCJFgts5I/AAAAAAAAAIc/1NANeleMLfE/s1600-h/1012-033-23-1086.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125169099813270418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RyBCJFgts5I/AAAAAAAAAIc/1NANeleMLfE/s320/1012-033-23-1086.gif" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div><span style="font-size:130%;color:#cc6600;">Χτες το μεσημέρι ένα από τα πιο αγαπημένα μου άτομα έγινε μανούλα σε ένα νοσοκομείο στα Γιάννενα. Το αγοράκι της άργησε λίγο να βγει, βαριόταν ίσως την διαδικασία, αλλά ευτυχώς όλα καλά.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#cc6600;">Μικρή μου, μακάρι να μπορούσα να είμαι εκεί. Η σκέψη μου κοντά σας. Αγωνιώ να γεννηθεί και ο δικός μας μικρουλης και τα δυο τους να γίνουν καλά φιλαράκια. ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ!!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6324443971092833273?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-16069090783698566572007-10-13T00:14:00.000-07:002007-10-13T00:47:08.608-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RxB3qOzcoWI/AAAAAAAAAIU/n5uDUIuea70/s1600-h/sm-sleeping-baby-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120724343732347234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RxB3qOzcoWI/AAAAAAAAAIU/n5uDUIuea70/s320/sm-sleeping-baby-1.jpg" border="0" /></a> <div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Χτες βράδυ βρεθήκαμε με μεγάλη παρέα στο σπίτι κάποιων φίλων. (Ναι, επιστρέψαμε πίσω στη ζωή μας τώρα τελευταία). Ημασταν γύρω στα 8 ζευγάρια, τα περισσότερα από αυτά με παιδάκια καθώς και 2 εγκυμονούσες. Ενα ζευγάρι μόνο χωρίς μωράκι. Μετά το φαγητό, η συζήτηση στράφηκε αναπόφευκτα στον τομέα 'παιδιά'. Μου προκαλούν άγχος αυτού του είδους οι συζητήσεις, γιατί όπως και να το κάνουμε, δεν πάει καιρός από τότε που έψαχνα μέρος να κρυφτώ για να τις αποφύγω. Οσο η συζήτηση προχωρούσε, ένιωσα ότι κάτι δεν ήταν σωστό, και αμέσως θυμήθηκα ότι η κοπέλα που ήταν στην παρέα χωρίς παιδάκια ήταν γύρω στα τέσσερα χρόνια παντρεμένη και ίσως να ήταν και αυτή στην προσπάθεια ν'αποκτήσει ένα, ποιός ξέρει; Και επειδή ξέρω την κατάληξη αυτών των συζητήσεων από πρώτο χέρι, μόλις έπεσε στο τραπέζι η ερώτηση βόμβα, 'εσείς <em>πότε θα κάνετε παιδάκι</em>;' πάγωσα. Μπήκα στη θέση της και ένιωσα σαν όλες εκείνες τις φορές που δεν είχα καμιά απάντηση να δώσω, που το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελώ και να λέω, θα γίνει και αυτό σιγά σιγά, ενώ οι άλλες να επιμένουν να γίνει το συντομότερο γιατί σαν το μητρικό συναίσθημα δεν έχει άλλο. Αμέσως προσπάθησα να στρέψω αλλού τη συζήτηση, συγκεκριμένα σχολίασα ένα φωτιστικό της οικοδέσποινας το οποίο έχω ξαναδεί δεκάδες φορές, άστοχο αλλά έπιασε, και η συζήτηση στράφηκε αμέσως σε οικιακούς εξοπλισμούς. Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά νομίζω το κορίτσι αναστέναξε με ανακούφιση......</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων έχω έρθει αντιμέτωπη με πάρα πολλές περιπτώσεις ρατσισμού. Η υπογονιμότητα είναι ακόμα ένα θέμα ταμπού στην κοινωνία μας. Οσο και αν το παίζουμε μοντέρνοι και εξελιγμένοι, είναι κάποια θέματα που μας παίρνουν πίσω στον μεσαίωνα. Το ζευγάρι χωρίς παιδιά είναι δακτυλοδειχνούμενο ακόμα και αν έχει καταφέρει χίλια άλλα πράγματα στη ζωή τους, ακόμα και αν έχει κτίσει μια καριέρα ζηλευτή. Η πιο συνηθισμένη ατάκα είναι αυτη που όταν την ακούω μου σηκώνεται η τρίχα: <em>'Τι να τα κάνουν όλα αυτά; Θα τα πάρουν μαζί τους; Για ποιον δουλεύουν αφού δεν έχουν κανένα να τους κληρονομήσει;"</em></span></div><br /><div><em><span style="font-size:130%;"></span></em></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Το χειρότερο βέβαια που άκουσα τις τελευταίες μέρες, μου το έιπε εμπιστευτικά μια φίλη που ήταν μάρτυρας του περιστατικού αυτού στην δουλειά της. Στο συγκεκριμένο γραφείο, δυο συναδέλφισσες τσακώθηκαν έντονα σχετικά με κάποια εργασιακά ζητήματα. Η μια από αυτές, μάνα 5 παιδιών, γυρνά και λέει πικρόχολα στην άλλη που προσπαθεί συνεχώς η κοπέλα με εξωσωματικές αλλά ακόμα να τα καταφέρει: <em>'Τολμάς να μιλάς εσύ που ούτε ένα μωρό δεν κατάφερες ακόμα να κάμεις; Εγώ τουλάχιστον έκανα πέντε"!!!!!</em></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Κάποιες φορές μιλάμε χωρίς να σκεφτούμε. Και η αλήθεια είναι ότι όταν δεν έχεις ζήσει κάτι, αδυνατείς να το κατανοήσεις. Το θέμα είναι να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου και τουλάχιστον να μην λες παραπάνω κουβέντες. Η δική μου εμπειρία μου έχει διδάξει ότι τίποτε τελικά δεν είναι αδύνατον στην εποχή που ζούμε, η ιατρική πλέον κάνει θαύματα, και αργά η γρήγορα όλες οι γυναίκες θα μπορέσουν να γίνουν μάνες. Απλά θέλει και αυτό τον χρόνο του............</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1606909078369856657?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-19804565012054655842007-09-23T07:06:00.000-07:002007-09-23T07:36:25.050-07:00<span style="font-size:130%;">Είναι κάποιες στιγμές που χαιδεύω την φουσκωμένη πια κοιλιά μου και νομίζω ότι ζω σε ένα όνειρο, που τρώω επίτηδες μια σοκολάτα για να νιώσω τον γιο μου να κάνει τούμπες, που το βράδυ όταν χαλαρώσω νιώθω κύματα ευτυχίας να γεμίζουν την κοιλιά μου. Είναι ακριβώς αυτές τις στιγμές που νιώθω ταυτόχρονα ένα τρομερό άγχος, νιώθω ότι κάποιος θα έρθει από στιγμή σε στιγμή να μου πάρει αυτό που έχω, να αδειάσει την κοιλιά μου, να εξαφανίσει το μωρό........Είναι αυτές τις στιγμές που προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πώς τίποτα κακό δεν θα συμβεί πια, πώς εγώ θα το προστατεύω μια ζωή, αλλά και πάλι θυμάμαι όσα περάσαμε και δεν ησυχάζω.......<br /><br />Είναι επίσης κάτι στιγμές που σκέφτομαι έντονα όλες τις υπόλοιπες κοπέλες που ακόμα προσπαθούν να αποκτήσουν ένα μωράκι, κορίτσια που γνώρισα στην πορεία είτε στις κλινικές είτε διαδικτυακά, είναι τότε που θέλω να τους φωνάξω να μην απελπίζονται, θάρθει κάποτε έστω και αν νομίζουν ότι όλα τέλειωσαν και δεν υπάρχει ελπίδα. Διαβάζοντας πολλά από τα σχόλια σε προηγούμενο ποστ, κατάλαβα ότι η δική μου περίπτωση δίνει ελπίδες σε πολλές κοπέλες και χαίρομαι τόσο γι αυτό! Μπαίνω σε κάποια συγκεκριμένα φόρουμ, αυτά που διάβαζα τότε που ήμουν και γω στην προσπάθεια, σε αυτά που ποτέ δεν κατάφερα να γράψω ποτέ ούτε μια λέξη γιατί κάθε φορά που τελείωνα την πρώτη πρόταση, λουζόμουν στα κλάματα. Μπαίνω λοιπόν σε αυτά τα φόρουμ και χαίρομαι με τη χαρά των κοριτσιών που τα κατάφεραν, λυπάμαι για αυτές που απογοητεύονται, αλλά είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα πετύχουν τον στόχο τους......<br /><br />Είναι επίσης κάποιες στιγμές που όταν με ρωτούν πόσα παιδάκια έχω, πάω να σκύψω το κεφάλι και να τους απαντήσω κανένα, και τότε θυμάμαι πως δεν είναι κανένα, είναι σχεδόν ένα, χαμογελάω και το λέω.................<br /><br />Είναι και κάποιες άλλες στιγμές, όταν επιστρέφει ο πάπης από τη δουλειά και ρωτάει τι κάνουν τα μωρά του, που νιώθω ότι ο κόσμος μου όλος είναι εδώ, και ετοιμάζεται να ολοκληρωθεί στις 14 Φεβρουαρίου:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1980456501205465584?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-52613585237254313832007-09-14T11:51:00.000-07:002007-09-14T11:55:27.631-07:00<em><span style="font-size:130%;">ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ..............................</span></em><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΥΓΙΕΣ:)</span><br /><br />Θα επανέλθω με νεότερα μόλις συνέλθω από τη χαρά μου!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-5261358523725431383?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-42673480533779848542007-08-28T12:50:00.000-07:002007-08-28T13:11:25.024-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Κάθομαι με τις ώρες και κοιτάζω το τον τελευταίο υπέρηχο που κάναμε....Κανονικό μωράκι πια το εμβρυάκι μας......Και φαίνεται τόσο καλά.....μακάρι να μην νιώθει όλα αυτά που περνούμε εμείς τις τελευταίες βδομάδες. Οταν το είδαμε πιπίλιζε χαριτωμένα το δακτυλάκι του, και μεις κοιτάζαμε εκστασιασμένοι. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Ακόμα δεν ξέρουμε τίποτα όσον αφορά την υγεία του. Οι πρώτες εξετάσεις, όπως έχω ήδη αναφέρει, είχαν βγάλει πολύ ψηλά ποσοστά/πιθανότητες το μωρό μας να πάσχει από τρισωμία 21 (σύνδρομο ντάουν). Κάποιες μετέπειτα εξετάσεις ήταν κάπως πιο ενθαρρυντικές αλλά θα ξέρουμε στα σίγουρα τι γίνεται μετά την αμνιοκέντηση που θα κάνουμε την ερχόμενη Τρίτη το πρωί στο νοσοκομείο.......Θα έχουμε σίγουρα αποτελέσματα απ'ότι μας είπαν σε 3 βδομάδες. Καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα για τα διλήμματα που θάχουμε να αντιμετωπίσουμε αν..............ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω. Για μας μάλλον δεν τίθεται θέμα διλήμματος προς το παρών. Οσο μεγαλώνει το αγοράκι μας, τόσο πιο πολύ δενόμαστε μαζί του, τόσο πιο έτοιμοι γονείς νιώθουμε. Βέβαια, οι γιατροί ως στυγνοί επαγγελματίες άλλα συμβουλεύουν αλλά δεν θέλω καν να τα σκεφτώ προς το παρών.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να σκεφτώ ότι αυτό που μας συμβαίνει είναι αδικία, αδικίες είναι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες, αδικία είναι ζωές να χάνονται στην φωτιά, αλλά να, θάθελα και γω να χαρώ λίγο αυτή την εγκυμοσύνη που τόσα χρόνια περίμενα με ανυπομονησία.... </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Ας είναι, το πολύ σε ένα μήνα που θα μάθουμε ότι το μωρό μας είναι απολύτως καλά, γιατί ΣΙΓΟΥΡΑ θα είναι, θα αρχίσω να ονειρεύομαι και πάλι.........</span><br /><br />Ευχαριστώ που είστε εδώ στις δύσκολες μας στιγμές. Διαβάζοντας τα σχόλια σας παίρνω κουράγιο.....Ευχαριστώ επίσης για όλες τις προσευχές και τα κεράκια που ανάψατε για το μωρό μας.........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4267348053377984854?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-86074139295451545402007-08-12T06:16:00.000-07:002007-08-12T06:24:32.908-07:00<span style="font-size:130%;">Τις τελευταίες μέρες περνάμε δύσκολα εγώ και ο πάπης. Μετά την αποκόλληση, ακολούθησε μεγάλη αιμορραγία που τελικά οφειλόταν σε πολύποδα στον τράχηλο, ο οποίος και αφαιρέθηκε χωρίς να επηρεαστεί το μωρό, ευτυχώς. Δυστυχώς όμως πήραμε χτες τα αποτελέσματα της προγεννητικής εξέτασης και δεν ήταν καθόλου θετικά. Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα προχωρήσουμε τις επόμενες μέρες σε πιο εξειδικευμένες εξετάσεις για να δούμε τι γίνεται. Ψυχολογικά είμαστε ράκος αλλά το παλεύουμε για το καλό του γιού μας - πρόκειται για αγοράκι τελικά - Ευχαριστώ όλους εσάς που με τα μηνύματά σας μας δίνεται κουράγιο, δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω στον καθένα ξεχωριστά αλλά να ξέρετε ότι σας διαβάζω προσεκτικά. Αυτή τη φορά, απλά σας ζητώ να προσευχηθήτε για μας και το μωρό μας, να πάνε όλα καλά. Ελπίζω να έχω πιο ευχάριστα την επόμενη φορά. Σας φιλώ</span>!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8607413929545154540?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-87223588928541599992007-07-27T08:52:00.000-07:002007-07-27T09:04:08.670-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Τις τελευταίες τρεις βδομάδες περάσαμε δύσκολα. Αιμορραγία σχεδόν καθημερινά και γω σε πλήρη ακινησία στο κρεβάτι για να σώσω το εμβρυάκι μου. Σήμερα πήγα στον γιατρό και είπε πώς όλα πάνε καλά και να κάνουμε υπομονή άλλη μια βδομαδούλα γιατί τότε θα κλείσουμε και τον τρίτο μήνα και μειώνεται αισθητά ο κίνδυνος αποβολής. Είναι δυο μέρες τώρα που δεν έχω καθόλου αίμα και ούτε πόνο, οπόταν είμαι κάπως αισιόδοξη. Μακάρι νάναι καλά το μωρό και εγώ μπορώ να μείνω στο κρεβάτι και εννιά μήνες αν χρειαστεί. Φτάνει νάναι καλά. Το είδαμε ξανά σήμερα στον υπέρηχο, έχει πια όλα τα μέλη του σώματος του, δυσανάλογα μεταξύ τους βέβαια, το κεφαλάκι είναι τεράστιο, αλλά ήταν τόσο συγκινητικό να το βλέπεις να κάνει κινήσεις! Δεχόμαστε στοιχήματα για το φύλο το οποίο θα μάθουμε αισίως στις επόμενες βδομάδες.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Παρόλες τις δυσκολίες, εγώ και ο πάπης πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας και κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Το μωρό μας ήρθε σε μια εποχή που είχαμε αρχίσει να χάνουμε το κουράγιο μας και μας έδωσε τη δύναμη να αντέξουμε όλες τις δυσκολίες που θα έρθουν για τους επόμενους μήνες. Το μητρικό ένστικτο πάντως έχει ενισχυθεί φοβερά και η κοιλίτσα έχει αρχίσει να ξεχωρίζει.........</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Μέρες διακοπών τώρα και εύχομαι σε όλους ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8722358892854159999?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-2610904648306243982007-07-10T03:10:00.000-07:002007-07-10T03:25:39.180-07:00Τέσσερα χρόνια πριν, τον Ιούλιο του 2003 πήγαμε μήνα του μέλιτος στη Γαλλία για δέκα μέρες. Φτάνοντας λοιπόν στο Παρίσι μετά από περιοδεία μιας βδομάδας στη Γαλλική εξοχή, βγήκαμε για βόλτα στα Ηλύσια Πεδία, και τότε το είδαμε.............μια τεράστια ουρά, σαν αυτές που βλέπεις τα πρωινά στις διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες! Ηταν όλοι αυτοί που περίμεναν τη σειρά τους για να μπουν στο Moulin Rouge, το γνωστό καμπαρέ. Ο πάπης, λέει ότι καλά είναι να παρακολουθήσουμε το πρόγραμμα αλλά αδυνατον να περιμένουμε στη σειρά, θα βρούμε το άλλο παρόμοιο καμπαρέ, να δεις πώς το λένε, lido νομίζω και θα παρακολουθήσουμε το υπερθέαμα! Περπατήσαμε αρκετά και φτάσαμε σε μια περιοχή γεμάτη με..........οικογενειακά κέντρα διασκέδασης. Ενα από αυτά έγραφε απέξω το όνομα lido. Φυσικά από την αρχή δεν μου φάνηκαν και τόσο γκλαμουράτες οι καλλιτέχνιδες που ήταν γυμνές στις φωτογραφίες απέξω αλλά ο κράχτης απέξω φώναζε να μπούμε μέσα και μάλιστα for free. Κάτι δεν μου άρεσε αλλά το κατάπια....<br /><br />Μπαίνουμε λοιπόν μέσα και το μάτι μου πέφτει πάνω σε μια γυμνή γυναίκα που γύρναγε με χάρη πάνω σ'ένα pole. Γυρίζω πάνω στον πάπη και του λέω να φύγουμε τώρα, εδώ είναι καταγώγιο σαν αυτά που έχουμε στην Κύπρο και χειρότερο ακόμα.........μύριζε μούχλα. Πριν προλάβουμε να αντιδράσουμε ένας κύριος, μας οδήγησε σ'ενα τραπέζι και κει ησύχασα κάπως γιατί και στα διπλανά τραπέζια ήταν ζευγάρια τουριστων, απορημένοι και αυτοί!<br /><br /><p>Ερχεται τότε μια Ινδή, κάθεται πάνω στα πόδια του πάπη και ρωτά αν μπορεί να καθήσει μαζί μας. "Νο," της απάντησα απότομα εγώ χωρίς να με ρωτήσει, ο πάπης από δίπλα να πεθαίνει στο γέλιο! Στην πίστα ολόγυμνες σαραντάρες γυναίκες να κάνουν τα δικά τους.</p><p>Είχαμε βέβαια αντιληφθεί τι γινόταν οπόταν έρχεται το γκαρσόνι και μας ρωτά τι θα πάρουμε. Τίποτα του λέμε εμείς, έτοιμοι ν'αναχωρήσουμε, αλλά μας στραβοκοίταξε με τέτοιο τρόπο που ο πάπης παράγγειλε μια μπύρα, μη φάμε ξύλο. Ερχεται η μπύρα και κοιτάζουμε το χαρτάκι που μας δίνει: 50 euros έγραφε.............Δεν τη θέλουμε πάρτην πίσω λέω γω, μας αγριοκοιτάζει αυτός , δίνει ο πάπης τα 50 ευρώ μη φάμε ξύλο, αφήνουμε την μπύρα, και τραβάμε προς την έξοδο. Κάπου εκεί βλέπουμε ένα Ιταλό τουρίστα να τον κρατάνε δύο από τους μπράβους του καταστήματος και να τον σέρνουν σε ένα δωματιάκι και αυτός να φωνάζει: '300 euros, I don't have that money', και αμέσως μετά ούρλιαζε...πρέπει νάχε φάει το ξύλο της χρονιάς του. Στην έξοδο ρωτά ο κράχτης με σπασμένα αγγλικά: "Go now? You didn't like?" Μες τα χαχανητά εμείς "No, like like"αλλά δεν ξέρω αν τον πείσαμε!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-261090464830624398?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-61436776909129795602007-07-06T03:58:00.000-07:002007-07-06T04:16:17.647-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Καλημέρα..........τι μου γίνεστε;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Εδώ δεν είναι όλα ρόδινα αλλά το ηθικόν ακμαιότατον! Εδώ και τρεις μέρες είμαι σε ακινησία στο κρεβάτι λόγω μερικής αποκόλλησης του πλακούντα, που απ'ότι λέει ο γιατρός είναι αρκετά συνηθισμένο σε πολλές εγκυμοσύνες. Ενα ψιλοσοκ το πάθαμε αφού είχα αιμορραγία αλλά κάναμε άλλο ένα υπέρηχο, ακούστηκε η καρδούλα και τότε ηρεμήσαμε. Τώρα εικοσιτετράωρη ξάπλα για περίπου 10 μέρες και μετά βλέπουμε. Ο καημένος ο πάπης έχει γίνει μάγειρας και σερβιτόρος φουλ τάιμ αλλά δεν παραπονιέται......(προς το παρών.....πάπη κράτα γερά!) Πάπη θέλω παγωτό, πάπη σοκολάτα, πάπη έχω πεθυμήσει πίτσα, ρε πάπη τα χάπια μου που είναι;; Σε λίγο θα ψάχνει και αυτός τα χάπια του! Το πολύ θετικό είναι ότι θάμαστε στο σπίτι μέχρι τον Σεπτέμβριο και οι δυο, οπόταν όλα καλά!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Εχω πήξει με τις επαναλήψεις στην tv και έχω δει όλα τα κουτσομπολίστικα και τα πρωινάδικα σε επανάληψη. Είναι και αυτός ένας τρόπος ζωής, όπως και να το κάνουμε! Μια φίλη καλή μου έφερε αυτές τις μέρες δωράκι, την βίβλο της εγκυμοσύνης "τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος" και έχω απορροφηθεί. Παρόλο που τώρα κλείνω το δεύτερο και μπάινω στον τρίτο μήνα, έχω διαβάσει μέχρι και τον όγδοο και έμαθα πάρα πολλά που δεν ήξερα! Πραγματικά πολύ χρήσιμο και απαραίτητο!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Σ'εσάς που διαβάζω στα μπλοκ ότι φεύγετε για διακοπές, για ρίξτε μια βουτιά και για μας! Καλές διακοπές!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6143677690912979560?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-27471502553656340732007-06-30T06:08:00.000-07:002007-06-30T06:12:05.542-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RoZWS9Tr3ZI/AAAAAAAAAIM/tT9aoOX54v8/s1600-h/Image0074.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081844113228946834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RoZWS9Tr3ZI/AAAAAAAAAIM/tT9aoOX54v8/s320/Image0074.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Καταμέτρηση: Ένα και μοναδικό εμβρυάκι, γερό και δυνατό</p><p>Πιθανή ημερομηνία τοκετού: 14 Φεβρουαρίου :)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2747150255365634073?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-38361721524750503492007-06-26T03:55:00.000-07:002007-06-26T04:01:35.305-07:00Οι διακοπές άρχισαν επίσημα από χτες. Τα σχολεία έκλεισαν από την Παρασκευή και κάναμε αρχή με καύσωνα. Δεν αντέχεται η ζέστη αυτές τις μέρες, άνκαι εμείς όλοι που είμαστε παρέα με τα κλιματιστικά καλά την έχουμε, αλοίμονο σ'αυτούς που δουλεύουν στον ήλιο.<br />Το σ/κ πέρασε πολύ ευχάριστα με μίνι απόδραση σε κοντινό προορισμό για χαλάρωση.....<br />Την Πέμπτη πάμε για τον υπέρηχο και έχω μιαν αγωνία....δεν περιγράφεται! Ολα καλά μέχρι τώρα, δόξα τω Θεώ! Κάτι αναγουλες και λοιπά ανακατώματα αντιμετωπίζονται με χιούμορ προς το παρών!<br />Θα επανέλθω σύντομα με παραπάνω νέα. Πάω να διαβάσω τα μπλοκ σας τώρα γιατί έχω καιρό να μάθω νέα σας και έπαθα στέρηση. Φιλιά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3836172152475050349?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-87019129224770420442007-06-14T03:09:00.000-07:002007-06-14T03:09:10.544-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RnETRKq6lRI/AAAAAAAAAIE/wVZE4Ad6lTE/s1600-h/LIFLE020.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075859440666318098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RnETRKq6lRI/AAAAAAAAAIE/wVZE4Ad6lTE/s320/LIFLE020.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;">Αυτό το καλοκαίρι θάναι διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα. Λόγω εγκυμοσύνης, σκεφτόμουνα χτες τα πράγματα που θα διαφέρουν από τις άλλες χρονιές:</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;">Τέρμα το <span style="color:#cc0000;">ξενύχτι</span> ως τις 3 τα ξημερώματα, λόγω διακοπών. Το πολύ- πολύ να αντέξω μέχρι τις 10 και μετά θα με φιλοξενήσει ο καναπές, σε όποιο σπίτι και αν βρίσκεται αυτός. Οπόταν θα πρέπει να ειδοποιήσω τους φίλους μας να μας καλούν γύρω στις 5-6 το απόγευμα, ούτως ώστε να μην κοιμάμαι στον καναπέ τους!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;">Τέρμα τα <span style="color:#cc0000;">παγωμένα φραπέ</span> κάθε μια ώρα...τέρμα τα φρέντο, φρεντουτσίνο και οτιδήποτε καταλήγει σε .....τσίνο. Τη θέση τους θα πάρει ένα λίτρο γάλα την ημέρα, χωρίς καμιά δυνατότητα διαπραγμάτευσης, αν δεν θέλω το εμβρυάκι μου να γεννηθεί εθισμένο!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"><span style="color:#cc0000;">Κινέζικα, μεξικάνικα, γιαπωνέζικα</span> και ότι άλλο κάτσει, αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας ειδοποιήσεως από το στομάχι μου.......που αυτές τις μέρες τη βγάζει με ψωμοτύρι και....σούπα αυγολέμονο μες το κατακαλόκαιρο, γιατί.....έτσι θέλει!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;">Αντί για <span style="color:#cc0000;">καλοκαιρινές εξορμήσεις</span> στις Πλάτρες και στο Τρόοδος, καθημερινές εξορμήσεις στο ιατρικό κέντρο για ενεσούλες στήριξης. </span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;">Τα <span style="color:#cc0000;">πλάτσα πλούτσα</span> σε παραλίες αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας......'Προσέχουμε για να έχουμε', είναι το μόττο του γιατρού μου, που το υιοθετώ με χαρά! Γιατρέ τα πλάτσα πλούτσα στην μπανιέρα δεν τα έχεις αναφέρει.....μήπως, λέω μήπως επιτρέπονται;;;</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;">Τρέμετε <span style="color:#cc0000;">ντιβιντάδικα</span> της γειτονιάς. Μόλις κλείσει το σχολείο, εγώ και ο πάπης θα διοργανώνουμε 'αγριες βραδιές' ντιβιντι....(ώσπου να νυστάξω δηλαδή)..........Προβλέπονται μαραθώνιοι αγαπημένων σειρών.............οτιδήποτε άλλο σε μαραθώνιο απαγορεύεται!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333300;"><em>Αυτές πρόκειται να είναι πάνω κάτω οι φετινές μου διακοπές. Είμαι τόσο ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη με όλα όσα μου συμβαίνουν που θα μπορούσα να περνώ αυτού του είδους τις διακοπές για όλα τα υπόλοιπα καλοκαίρια της ζωής μου!!!</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8701912922477042044?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-87680277700433114682007-06-10T02:42:00.000-07:002007-06-10T03:09:25.637-07:00<span style="font-size:130%;">Νάμαι και πάλι....Κατέβηκα από το συννεφάκι ευτυχίας με το οποίο ταξίδευα την τελευταία βδομάδα για να σας γράψω τα νέα μου, γιατί έχω αμελήσει το μπλοκ μου τον τελευταίο καιρό. Μπήκα στο μπλοκ μετά από αρκετές μέρες και βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα από γνωστούς και αγνώστους, να εύχονται, να ελπίζουν μαζί μας....ήταν κάτι το φανταστικό, συγκινήθηκα πολύ! Σας ευχαριστώ όλους πολύ!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Οι τελευταίες έξι μέρες πέρασαν μές την τρελή χαρά για μένα και τον πάπη. Είδαμε τον γιατρό, μας είπε να κάνουμε υπομονή ως τις 28 του μήνα οπόταν θα κάνουμε και τον πρώτο υπέρηχο. Κατά τα άλλα μια χαρά. Τα συμπτώματα είναι λίγα, είναι νωρίς ακόμα, το άγχος μας έχει κυριεύσει (οι 28 του μήνα είναι μακριά). Επίσης κάτι μας σφύριξε στα πεταχτά ο γιατρός για πιθανότητα δίδυμης κύησης αλλά έμεινε στο θα δούμε.....Εγώ και ο πάπης όμως το δέσαμε σφικτό μαντήλι το ενδεχόμενο και ήδη έχουμε δηλώσει και τις προτιμήσεις μας, αλλά ας μη βια</span><span style="font-size:130%;">ζόμαστε, θα δούμε....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Χτες πήρα και την εκδίκηση μου από τα τεστ εγκυμοσύνης του εμπορίου που όλο αρνητικά βγαίνανε τους προηγούμενους μήνες. Αγόρασα τεστ από το φαρμακείο, το έκανα, βγήκε θετικό βεβαίως βεβαίως και το φύλαξα σαν ενθύμιο μαζί με την ανάλυση από το χημείο. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει επί τρία ολόκληρα χρόνια να περιμένεις το θετικό αποτέλεσμα που ποτέ δεν έρχετε, και τελικά να τα καταφέρνεις; Το συναίσθημα δεν περιγράφεται, είναι αδύνατον να το καταγράψω.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"Αγκάλιασε με, "μου έλεγε με δάκρυα ο πάπης μόλις μας τηλεφώνησαν από το χημείο, και γω να μένω να τον κοιτάζω σαν βλάκας και να μην θυμάμαι πώς γίνεται η αγκαλιά από τη σύγχυση.....Με πήρε στην αγκαλιά του και με έσφιξε τόσο μα τόσο δυνατά....ήταν εκείνη η στιγμή που κατάλαβα ότι όσο δυνατός και να φαινόταν ο πάπης όλους αυτούς τους μήνες, μέσα του υπήρχε πόλεμος συναισθημάτων που περίμεναν την κατάλληλη στιγμή να βγουν στην επιφάνεια......έπρεπε να ήταν αυτός ο δυνατός γιατί αν λύγιζε και αυτός, τότε θα χάναμε τον πόλεμο....και τα κατάφερε!</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Παρόλο που το εμβρυάκι μας είναι μικρότερο από κόκκο ρυζιού, το λατρεύουμε κυριολεκτικά, και το προσέχουμε σαν τα μάτια μας. Η μέλλουσα μαμά δεν τρώει πια junk food, δεν πίνει καφέ που έπινε με τους τόνους προηγουμένως, δεν έβαψε τα μαλλιά της αυτό τον μήνα και ας ξεπετάγονται άσπρες τρίχες εδώ και κει, τρώει πολλά φρούτα και λαχανικά και κάνει αποχή από το σεξ για λίγο.... μόνο προσμένει......</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8768027770043311468?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-16382473674814165652007-06-05T19:26:00.000-07:002007-06-04T19:54:48.058-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">H ώρα είναι πέντε και τριάντα τα χαράματα και δεν έχω κλείσει μάτι όλο το βράδυ.....Σε λίγο ξημερώνει και θα πάω δουλειά, αλλά δε με νοιάζει! Στα χέρια μου κρατάω την ανάλυση αίματος που πήρα χτες το μεσημέρι από το χημείο.....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Ηξερα ότι κάποτε θα συμβεί, ένιωθα ότι ήμασταν τόσο κοντά γιατί μετά την τόση ταλαιπωρία, δεν μπορεί, κάπου θα καταλήγαμε, αλλά δεν πίστευα ότι θα γινόταν τώρα, σε αυτή τη φάση..............</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">ΤΟ ΤΕΣΤ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΤΙΚΟ!!!!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">267 ολόκληρες μονάδες. Θετικότατο δηλαδή! </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Χτες κλάψαμε με τον πάπη σαν μωρά παιδιά. Κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί, ποιός να το περίμενε τώρα, την στιγμή που αυτό τον μήνα δεν μπήκαμε καν στη διαδικασία της εξωσωματικής, μια απλή τοποθέτηση κάναμε...........και ετοιμαζόμασταν να πάμε ξανά για εξωσωματική τον Ιούλιο! Τα θαύματα τελικά συμβαίνουν!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Ξέρω ότι είναι πολύ νωρίς να το ανακοινώσω, αλλά θέλω να το φωνάξω στον κόσμο όλο, και ήθελα από την πρώτη στιγμή να το γράψω και στο μπλοκ, μια και τον τελευταίο καιρό, τα δικά σας μηνύματα ήταν αυτά που μου έδιναν θάρρος και δύναμη να συνεχίσω. Προσεύχομαι να πάνε όλα καλά, να μην απογοητευτούμε, και σε εννιά μήνες να κρατήσουμε το μωράκι μας στην αγκαλιά μας. Σήμερα θα πάω στον γιατρό, για περισσότερες λεπτομέρειες, το γεγονός όμως είναι ένα: ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΥΟΣ και έτσι σκοπεύω να παραμείνω!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Σας ευχαριστώ όλους τόσο μα τόσο πολύ που ήσασταν εδώ! Τώρα τα ποστ θα γίνουν πιο ευχάριστα, ελπίζω. Τελικά ούτε ο φετινός Ιούνιος δεν μας απογοήτευσε...:)</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1638247367481416565?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com50tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-23221135250326467332007-06-02T06:42:00.000-07:002007-06-02T06:53:24.616-07:00<span style="font-size:130%;">Γεια χαρά σε όλους.</span><br /><span style="font-size:130%;">Έχω ψιλοχαθεί τώρα τελευταία, τις περισσότερες φορές δεν είχα πρόσβαση στο διαδίκτυο, αλλά και άλλες φορές όταν είχα δεν ήμουν στην κατάλληλη διάθεση για να γράψω....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Λυπήθηκα πολύ χτες που δεν τα κατάφερα να βάλω και γω το κειμενάκι για την Αμαλία. Το είδα όμως σήμερα σε πολλά μπλογκς και ελπίζω να καταλήξει όλη αυτή η προσπάθεια σε κάτι καλό....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Καλό μήνα.</span><br /><span style="font-size:130%;">Για μένα ο Ιούνιος είναι ο πιο γουρλής μήνας, όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου Ιούνιο έχουν συμβεί......</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Ιούνιο γεννήθηκα,</span><br /><span style="font-size:130%;">Ιούνιο αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο,</span><br /><span style="font-size:130%;">Ιούνιο γνώρισα τον πάπη μου,</span><br /><span style="font-size:130%;">Ιούνιο παντρευτήκαμε,</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Ελπίζω Ιούνιο να μάθω και τα νέα που περιμένω ανυπόμονα εδώ και πολύ πολύ καιρό.....:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2322113525032646733?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-45332102792117152982007-05-28T08:40:00.000-07:002007-05-28T09:30:35.090-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RlsAJiEWsxI/AAAAAAAAAH8/iY6_ir2y-0k/s1600-h/gse_multipart12576.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069645969299518226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RlsAJiEWsxI/AAAAAAAAAH8/iY6_ir2y-0k/s320/gse_multipart12576.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">Ήθελα να το διαβάσω από την πρώτη στιγμή που έμαθα γι'αυτό. Το παράγγειλα από το διαδίκτυο εδώ και καιρό και το είχα στο κομοδίνο δίπλα μου για ένα μήνα. Πέθαινα να το ανοίξω και να διαβάσω την κάθε λέξη αλλά δίσταζα γιατί ήξερα τα συναισθήματα που θα προκαλούσε........Παρασκευή αργά το βράδυ το πήρα στα χέρια μου και το άφησα γύρω στις 4 το πρωί του Σαββάτου.....Διάβασα μέχρι και την τελευταία τελεία.....</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Όταν η αγαπημένη μου <a href="http://xpsilikatzoy.wordpress.com">ψιλικατζού </a>έγραφε το βιβλίο της, ήταν σαν να έπαιρνε κομμάτια του μυαλού μου, σκέψεις μου ενδόμυχες και τις κατέγραφε......το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να είναι η βιογραφία μου, ανκαι ποτέ δεν θα μπορούσα εγώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου με τόσο άμεσο τρόπο γραφής.....</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Τα συναισθήματα, οι εμπειρίες και όλα όσα αφορούν την προσπάθεια της Κωνσταντίνας και του Τάσου να τεκνοποιήσουν με άγγιξαν πολύ βαθιά.......Υστερα από κάθε κεφάλαιο ήξερα ακριβώς τι θα γινόταν μετά...........η αγωνία τους η ίδια με τη δική μας, οι εμπειρίες με γιατρό χασάπη γνωστές και για μας, η αντιμετώπιση γνωστών και συγγενών τόσο οικεία.........</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Είπα στον πάπη να ρίξει μια ματιά.........το έπαιζε άνετος, αλλά άρχισε να το διαβάζει. Το άφησε από τα χέρια του μόνο μετά που τέλειωσε.......σε κάθε κεφάλαιο μου φώναζε: 'Αγάπη άκου τι λέει εδώ....θυμάσαι τότε που και μεις.......'Ναι, θυμόμουν τα πάντα....</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:85%;">"Τα τεστ εγκυμοσύνης είναι σκληρά. Εϊναι η μεγαλύτερη αδικία που υπάρχει στον κόσμο. Τα μισώ από εκείνο το πρωί με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Πρέπει να τα πουλάνε παρέα με έναν άνθρωπο για να κλάψεις στον ώμο του. Είναι επικίνδυνο να δίνουν έτσι απλά στον κόσμο αυτά τα θανατηφόρα όπλα. Τρία διαφορετικά τεστ, τρία αρνητικά αποτελέσματα." </span></em><em><span style="font-size:85%;">(Κεφ. 14 σελ 65)</span></em></div><div><em><span style="font-size:85%;"></span></em></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Θυμάμαι εκείνο το πρωινό σαν να ήταν χτες..........λίγα χρόνια πριν, όταν κάναμε την πρώτη οργανωμένη πια προσπάθεια για τεκνοποίηση και ήμασταν τόσο μα τόσο σίγουροι ότι θα πετύχαινε.....(κούνια που μας κούναγε, βέβαια). Πήραμε το βράδυ δυο τεστ από το διανυκτερεύων φαρμακείο και μεταξύ σοβαρού και αστείου λεει ο πάπης ότι άδικα θα πετάξουμε τώρα είκοσι λίρες, ένα τεστ θάναι αρκετό.....και έπειτα δεν θα το ξαναχρειαστούμε....Και όμως σαράντα μήνες μετά, αμέτρητα τεστ εγκυμοσύνης έχουν καταλήξει στα σκουπίδια χρησιμοποιημένα, μαζί με τα όνειρα μας.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Είναι αλήθεια ότι δεν προλαμβαίνεις να νιώσεις τον πόνο και την απογοήτευση, γιατί 2-3 μέρες μετά την αποτυχία ξεκινά νέα προσπάθεια και πρέπει νάσαι δυνατός και αισιόδοξος ότι θα πετύχει..........Κάθε φορά τα ίδια όνειρα, οι ίδιες ελπίδες, τα ίδια ψεύτικα συμπτώματα, ο οργανισμός που πείθεται ότι είναι έγκυος, όλα ψέμα, όλα της φαντασίας.......το αποτέλεσμα, αυτό που μένει τελικά είναι μια πίκρα, ένα τεράστιο γιατί, ένα αίσθημα αδικίας......Και πάμε πάλι για την επόμενη φορά, για να γίνουμε πρεζάκια όπως λέει και το αγαπημένο μου <a href="http://zoaki.blogspot.com">ζοάκι</a>, να τρυπηθούμε για τα καλά, μπας και ξεγελάσουμε κανένα ωαριάκι να γονιμοποιηθεί αυτή τη φορά.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Ολα γύρω μας να προχωρούν, η ζωή η ίδια να αλλάζει, παντού παιδιά να γεννιούνται, όπου γυρίζεις το βλέμμα να και άλλη μια έγκυος, οι φουσκωμένες κοιλιές των άλλων γυναικών να φουσκώνουν με δάκρυα τα δικά μας μάτια, και παντού, όπως τέλεια περιγράφει η Κωνσταντίνα να βλέπεις μωράκια που μοιάζουν με το δικό σου, σύμφωνα με αυτό που εσύ έχεις σχηματίσει στο μυαλό, οι φίλες να γεννούν ένα και δυο και καμιά φορά και τρία μωρά..............και συ ακόμα εκεί, να ελπίζεις. Το χειρότερο είναι όταν οι φίλες αρχίζουν σιγά σιγά τις εκτρώσεις, γιατί 'δε <em>θα γίνω κουνέλα εγώ, φτάνει παιδιά, δυο είναι αρκετά...</em>' και συ να θέλεις να φωνάξεις: 'Μη<em>, μη το κάνεις δώστο σε μένα, εγώ θα το αγαπώ και ας μην το γέννησα.......'</em> δε λες όμως τίποτα, και ελπίζεις στο βάθος ότι τώρα είναι η δική σου σειρά, αυτό το μήνα θα πετάξω τις σερβιέττες, δεν θα τις χρειαστώ για εννιά μήνες. Πριν προλάβεις να το σκεφτείς αυτό, νάσου η περίοδος, να σου θυμίζει ότι όταν οι ανθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελά............</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><em>Νάσαι καλά Κωνσταντίνα που με έκανες να κλάψω από συγκίνηση αυτό το Σαββατοκύριακο και να βγάλω από μέσα μου συναισθήματα που απ'ότι φαίνεται ήταν για καιρό καταπιεσμένα! Το βιβλίο σου είναι για μένα πολύτιμο, θα τόχω πάντα στη βιβλιοθήκη μου για να μου θυμίζει ότι δεν είμαι μόνη...............καμιά μας δεν είναι μόνη!</em></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4533210279211715298?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-15673944560353223772007-05-22T05:50:00.000-07:002007-05-22T06:29:03.745-07:00<span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;">Ξέρω ότι δε με διαβάζεις.....δεν γνωρίζεις καν την ύπαρξη αυτού του μπλοκ...Αν με διάβαζες δε θα έγραφα αυτό το κείμενο...Ξέρεις ότι σιχαίνομαι να στήνω ανθρώπους στον τοίχο και να πυροβολώ! Σιχαίνομαι να ισοπεδώνω τις φιλίες μου επειδή εγώ ζητώ παραπάνω από αυτά που μπορούν να μου προσφέρουν...</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Η φιλία μας χρονολογείται από το '94, κάπου 13 χρόνια τώρα...........δοκιμάστηκε και άντεξε! Αυτό δε λέγαμε; Ζήσαμε τις πιο συγκλονιστικές αλλαγές της ζωής μας μαζί. Στο ίδιο διαμέρισμα περάσαμε τα φοιτητικά μας χρόνια, μαζί αποφοιτήσαμε, εσένα θυμάμαι σε όλα τα γλέντια, εσύ με πάντρεψες, εσύ θα ήθελα να μας βαφτίσεις το παιδί αν και όταν με το καλό έρθει......</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Τους τελευταίους μήνες, ένοιωθα ότι κάτι είχε αλλάξει. Δεν ήθελα να το παραδεκτώ.....Τον τελευταίο καιρό πέρασα δυσκολίες πολλές και σε ήθελα να είσαι πιο κοντά μου....να πάρεις ένα τηλέφωνο τη μέρα που ήξερες ότι περίμενα τα αποτελέσματα των αναλύσεων, να με πάρεις να βγούμε για ένα καφέ όταν όλα γύρω μου ήταν μαύρα από τα αρνητικά αποτελέσματα...Σκέφτηκα ότι ίσως να είχα καταντήσει βαρετή ή κουραστική με την εμμονή μου να αποκτήσω ένα παιδάκι. Προσπάθησα πολλές φορές να ανοίξω ουσιαστική συζήτηση μαζί σου για το θέμα, αλλά έκλεινες τ'αυτιά. Δεν με άκουγες, το ένιωθα. Το αποκορύφωμα ήταν δυο βδομάδες πριν, εγώ περίμενα τα αποτελέσματα, εσύ είχες χαθεί, και δεν εμφανίστηκες παρά μόνο μέρες μετά, να μου πεις ότι δεν πειράζει μωρέ και τι έγινε, όταν όμως μείνεις έγκυος με το καλό ξέρεις ποια θάναι η νονά, έτσι; Με απογοήτευσες. Ηθελα τόσο πολύ να κλάψω στον ώμο κάποιου, ένιωσα ότι εγώ και ο πάπης μου είμαστε εντελώς μόνοι τελικά......</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Κοιτάζοντας πίσω μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου πάντα δίπλα σου όταν με είχες ανάγκη. Θυμάμαι κάτι μαύρα μεσάνυκτα, να παρατώ τον πάπη μόνο στο σπίτι για να έρθω να σε παρηγορήσω για το χωρισμό σου....και ξέρεις κάτι; ΠΟΤΕ δεν το μετάνιωσα, θα το έκανα ακόμα χίλιες φορές αν χρειαζόταν! Δε ζητώ την παρηγοριά σου ως αντάλλαγμα....</span><span style="font-size:130%;">Δεν σου κρατώ κακία.........εγώ πάλι εκεί θάμαι όταν με χρειαστείς. Απλά τώρα που σε χρειάζομαι εγώ, για πρώτη φορά στη ζωή μου δυστυχώς δεν είσαι κει και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό! </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1567394456035322377?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-12054040509172305422007-05-20T11:15:00.000-07:002007-05-20T01:37:34.631-07:00<div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066558420389638914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 201px; CURSOR: hand; HEIGHT: 97px; TEXT-ALIGN: center" height="125" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RlAICiEWswI/AAAAAAAAAH0/jLWMzdBew_M/s320/ed-news-color.gif" width="320" border="0" /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Διάβασα πρόσφατα σε ένα εγχειρίδιο ότι οι δέκα πιο εμπνευστικές ταινίες για εκπαιδευτικούς είναι οι εξής:</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Top ten inspirational films for Educators:</span></div><br /><p><span style="font-size:130%;color:#000000;">Stand and deliver<br />Dangerous minds<br />Mr. Holland's Opus<br />Dead Poet's Society<br />To Sir with Love<br />The Miracle Worker<br />Renaissance Man<br />Music of the Heart<br />The Karate Kid</span></p><p><span style="font-size:130%;color:#000000;">Από αυτές έχω παρακολουθήσει τις τρεις μόνο, αλλά πιστεύω ότι το Dead Poet's Society είναι ένας ύμνος προς τον εκπαιδευτικό που δημιουργεί και αυτοσχεδιάζει με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον των παιδιών. Σε όλες σχεδόν τις πιο πάνω ταινίες ο δάσκαλος/καθηγητής δεν προσφέρει μόνο στείρες γνώσεις, γίνεται ένα με τον μαθητή και καλύπτει τις ανάγκες του μ'ένα τρόπο μοναδικό, χωρίς πίεση ή αν θέλετε καταπίεση. Αμέσως βλέπουμε πόσο δεκτικοί και θετικοί γίνονται εκείνοι οι μαθητές οι οποίοι θεωρητικά είναι λίγο πιο πίσω μαθησιακά από τους συμμαθητές τους, και αυτό γιατί έχουν την ευκαιρία να λάβουν γνώσεις σ'ένα περιβάλλον μακριά από συναγωνισμούς και βαθμοθηρίες....σαν ίσος προς ίσον. </span></p><p><span style="font-size:130%;color:#000000;">Το συμπέρασμα είναι ότι χρειάζεται ταλέντο, σωστή ψυχολογία και πολλή πολλή δουλειά για να γίνει κάποιος ιδανικός εκπαιδευτικός.....</span></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1205404050917230542?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-32695696765493623232007-05-15T12:05:00.000-07:002007-05-15T14:18:05.559-07:00<span style="font-size:130%;">Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα παιδιά παρατούν το σχολείο σε μικρή ηλικία, αμέσως μόλις περάσουν την ηλικία της υποχρεωτικής παρακολούθησης, κάπου εκεί στα 14. Καταρχήν, να τονίσω ότι δεν είμαι της άποψης ότι όλοι οι μαθητές πρέπει να καταλήγουν σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ για σπουδές, κάθε άλλο. Θεωρητικά, η κοινωνία μας χρειάζεται άμεσα ανθρώπους τεχνίτες και κάποιοι απόφοιτοι, θα μπορούσαν να ακολουθήσουν κάποια επαγγέλματα που χάνονται αντί να καταλήγουν άνεργοι επιστήμονες, είτε γιατί επέλεξαν να σπουδάσουν κάτι που είναι ήδη κορεσμένο ή κάτι πολύ εξειδικευμένο με μηδαμινές πιθανότητες εργοδότησης.<br />Θά έπρεπε όμως το Υπουργείο Παιδείας να δει κάπως πιο ζεστά το θέμα με τους μαθητές που παρατούν τη φοίτηση τους. Πού οφείλεται αυτή η τάση τα τελευταία χρόνια; Θα μπορούσαν κάποιοι από αυτούς τους μαθητές να συνεχίσουν τη φοίτηση τους υπό ορισμένες προυποθέσεις;<br />Κατά τη γνώμη μου οι πιο συχνοί λόγοι που οδηγούν στην σχολική παραίτηση είναι οι εξής:<br /></span><ul><li><span style="font-size:130%;">Η φτώχεια ή το πολύ χαμηλό εισόδημα της οικογένειας.</span></li><li><span style="font-size:130%;">Ξενόγλωσσοι μαθητές που δύσκολα ακολουθούν τους ντόπιους μαθητές.</span></li><li><span style="font-size:130%;">Οι γονείς ή τα αδέρφια να έχουν παρατήσει και αυτά τη φοίτησή τους</span></li><li><span style="font-size:130%;">Το να μείνει στάσιμος ο μαθητής σε μια ή περισσότερες τάξεις.</span></li><li><span style="font-size:130%;">Η απόρριψη του μαθητή από τους συμμαθητές ή και τους δασκάλους</span></li><li><span style="font-size:130%;">Οι συχνές απουσίες από το σχολείο</span></li></ul><p><span style="font-size:130%;">Το σημαντικό πιστεύω, θάταν το υπουργείο, να κάνει μια μελέτη με σκοπό να εντοπίσει τους πραγματικούς λόγους που αναγκάζουν τα παιδιά να διακόψουν τη φοίτησή τους και μετά να προσπαθήσει να αναγνωρίσει τους μαθητές υψηλού κινδύνου, αυτούς δηλαδή που οδηγούνται προς την παραίτηση και να τους βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες παραμονής τους στο σχολείο. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3269569676549362323?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-9097658378151314052007-05-14T11:22:00.000-07:002007-05-15T12:12:06.021-07:00<span style="font-size:130%;color:#333300;">Ευχαριστώ για την πρόσκληση τις αγαπητές <a href="http://nerinanasia.blogspot.com">Νερίνα</a>, <a href="http://ermionie.blogspot.com">Starry Night</a>, και <a href="http://roam365.wordpress.com">Roam </a>για την πρόσκληση στο ερωτηματολόγιο και έστω και καθυστερημένα απαντώ:</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">1. Η απόλυτη ευτυχία για εσάς είναι;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Να βλέπω την πρόοδο των μαθητών της πρώτης τάξης που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη δική μου δουλειά.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">Το ραδιόφωνο του από κάτω που βάζει στη διαπασών τον κυρ Θάνο που πέθανε! </span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Λίγες μέρες πριν όταν ένας μαθητής μου έγραψε σε άσκηση την λέξη 'πουστομπωλ' εννοώντας μπειζμπωλ!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Η σπαστική μου τελειομανία (σύμφωνα με τον πάπη).</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">5. Το βασικό ελάττωμα σας;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Να κουμπώνω λανθασμένα το πουκάμισό μου και να το ανακαλύπτω μόλις φτάσω στο τέλος.....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">6. Σε ποια λάθη δείχνετε την μεγαλύτερη επιείκεια;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Σε αυτά που κάνουν οι μαθητές μου.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Αυτή την περίοδο, με τις γυναίκες του Ζαλόγγου...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Οι πολύτεκνοι γονείς που καταφέρνουν να σπουδάσουν και πέντε και έξι ακόμα παιδιά.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Στο Λονδίνο κάθε Χριστούγεννα.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Paulina Simmons.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">11. Ποια αρετή προτιμάτε σε ένα άντρα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Το χιούμορ...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">12. ....και σε μια γυναίκα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-την πλήρη έλλειψη κατινιάς.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">Δεν μούρχεται κάποιος τώρα. Να γράψω όμως για τον αγαπημένο μου τραγουδιστή; Μάλλον όχι, βγαίνω εκτός θέματος.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Δυο δυο.....στην μπανιέρα δυο δυο.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-"Ποτέ χωρίς την κόρη μου". </span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">16. Η ταινία που σας σημάδεψε;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">The Magdalene sisters.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">- Εγώ και η τέχνη απέχουμε έτη φωτός μεταξύ μας....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">18. Το αγαπημένο σας χρώμα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Ασπρο.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">19. Ποια θεωρείται ως την μεγαλύτερη σας επιτυχία;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Το ότι "τύλιξα" τον πάπη (ακόμα τον έχω τυλιγμένο:)</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">20. Το αγαπημένο σας ποτό;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">- Γάλα με τριαντάφυλλο.....ενίοτε και η σουμάδα.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Που δεν απάντησα κατάλληλα σε αυτόν που με έστειλε να πλύνω πιάτα επειδή δεν πήρα το μέρος του σε μια συζήτηση.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο από όλα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Την ακαθαρσία - οι άλουτοι ανθρώποι φακκούν μου! </span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Να βλέπω για εκατοστή φορά τα φιλαράκια και το σεξ εντ δε σίτη σε ντιβιντι!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Να μην καταφέρω ποτέ να αποκτήσω παιδιά.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Οταν θέλω να προστατεύσω τον εαυτό μου ή τους άλλους από μια κατάσταση.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">26. Ποιο είναι το μότο σας;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Che sera sera, whatever will be will be! </span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">27. Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Τι επιλογές προσφέρονται;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Εγώ πότε θα γίνω μάνα; </span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">-Οπου σ'έβρω τζαι όπου με βρεις!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333300;">Επειδή άργησα να κάνω το ερωτηματολόγιο, οι περισσότεροι από σας έχετε ήδη απαντήσει...αν μου ξέφυγε κάποιος τον προσκαλώ επίσημα!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-909765837815131405?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-37296164626355040492007-05-11T01:31:00.001-07:002007-05-11T01:31:57.126-07:00<span style="font-size:130%;">Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός......αυτό δε λένε; Βέβαια, στη δική μας περίπτωση αποφασίσαμε ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Έτσι λοιπόν η θλίψη κράτησε μόνο δυο μέρες......Ψυχαναλυθήκαμε, κλάψαμε, λυπηθήκαμε, νευριάσαμε......αλλά ως εδώ ήταν! Επιστρέψαμε στην προ-αναμονής ζωή μας, στην όμορφη καθημερινότητά μας, στη ρουτίνα μας.....Πιο δυνατοί ελπίζω αυτή τη φορά, πανέτοιμοι για νέες προσπάθειες, με πείσμα να καταφέρουμε το στόχο μας για τον οποίο παλεύουμε τόσο καιρό......</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Ο γιατρός λέει ότι όλα καλά, απλά δεν πέτυχε αλλά είναι σίγουρος ότι το θετικό αποτέλεσμα δεν θ'αργήσει.......και είμαι σίγουρη ότι λέει την αλήθεια, το συγκεκριμένο άτομο είναι τέρας ειλικρίνειας, σε σημείο που μερικές φορές εύχεσαι να σου πει ψέματα. Τον πιστεύουμε λοιπόν, και συνεχίζουμε....Πρέπει εξάλλου να αφήσουμε το αρνητικό αποτέλεσμα πίσω μας γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Το άγχος ως γνωστόν δεν βοηθά σε καμιά περίπτωση.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Χτες και σήμερα περιποιήθηκα ιδιαίτερα τον εαυτό μου, τον ντάντεψα όπως του αξίζει, πήγα στο κομμωτήριο και έφτιαξα τα μαλλιά μου και τα νύχια μου, και όταν επέστρεψα στο σπίτι έκανα και μια μάσκα ομορφιάς (από αυτές που τρελλαίνουν τον πάπη και προσπαθεί να λέει ανέκδοτα για να με κάνει να γελάσω και να σπάσει....) Απόψε νιώθω ιδιαίτερα όμορφα και προπάντων ήρεμα....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Θάθελα να σας ευχαριστήσω τόσο πολύ για όλα αυτά τα σχόλια που μου αφήσατε αυτές τις μέρες στο μπλοκ, λόγια όμορφα που κράτησα μέσα μου, και τα κουβαλώ μαζί μου.....Μπορεί να είμαστε άγνωστοι μεταξύ μας, όμως νιώθω ότι είναι μια πολύ ιδιαίτερη σχέση αυτή που έχουμε αναπτύξει εδώ, που πολλές φορές ξεπερνά τα όρια της ανωνυμίας......Σας ευχαριστώ όλους ειλικρινά!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3729616462635504049?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-89540827588384008672007-05-08T08:30:00.001-07:002007-05-08T08:32:55.178-07:00Αρνητικό και πάλι...........το απόλυτο μηδέν....<br /><br />Ευχαριστώ πολύ για τη θετική ενέργεια που στείλατε στο προηγούμενο ποστ...δυστυχώς δεν ήρθε...Ευχαριστώ πάντως, πολύ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8954082758838400867?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-9520262416931527162007-05-07T11:19:00.000-07:002007-05-07T11:49:00.073-07:00<span style="font-size:130%;color:#330000;">Οι δώδεκα μέρες έχουν περάσει αργά και βασανιστικά. Αύριο ξημερώνει η μεγάλη μέρα......για μένα και τον πάπη μου είναι μια μέρα που είτε θα μας αλλάξει την ζωή ολόκληρη, είτε θα μας πάρει στον πάτο....Ξέρω ότι απόψε δεν θα κοιμηθώ σχεδον καθόλου, και δεν θάναι η πρώτη φορά. Αύριο θα σβήσω το ξυπνητήρι πριν χτυπήσει, θα βάλω ότι βρω μπροστά μου, και θα περιμένουμε με αγωνία να έρθει η ώρα ν'ανοίξει το χημείο.....Συνήθως γύρω στις 12 βγαίνουν και τα αποτελέσματα οπόταν μάλλον αυτές τις 4 ώρες θα τριγυρνούμε στην πόλη σαν φαντάσματα, κάνοντας όνειρα, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο και θα μιλούμε για άσχετα πράγματα, μήπως και ξεχαστούμε.....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Θεωρητικά αυτές τις 12 μέρες ήμουν έγκυος αφού τα ωαριάκια ήταν γονιμοποιημένα, έμβρυα κανονικά δηλαδή. <strong>Προσπάθησα να μην το σκεφτώ ούτε μια φορά γιατί τότε ο αποχωρισμός θα είναι πιο οδυνηρός</strong>. Μακάρι να ήξεραν πόσο θέλω να τα κρατήσω, να μην τα αποχωριστώ ούτε στιγμή! Αραγε να τα καταφέρουν; Τι πάλη να γίνεται εκεί μέσα άραγε για να κρατηθούν στη ζωή;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Πρόσφατα ένας φίλος καλός μου είπε κάτι σοφό....Μην στενοχωριέσαι για αυτά τα μωράκια που χάθηκαν όλους αυτούς τους μήνες...........ίσως έχουν χαθεί για ένα σκοπό. Ισως αν έρχονταν στη ζωή τώρα, να χάνονταν αργότερα από άλλη αιτία, και τότε θάταν πιο επώδυνο. Ισως πάλι να μην έπρεπε να γεννηθούν ποτέ, γιατί θα υπέφεραν από κάποια ασθένεια και αυτό θα τα έκανε δυστυχισμένα και αυτά και τους γύρω τους. Ποιός ξέρει;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Χτες έκανα εμετό και το στομάχι μου ανακατευόταν. Ήμουν χάλια. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος άνθρωπος που κάνει εμετό και χαμογελά, γιατί αυτό του δίνει ελπίδα ότι είναι σύμπτωμα εγκυμοσύνης.......</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Αύριο λοιπόν θα ξέρουμε.....σίγουρα δεν είναι το τέλος του κόσμου, η ζωή συνεχίζεται, το ξέρουμε, όμως θάταν καλά αν συνεχιζόταν με μας γονείς............Εγώ πάντως υπόσχομαι να γίνω η πιο καλή μανούλα! Ας ελπίσουμε ότι θα βγουν νικητές τα εμβρυάκια μας αυτή τη φορά!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-952026241693152716?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-64633036587412537742007-05-03T01:15:00.000-07:002007-05-03T01:40:49.892-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Οι ώρες και οι μέρες περνούν βασανιστικά αργά, αργός θάνατος γι'αυτούς που περιμένουν. Τόσα και τόσα έχουν ανακαλυφθεί στον ιατρικό τομέα, δεν μπορούσε κάποιος να συντομεύσει τις δώδεκα μέρες αναμονής;;<br /><br />Κάθομαι με τις ώρες αναγκαστικά στο κρεβάτι και παρατηρώ έξω από το παράθυρο τη ζωή να περνά, την άνοιξη να μπαίνει τα πάντα να ανθίζουν, εκτός από τη δική μου διάθεση. Το ξέρω ότι οι ορμόνες επηρεάζουν τη διάθεση, πάντοτε το ήξερα, και φυσικά είναι επιλογή μου που τις παίρνω, δεν γίνεται αλλιώς. Η διάθεση μου σαν τρενάκι στο λούνα παρκ, μια πάνω και μια κάτω. Χτες για παράδειγμα, ήμουν χαρούμενη, κάτι ασυνήθιστο το τελευταίο διάστημα, είχα μάλιστα και όρεξη να διαβάσω το βιβλίο που είχα αφήσει μισοτέλειωτο. Σήμερα είμαι άλλος άνθρωπος...θες που κοντεύουν οι μέρες αλλά και πάλι είναι τόσο μακρυά η Τρίτη, θες που δεν μπορώ να σκεφτώ ένα αρνητικό ενδεχόμενο και αυτή τη φορά....δεν ξέρω.<br /><br />Κάθομαι με τις ώρες και διαβάσω μπλοκς, διάβασα χτες όλο το μπλοκ της </span><a href="http://fakellaki.blogspot.com/"><span style="font-size:130%;color:#000000;">Αμαλίας </span></a><span style="font-size:130%;color:#000000;">και πραγματικά ένιωσα ότι η Αμαλία θα παρακάλαγε να αντιμετώπιζε τα δικά μου μηδαμινά προβλήματα αντί για τα δικά της......Συγκλονίστηκα χτες με την περίπτωση της κοπέλας αυτής και ένιωσα για άλλη μια φορά αχάριστη........<br /><br />Προχτές είπα στον γιατρό ότι θέλω να ξαναπάμε από την αρχή αμέσως αν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό.....λέει ότι είναι καλύτερα να ηρεμήσω και μετά.....Αν ηρεμήσω όμως θα θέλω να ξαναπεράσω την ίδια διαδικασία; Φοβάμαι τον εαυτό μου, έχω καταντήσει απρόβλεπτη στις αντιδράσεις μου........δεν ήμουν έτσι εγώ παλιά. Ημουν η αισιόδοξη της παρέας, αυτή που πάντα χαμογελούσε και έκανε τους άλλους να νιώθουν καλά. Λες να βασανίζω τους γύρω μου; Ο πάπης μου; αν συνεχίσω να είμαι σκυθρωπή λες να βαρεθεί και να τα παρατήσει πριν από μένα; Μπα, όχι αυτός είναι γεμάτος από αισιοδοξία...προς το παρόν...<br /><br />Κάθομαι και σκέφτομαι αν έχω καθόλου συμπτώματα εγκυμοσύνης....εντάξει το στήθος είναι κάπως πρησμένο, κάτι πονάκια κάτω χαμηλά τα νιώθω, αλλά έτυχε και άλλες φορές. Διαβάζω στις ιατρικές ιστοσελίδες ότι τα πρώτα συμπτώματα εγκυμοσύνης εμφανίζονται μετά την καθυστέρηση......κάποιο μικρό σημάδι όμως, πρόωρο......;Πάντως όταν έφαγα χτες βράδυ ένιωσα αναγούλες....αλλά και πάλι μπορεί νάταν της ιδέας μου!<br />Ίσως αν έπαιρνα από το φαρμακείο ένα τεστ εγκυμοσύνης.....όμως είναι νωρίς και αν γίνει λάθος και δεν δείξει το σωστό αποτέλεσμα;<br /><br />Υπομονή, αυτό μου λένε όλοι να κάνω..............έχει όμως και τα όρια της η υπομονή, έτσι δεν είναι; Θ'ανοίξω το παράθυρο να μπουν μέσα οι μυρωδιές για να αλλάξει η διάθεση μου..τουλάχιστον μέχρι να έρθει η ώρα για το επόμενο χαπάκι.....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6463303658741253774?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-28825668536449622882007-04-29T10:18:00.000-07:002007-04-29T10:43:13.679-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RjTYXe84c0I/AAAAAAAAAHs/20fzq-77EBQ/s1600-h/images,,.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5058906179400921922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RjTYXe84c0I/AAAAAAAAAHs/20fzq-77EBQ/s320/images,,.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">- Ενώ είναι σαράντα χρονών ζητά για δώρο αυτοκόλλητα από τον Άγιο Βασίλη.</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Αγχώνεται από τον Ιούλιο ότι σε δυο μήνες θα επιστρέψει στη δουλειά.</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Δεν κάθεται σε καρέκλα αν δεν ελέγξει πρώτα το κάθισμα για ανεπιθύμητα αντικείμενα.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Αναφέρεται σε όλα τα ουσιαστικά με το υποκοριστικό τους.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Κάθε Σεπτέμβριο ενθουσιάζεται με την ποικιλία σχολικών ειδών στου Ορφανίδη.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Βάφει τα μαλλιά όχι γιατί έχουν ασπρίσει αλλά από φόβο μην κολλήσει ψείρες.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Το βασικό του λεξιλόγιο αποτελείτε σταθερά και αμετάκλητα από τις λέξεις: </span><span style="font-size:130%;color:#000000;">καταλάβατε, ησυχία, μπράβο, συνέχισε....</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Παθαίνει καθιερωμένα φαρυγγίτιδα τουλάχιστον μια φορά το χρόνο.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Κάνει κρυφά συλλογή από γόμες/χρωματιστά μολύβια/ρίγες κτλ...</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">-Παίρνει σταθερά άριστες βαθμολογίες από τους προιστάμενους (βλ. επιθεωρητές) και γίνεται σίγουρα βοηθός δ/ντη ή ακόμα και δ/ντης με μόνο κριτήριο την ηλικία.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">- Βαθμολογεί τα πάντα με βάση το δέκα.....από την απόδοσή του στο κρεβάτι μέχρι την καθημερινή συμπεριφορά του παιδιού του.</span></div><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί από εσάς αν σκεφτείτε κάτι άλλο....</span><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><em>Και τέλος κάτι παλιό αλλά επίκαιρο: </em></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><em>Τρεις καλοί λόγοι για να γίνει κάποιος δάσκαλος......</em></span></div><div><span style="font-size:130%;"><em>Ιούνης, Ιούλης, Αύγουστος</em>!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2882566853644962288?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-23775872518119445742007-04-25T02:20:00.000-07:002007-04-25T15:19:19.885-07:00<span style="font-size:130%;">Οι τελευταίες μέρες ήταν πολύ δύσκολες τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά......</span><br /><span style="font-size:130%;">Τρυπήθηκα πολύ (με ορμονικές ενέσεις καλέ...δεν άρχισα τα σκληρά ναρκωτικά ακόμα...), κατέβασα μπουκαλάκια με χάπια διαφόρων ειδών και ποιοτήτων, (ούτε που γνωρίζω τι παίρνω πια....), τα ωαριάκια δημιουργήθηκαν δόξα τω θεώ, μεταφέρθηκαν στο σωληνάκι και έτσι αύριο Πέμπτη, αν όλα παν καλά, θα γίνει η εμβρυομεταφορά. Η διαδικασία δεν μου κάνει πλέον καμιά αίσθηση, η αναμονή των 12 ημερών είναι αυτή που σκοτώνει....</span><br /><span style="font-size:130%;">Ξέρω όμως ότι δεν είμαι μόνη...χιλιάδες γυναίκες σαν εμένα κάνουν το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή....Κάποιες είναι πιο δυνατές από μένα, κάποιες άλλες χάνουν το κουράγιο τους και τις ελπίδες τους πιο εύκολα......Ξέρω επίσης ότι όσο δυνατή και αν είμαι τώρα, τη στιγμή που θα μάθω τα αποτελέσματα θα λυγίσω......είναι από αυτές τις στιγμές που τα πάντα γύρω σου παύουν να λειτουργούν και νιώθεις σαν μαριονέττα στο θέατρο του παραλόγου....</span><br /><span style="font-size:130%;">Και μετά....μετά δεν ξέρω τι, εξαρτάται από το αποτέλεσμα. Θα χαρώ αν είναι θετικό, και πάλι με επιφύλαξη γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο πριν το πρώτο τρίμηνο, θα απογοητευτώ αν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, ίσως τα βάλω κάτω για ένα διάστημα αλλά μετά θα ξαναπροσπαθήσω. Γιατί τα όνειρα ζωής δεν παρατούνται τόσο εύκολα.....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><a href="http://zoaki.blogspot.com">Ζοάκι </a>μου προσεύχομαι και για σένα, εύχομαι να παν όλα καλά!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2377587251811944574?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-37420154530972673602007-04-19T22:45:00.000-07:002007-04-19T12:43:36.633-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Υπάρχει και η θετική πλευρά των πραγμάτων.....αυτά που δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν φύγω από αυτό το διαμέρισμα...θα τα θυμάμαι πάντα με χαμόγελο....</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"></span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">Τα λεμόνια και τα ολόφρεσκα σύκα που μας έφερνε ο καλόκαρδος γεράκος του πρώτου κατά διαστήματα.<br /><br />Οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί των παιδιών από δίπλα σε κάθε νικηφόρο αγώνα εθνικής ομάδας - σε οποιοδήποτε άθλημα. Ηταν οι περιπτώσεις εκείνες που γινόμασταν και μεις παιδιά μαζί τους... </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;"><br />Τα γατάκια του ισογείου που τάιζα κρυφά με ότι περίσσευε από τα γεύματα.......(ναι, ξέρω ότι έλεγα ότι θα κατεβάσω τα σκουπίδια και με έψαχνες πάπη...:)<br /><br />Το γεγονός ότι παρόλη την περιέργεια και την αδιακρισία των δίπλα ξέραμε πάντα ότι είχαμε κάποιους καλόκαρδους ανθρώπους να μας βοηθήσουν σε ότι χρειαστούμε, όπως τότε που κλειδώσαμε μέσα τα κλειδιά μας και μέχρι να έρθει ο κλειδαράς και τον καφέ μας ήπιαμε και το ζεστό κεικ μας φάγαμε.....</span><br /><br />Το περίπτερο δίπλα που είχε έτοιμα αυτά που θέλαμε πριν τα ζητήσουμε...ναι, είμαστε πολύ προβλέψιμη οικογένεια εμείς! 3 μπουκάλια νερό, ένα γάλα κρίστη ελαφρύ και 2 σοκολάτες:)<br /><br />Το ότι αυτό το διαμέρισμα φιλοξένησε πολύ κόσμο σε ωραίες οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις - η αύρα του είναι θετικότατη - ο καναπές κάπως βασανισμένος.<br /></span><br />Το σίγουρο είναι ότι το διαμέρισμα το ίδιο δεν θα ξεχάσει ποτέ τις ένδοξες μέρες του με την εδρο-οικογένεια........τότε που μόνο το υγειονομείο μπορούσε να επιλυφθεί του θέματος καθαριότητα εκεί μέσα! </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3742015453097267360?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-1450220464173836932007-04-18T13:25:00.000-07:002007-04-18T03:23:35.798-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:georgia;">Αργά η γρήγορα εγώ και ο πάπης μου θα μετακομίσουμε στο δικό μας άνετο σπιτάκι. Με τη μετακόμιση μας θα κλείσει οριστικά το κεφάλαιο της περιπλάνησης μας στα διάφορα ενοικιαζόμενα 'καταλύματα΄(δεν μου βγαίνει να τα ονομάσω όλα σπίτια γιατί δεν ήταν). Το τελευταίο μας διαμέρισμα, ανκαι το καλύτερο σε κατάσταση, βρίσκεται σε πυκνοκατοικημένη περιοχή. Σκεφτόμουν πρόσφατα ότι όταν μετακομίσω κάποια πράγματα από αυτό το μέρος θα μου λείψουν σίγουρα, ενώ κάποια άλλα δεν θα τα πεθυμήσω ποτέ. Εχουμε και λέμε λοιπόν:<br /><br />Η γιαγιά του κάτω ορόφου όταν πάει για κατούρημα στις 3 το πρωί και παίρνει μαζί της τα μισά έπιπλα του υπνοδωματίου.<br /><br />Το face control της γειτόνισσας που ελέγχει ποιός μπαίνει, ποιός βγαίνει και πόσο μένει. Όταν η μάνα μου ήταν εγχειρισμένη και δεν μπορούσε να έρθει, με ρώτησε αν είχαμε τσακωθεί και γι'αυτό 'δεν την έβλεπε τώρα τελευταία'.<br /><br />Το γεγονός ότι όταν μαγειρεύουν οι δίπλα, οι μυρωδιές μπαίνουν και στο δικό μου το σπίτι, ειδικά κάτι Κυριακές μεσημέρι που εμείς μολις έχουμε ξυπνήσει ενώ η σούβλα του ισογείου έχει ήδη ψηθεί και σπάει ρουθούνια.</span><br /><br />Οι από κάτω που μας φέρνουν πάνω τα ρούχα που έπεσαν στην βεράντα τους ενώ ήταν απλωμένα. (ενίοτε και εσωρουχα). Μάλλον θα ξέρουν μέχρι τώρα ότι ο πάπης έχει ιδιαίτερη προτίμηση σε μαύρα και μπλου μποξεράκια!<br /><br />Οι μουσικές προτιμήσεις της έφηβης γειτόνισσας που άκουγε από Εφη Θώδη μέχρι Έμινεμ τις πιο 'κατάλληλες ώρες'. </span><br /></span><p><span style="font-size:130%;color:#000000;">Το νερό του ντους που έσταζε σαν ψιχάλες........Εγώ θέλω την πίεση του νερού να μου σπάζει τα κόκκαλα που λέει ο λόγος!</span><span style="font-size:130%;color:#000000;"><br /><br />Το στενό δρομάκι που οδηγούσε στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας και ήταν ο κύριος λόγος που το αυτοκίνητό μου έχει γδαρσίματα και από τις δύο πλευρές (πάπη τώρα το διαβάζεις, ξέρω ότι σου είπα ότι δεν γνωρίζω πώς έγιναν:)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-145022046417383693?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-20606451548667005032007-04-14T17:45:00.000-07:002007-04-14T07:42:06.812-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Δεν μας φτάνει ο δικός μας πόνος, τα δικά μας ερωτηματικά και σκέψεις, γιατί πρέπει νάχω και τον κάθε άσχετο πάνω από το κεφάλι μου να μου κάνει ερωτήσεις που εγώ η ίδια φοβάμαι να κάνω στον εαυτό μου;; </span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Τι περιμένει η γνωστή μου κυράτσα που συναντώ στο ζαχαροπλαστείο να της απαντήσω στην ερώτηση: </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"><em>"μα γιατί δεν κάνατε κανένα παιδάκι ακόμα; Τι περιμένετε;;"</em></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">( εσένα περιμέναμε κυρία μου, τι άλλο να περιμέναμε;)</span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Πως το αντιλαμβάνεται η θεία όταν στο πασχαλινό τραπέζι εισηγείται μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους καλεσμένους ότι αν έχουμε πρόβλημα γονιμότητας να πάμε να δούμε τον τάδε γνωστό της γυναικολόγο που κάνει θαύματα; </span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Γιατί δεν καταλαμβαίνει πότε πρέπει να σωπάσει η παλιά συμμαθήτρια όταν αφού περιγράψει όλες τις αρετές των δικών της παιδιών γυρίζει πάνω μου και με ρωτά πώς και δεν έχω παιδάκι μέχρι τώρα; Τί θάπρεπε να κάνω εγώ; να της αναλύσω όλες τις θεραπείες που έχω κάνει για ν'αποκτήσω παιδάκι αλλά δεν τα κατάφερα; </span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Με ποιό δικαίωμα κάνει 'αστείο' ένας φίλος στον πάπη μου ρωτώντας τον τάχα χαριτολογώντας αν είναι τα δικά του "πυρά" άσφαιρα και δεν μπορούμε να κάνουμε παιδί;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Και άντε να συγχωρήσω όλους αυτούς, τι να πώ όμως στη νονά που κάθε φορά που θα μας δει επιμένει να κάνει κήρυγμα ότι εμείς οι νέοι πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος καρριερες και ανοησίες και να ξεκινήσουμε οικογένεια!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Όσο για τον κομπλεξικό 'κουμπάρο' , ο οποίος είναι ένας από τους λίγους που γνωρίζει το πρόβλημα, μόλις βρεθούμε, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πάρει την κόρη του αγκαλιά και να μας πει όλο νόημα:</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">"<em>Εν η ευτυχία της ζωής μου τουτο, τα άλλα ούλλα εν πελλάρες. Τίποτε άλλο εν εσιη σημασία</em>!"</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Οσο αντέχω να έχω κλειστό το στόμα καλώς! Όταν το ανοίξω τότε ποιός με είδε και δε με φοβήθηκε!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;"> <em>Αφιερωμένο σε όλους τους αδιάκριτους του κόσμου με αγάπη..</em></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2060645154866700503?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-23226082547090862202007-04-13T14:46:00.000-07:002007-04-13T04:29:13.771-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rh9oMXdR2YI/AAAAAAAAAHk/_KzMeiifo0o/s1600-h/hose.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052871868597524866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rh9oMXdR2YI/AAAAAAAAAHk/_KzMeiifo0o/s320/hose.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Πατρικό σπιτάκι για τρεις γενιές το σπιτάκι στο χωριό φιλοξενεί πλέον την τελευταία απ'ότι φαίνεται κάτοικό του. Γερασμένη μορφή η γιαγιά, τριγυρνά με δυσκολία από το ένα δωμάτιο στο άλλο , το τακ τακ από το μπαστουνάκι της είναι ο μοναδικός ήχος που ακούγεται πια εκεί μέσα.....</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Κάποτε το σπιτάκι αυτό έσφυζε από ζωή, τόσοι και τόσοι μεγάλωσαν εκεί μέσα, οι περισσότεροι από αυτούς τώρα επιστήμονες σε κάθε άκρη της γης. Το μαρτυρούν πάνω στους τοίχους φωτογραφίες μιας άλλης εποχής, μαυρόασπρες οι περισσότερες, που απεικονίζουν τα παιδιά, τα εγγόνια και τέλος τα δισέγγονα σε στιγμές ευτυχίας. γάμους, αρραβώνες, βαφτίσια....Από την άλλη πλευρά, τα απολυτήρια του λυκείου για όλα τα παιδιά της γιαγιάς, ήταν τόσο περήφανη κάθε φορά που κάποιος από τα έξι της αγόρια αποφοιτούσε από το λύκειο. </span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Η κουζίνα μικροσκοπική, στην γωνιά δεσπόζει η παραδοσιακή 'νιστιά', το αυτοσχέδιο τζάκι που δεν σβήνει σχεδόν ποτέ, γιατί στα βουνά πάντα κάνει μια σχετική ψυχρούλα, και τα κόκκαλα της γιαγιάς είναι πια γέρικα τα καημένα! Παλιά όταν τα παιδιά ήταν μικρά, ο παππούς, βοσκός στο επάγγελμα, έφερνε τα πρόβατα από τη βοσκή και έπρεπε να τα μεταφέρει στο στάβλο που βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού....για το οποίο όμως η πρόσβαση και η μόνη δίοδος ήταν μέσα από το σπίτι. Έτσι λοιπόν, κατά το βραδάκι, μόλις ακουγόταν το σύνθημα 'όλοι στα δωμάτια', τα παιδιά έτρεχαν στο σπίτι, οι πόρτες των δυο δωματίων έκλειναν, και τα ζώα έκαναν παρέλαση στο σαλόνι μέχρι να φτάσουν στην πίσω αυλή......Το σπιτάκι μύριζε μόνιμα προβατίλα......Ποτέ η γιαγιά δεν χρειάστηκε ν'αγοράσει γάλα η 'χαλλούμι' από τον μπακάλη. Τώρα τόχει πια παράπονο που στα 80 της χρειάζεται να τα παίρνει όλα έτοιμα, συσκευασμένα!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Τα φαντάσματα του παρελθόντος βρίσκονται παντού. Μόλις διαβείς το παραδοσιακό ξωπόρτι, με την συλλεκτική κατά τη γνώμη μου πόρτα, νιώθεις πως ο χρόνος έχει σταματήσει εκεί μέσα, μπροστά από τον μεγάλο φούρνο στην αυλή, εκεί όπου τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μοσχοβολούσαν τα κουλούρια.....εκεί μπροστά από το πατητήρι στην αυλή, που γινόταν γιορτή κάθε φορά που θα έβγαζαν κρασί από το σταφύλι!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Τώρα το σπιτάκι είναι πια το εξοχικό για όλους . Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει καθόλου ανέσεις, όμως το γεγονός ότι η γιαγιά μένει ακόμα εκεί, το κάνει πόλο έλξης για όλα τα παιδιά και τα εγγόνια της που τουλάχιστον μια φορά το χρόνο ανεβαίνουν εκεί για διακοπές. Όταν φύγει η γιαγιά δεν γνωρίζω τι θ'απογίνει το σπιτάκι, άνκαι μια άσχημη υποψία την έχω....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2322608254709086220?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-34892058547602816732007-04-12T06:13:00.000-07:002007-04-12T06:26:31.046-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rh4zT3dR2XI/AAAAAAAAAHc/E2b15wgdRnQ/s1600-h/19_10_10_thumb.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052532248353560946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rh4zT3dR2XI/AAAAAAAAAHc/E2b15wgdRnQ/s320/19_10_10_thumb.jpg" border="0" /></a> <div></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#006600;">Η επιστροφή του ασώτου σήμερα. Νάμαι και γω μετά από ένα διάστημα αναγκαστικής αποχής. Εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλα τα μπλοκοφιλαράκια. Πεθύμησα τους μπλοκοκαφέδες μας.......ακούς Γιώτα;;:) Θα τα λέμε συχνά τώρα.....Από Δευτέρα πίσω δουλειά αλλά καθόλου δεν με χαλά...το καλοκαίρι είναι μόνο δυο βήματα μακρυά!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3489205854760281673?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-74455806958790970932007-04-01T09:20:00.000-07:002007-04-01T09:20:07.703-07:00<span style="font-size:130%;">Καλησπέρα σε όλους.</span><br /><span style="font-size:130%;">Οι ευχές σας έπιασαν τόπο. Είμαι μια χαρά. Το σαββατοκύριακο ήταν ήσυχο και χαλαρό ανκαι η μύτη έχει ακόμα διαρροές:)</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Φεύγουμε για το χωριό του πάπη αύριο, και είμαι πολύ χαρούμενη! Εκεί πραγματικά θα χαλαρώσω, θα διαβάσω τα βιβλία μου, θα αποβλακωθώ στα dvd.....ονειρεύομαι την ώρα και τη στιγμή που θα βρεθώ εκεί, στα ψηλά βουνά! Είναι τέλεια εκεί πάνω αφού το μόνο ίχνος πολιτισμού που έχει απομείνει είναι μια ταβερνούλα ερημική που όμως σερβίρει το καλύτερο σουβλάκι! Α, ξέχασα και το dvd player που πήραμε στο σπίτι της γιαγιάς και που νόμιζε ότι είναι ραδιόφωνο! Όταν της εξηγήσαμε τι είναι δεν κατάλαβε και το στόλισε με σεμεδάκι και βάζο! </span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Εύχομαι σε όλους σας Καλό Πάσχα από τώρα γιατί μάλλον δεν θα τα πούμε για καμιά βδομάδα αφού στο χωριό ούτε το κινητό δεν πιάνει σήμα, έτσι ούτε λόγος για ίντερνετ! Καλά να περάσετε και......μην φάτε πολύ!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7445580695879097093?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-51525476857281456912007-04-01T09:00:00.000-07:002007-04-01T09:15:38.268-07:00<span style="font-size:130%;color:#330000;">Το ακόλουθο συμβάν έγινε στην τάξη μου την Παρασκευή πριν κλείσουν τα σχολεία και ακόμα γελώ όταν το σκέφτομαι!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Ενώ κάναμε μάθημα και ήταν απόλυτη ησυχία ακούω κάποιο μαθητή μου από το πίσω μέρος της τάξης να ωρύεται ότι κάποιος αμόλησε μια.........πορδή και τους έκανε όλους άνω κάτω με τη βρώμα! Ακολουθεί αυτούσιος ο διάλογος:</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Μαθητής 1</span>: Κυρία, κάποιος το κάμνει συχνά τούτο στες πίσω σειρές, θέλω ν'αλλάξω θέση.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Κυρία</span>: <span style="font-size:100%;">(π<em>ροσπαθώντας να μην ξεσπάσει σε γέλια)</em></span>: Παιδιά είναι πολύ άσχημο να αεριζόμαστε στην τάξη που είναι όλα κλειστά. Δεν σεβόμαστε την δασκάλα και τα άλλα παιδιά. Προσέχετε την επόμενη φορά! <em>(Τώρα ούτε εγώ η ίδια δεν ξέρω πως πρέπει να προσέχει κάποιος που θέλει να την αμολήσει:)</em></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Μαθητής 2</span>: Δηλαδή κυρία τι πρέπει να κάμνουμε;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Κυρία<em>:</em></span><em> <span style="font-size:100%;">(αυθόρμητα)</span></em> Καλύτερα να βγαίνετε έξω.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Παιδιά</span>: Εντάξει κυρία.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Το μάθημα συνεχίζει ώσπου ένας μαθητής μου σηκώνεται από τη θέση του και χωρίς να ζητήσει άδεια ανοίγει την πόρτα και βγαίνει στον διάδρομο. Ξεσπάσαν όλοι σε γέλια γιατί το συνδυασαν με τον προηγούμενο διάλογο. Έρχεται μέσα.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Κυρία</span>: Κ. μου πού πήγες χωρίς να με ρωτήσεις;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><span style="font-size:100%;">Κ</span>: Κυρία εν προλάμβαινα!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;">Ο ένοχος είχε βρεθεί!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-5152547685728145691?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-91688294814139925362007-03-29T11:20:00.000-07:002007-03-29T11:26:38.373-07:00Καλησπέρα σε όλους! Η αλήθεια είναι ότι χάθηκαμε! Τελικά αυτό που έπαθα καμιά σχέση με writer's block. Μάλλον το writer's flu είναι αυτό που έφταιγε. Με ταλαιπωρεί μια γρίπη από τη Δευτέρα και είμαι ψιλοχάλια. Η διάθεση ήταν πολύ αρνητική όλες αυτές τις μέρες αλλά τώρα αρχίζει η ανάκαμψη! Παρόλο που μπήκε για τα καλά η άνοιξη, εγώ νιώθω ρίγος και είμαι σκεπασμένη με την κουβερτούλα μου....Ευτυχώς ο πονοκέφαλος έχει περάσει! Έρχεται και σαββατοκυριακό και μαζί και σχολικές διακοπές! Ότι καλύτερο για ανάρρωση ψυχολογική και σωματική!:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-9168829481413992536?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-72374106061610577762007-03-25T10:18:00.001-07:002007-03-25T10:18:13.507-07:00<span style="font-size:130%;">Αυτές τις μέρες δεν ξέρω τι να γράψω στο μπλοκ μου. Εχω στερέψει από ιδέες, σκέφτομαι διάφορα αλλά ανακάλυψα ότι περιστρέφονται όλα γύρω από το ίδιο θέμα και άρχισα να γίνομαι κουραστική ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.....Είτε αυτό είναι εμμονή είτε the writer's block έχω μπλοκάρει....Θα επανέλθω όταν συνέλθω:)</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Καλή βδομάδα νάχετε!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7237410606161057776?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-28880141461131610472007-03-21T13:18:00.000-07:002007-03-20T16:19:01.175-07:00<span style="font-size:130%;color:#000000;">Η Ε. είναι συνάδελφος εκπαιδευτικός. Από τις πιο δραστήριες. Είναι επίσης και σύζυγος εδώ και εφτά χρόνια. Από τις πιο αφοσιωμένες. Δεν είναι όμως ακόμα μαμά, ανκαι έχει πιάσει τα 34 φέτος. Την Ε. την γνώριζα, όχι και πολύ καλά βέβαια, άνκαι είχαμε και κάποιους κοινούς γνωστούς....Πέρσι το καλοκαίρι με την Ε. ήρθαμε πολύ κοντά μετά από μια συνάντηση μας στη γυναικολογική κλινική. Στην αρχή αμήχανες και οι δυο, ξέραμε γιατί ήμασταν εκεί, δεν θέλαμε οι άλλοι να ξέρουν.....Δεν χρειάστηκαν καθόλου εξηγήσεις...Μετά από αυτή την τυχαία συνάντηση, ακολούθησαν και άλλες.....Άρχισε να δημιουργείται μεταξύ μας μια φιλία, ένα δέσιμο πολύ στενό, αυτό το δέσιμο που αποκτάς με κάποιον με τον οποίο μοιράζεσαι το ίδιο μυστικό, το δέσιμο αυτό το οποίο κλείνει απέξω όλους αυτούς που δεν γνωρίζουν....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Η συγκεκριμένη θεραπεία τελείωσε και για τις δυο μας με τον χειρότερο τρόπο....για μένα αρνητικά τα αποτελέσματα, για αυτήν με αποβολή....Το μόνο καλό που βγήκε από την όλη ιστορία, είναι η φιλία που αποκτήσαμε....Ειχαμε αλλο ένα σύμμαχο στο πλάι μας. Η μια την άλλη. Η αλήθεια είναι ότι ΚΑΝΕΙΣ από τους υπόλοιπους δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν έχει περάσει κάτι παρόμοιο...και επίσης είναι γεγονός ότι νοιώθεις την ανάγκη να μοιράζεσαι τις αποτυχίες σου αυτές με άτομα που τα έζησαν από πρώτο χέρι. Ούτε η καλύτερη σου φίλη δεν μπορεί να σε καταλάβει απόλυτα..... γιατί την ώρα που μιλάς μαζί της διακόπτει τη συνομιλία το κοριτσάκι της που τσιρίζει και πρέπει να σε αφήσει για να σε πάρει σε 5 λέπτα....και τελικά δεν σε παίρνει ποτέ!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Από το καλοκαίρι έχουν μεσολαβήσει πολλές αποτυχίες......αποβολές, θεραπείες, ενέσεις, ορμόνες και χίλια δυο άλλα......Η Ε. μετά τα Χριστούγεννα τα παράτησε....είχε πια κουραστεί, εφτά χρόνια ήταν αυτά......η ποιότητα της ζωής της είχε χαλάσει, η σχέση της με τον σύζυγό της είχε κλονιστεί......έπρεπε να κάνει κάτι......</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Χτες κτύπησε το τηλέφωνο. Δεν ήμουν και στην καλύτερη μου φάση αλλά όταν είδα τον αριθμό της απάντησα......Ήταν η πιο αυθεντική ευτυχισμένη φωνή που άκουσα ποτέ από το τηλέφωνο! </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">"Είμαι έγκυος" μου ανακοίνωσε. Εϊχε μόλις έρθει από τον γιατρό.....Έμεινα άφωνη, κλάψαμε και οι δυο......Η Ε. είναι έγκυος!!!Έτσι απλά, η Ε. είναι έγκυος! Χωρίς γιατρούς, χωρίς φάρμακα, χωρίς ενέσεις χωρίς τίποτα! Το είχε πάρει απόφαση ότι οι μαθητές της θα ήταν τα μόνα παιδιά στην ζωή της! Τώρα θ'αποκτήσει το δικό της μωράκι. Το μωράκι που θα αλλάξει την ύπαρξη της ολόκληρη. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Από χτες πραγματικά νιώθω πολύ χαρούμενη! Οι ελπίδες οι δικές μου αναπτερώνονται, τα όνειρα επανέρχονται.....η ζωή είναι ωραία! Αντε καλή μου, καλή εγκυμοσύνη.....Ελπίζω να πραγματοποιηθεί σύντομα αυτό που ονειρευόμασταν τόσο καιρό: να κάνουμε και οι δυο παιδάκια και να τα παίρνουμε βόλτα με το καροτσάκι στο πάρκο, να κάνουν παρέα όπως οι μαμάδες τους και να γίνουν οι καλύτεροι φίλοι.....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">Όσο για μένα.....εγώ ξαναρχίζω θεραπεία σε δυο βδομάδες και ελπίζω να παν όλα καλά αυτή τη φορά....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2888014146113161047?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-5920949038400103552007-03-17T05:39:00.000-07:002007-03-17T08:40:02.719-07:00<div><a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RfwLBS8LGVI/AAAAAAAAAHI/k6qPJBk8zl0/s1600-h/szo0308.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042917799640111442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RfwLBS8LGVI/AAAAAAAAAHI/k6qPJBk8zl0/s320/szo0308.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;">Πάνε κάτι χρόνια από τότε που άνοιξα το γραμματοκιβώτιο τελευταία φορά και βρήκα μέσα εκτός από λογαριασμούς και διαφημιστικά αληθινό γράμμα. Ξέρετε από αυτά που έγραφε ο κόσμος παλιά που δεν μπορούσε να γράψει email, γράμματα καλέ, αυτά που σε κάποια φάση της ιστορίας αντικατέστησαν τα ταχυδρομικά περιστέρια. </span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;">Σκεφτόμουν ότι θάπρεπε ίσως να αλλάξουμε όνομα στο κουτί που βάζει μέσα ο ταχυδρόμος την αλληλογραφία. Δεν θάπρεπε να το λέμε γραμματοκιβώτιο αλλά κάτι σαν χαρτοκιβώτιο ή λογαριασματοκιβώτιο. Επίσης, γιατί ταχυδρόμος; Ταχύς σημαίνει γρήγορος, στην εποχή που ζούμε, σιγά μην είναι ο γρήγορος αυτός ο γραφικός κύριος που περιφέρεται στη γειτονιά πάνω σ'ένα μηχανάκι. Ίσως αν τον βγάζαμε βραδυδρόμο;Μμ, κάτι γίνεται....Και φυσικά η λέξη αλληλογραφία έπαψε από καιρό να υπάρχει....σιγά μην απαντήσω στην επιστολή της τράπεζας που με πληροφορεί ότι η πιστωτική μου έχει φτάσει στα όρια της, ή να στείλω ένα γραμματάκι σαν απάντηση στον λογαριασμό του τηλεφώνου ή του ρεύματος.......</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;">Πώς αλλάζουν οι καιροί τελικά. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το συναίσθημα που είχα 15 χρόνια πριν όταν άνοιγα το κιβώτιο και έβρισκα τα γράμματα της Μαρί από το Παρίσι, του Χανς από το Βερολίνο, της Τερέζ από την Κίνα (μη ρωτάτε που βρήκε το Τερέζ, για μας τους Ευρωπαίους το είχε βγάλει). Η ακόμα τι τρελό καρδιοκτύπι έκανα κάθε φορά που η μαμά μου φρόντιζε να αφήσει διακριτικά πάνω στο τραπέζι το γράμμα του Γιώργου από Πλαταμώνα με τον οποίο αλληλογραφούσα για πέντε χρόνια, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να γνωρίσω από κοντά....</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;">Θυμάμαι επίσης που αγόρασα αρωματικές κόλλες και φακέλους και ράντιζα το γράμμα με το άρωμά μου πριν το βάλω στο ταχυδρομικό κουτί.....κάποτε άφηνα και σημάδι από τα χείλη μου, αν ήταν βαμμένα....</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;">Σαν να έχουν περάσει αιώνες. Δεν συγκρίνεται βέβαια το συναίσθημα που έχεις όταν ανοίγεις το inbox για να κατεβάσεις τα mail σου, αλλά από την άλλη έχουν γίνει όλα τόσο εύκολα, γρήγορα και βολικά που σίγουρα δεν χωράνε πισωγυρίσματα.</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#003333;">Πάντως, έχω φυλάξει κάπου σ'ένα συρτάρι μερικά 'αληθινά γράμματα'.....Ίσως αν ποτέ κάνω παιδιά, να χρειαστεί να τους εξηγήσω τη λέξη γράμμα, δείχνοντας τα.......</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042918057338149218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RfwLQS8LGWI/AAAAAAAAAHQ/ElM3nvB2hbs/s320/CTG026.jpg" border="0" /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-592094903840010355?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-16780453719983269212007-03-15T14:41:00.000-07:002007-03-15T14:43:50.604-07:00<span style="color:#663333;">Μετά από την πάσα της αγαπημένης μου και ζουμερής </span><a href="http://fraoulenia.blogspot.com/"><span style="color:#663333;">φραουλίτσας </span></a><span style="color:#663333;">κάθισα να γράψω για πέντε ταινίες που μου έχουν μείνει αξέχαστες. Η αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ ταινίες πολύ συχνά και ότι προτιμώ τις σειρές που παρακολουθώ σε dvd όταν και όποτε έχω όρεξη. Σίγουρα πάντως δεν είμαι και το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα της μπλοκόσφαιρας, και οι ταινίες μου δεν είναι καν πρόσφατες. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:</span><br /><br /><br /><span style="color:#663333;">And the oscar goes to...........<span style="color:#cc0000;">GREASE</span>.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042265673280723202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rfm56i8LGQI/AAAAAAAAAGg/SDiaH_CPrPA/s320/th-1-2.jpg" border="0" /></span><br /><span style="color:#663333;">Η πιο αγαπημένη ταινία ever. Η Σάντυ η παρθενίτσα, που ερωτεύεται τον Ντάνι τον αλητόβιο που της τάζει λαγούς με πετραχείλια, χωρίς να ξέρει ότι θα συναντηθούν τον Σεπτέμβρη στο ίδιο σχολείο....</span><br /><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Summer days driftin' away,</em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>To uh-oh those summer nights </em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Tell me more, tell me more,</em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Did you get very far? </em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Tell me more, tell me more, </em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Like, does he have a car?</em></span><br /><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;">All time-classic κοριτσίστικοι διαλόγοι.....κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Και δώστου με την αδερφή μου να ξεφωνίζουμε δυνατά τα τραγούδια, ειδικά το summer nights και κάθε φορά να έχουμε την ίδια αγωνία, σαμπώς και δεν ξέραμε τι θ'ακολουθήσει! Τελικά την κασέτα την έφαγε το βίντεο και μεις στραφήκαμε στο Dirty Dancing!</span><br /><br /><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042265948158630162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rfm6Ki8LGRI/AAAAAAAAAGo/-IjFfa8tdlU/s320/90m.jpg" border="0" /> <span style="color:#663333;"><span style="color:#cc0000;">THE TITANIC</span> </span><br /><span style="color:#663333;">Τώρα να πω ότι έκλαιγα γιατί συγκινήθηκα στην σκηνή με το κατάρτι ψέματα θα πω.....Ποτέ δεν κλαίω στα έργα......έκλαιγα γιατί εν μέσω πνιγμού του Τζακ και σπαραγμού της Ρόουζ, ο τότε γκόμενος με παρατούσε σύξυλη ζητώντας μου να χωρίσουμε την ώρα που η Ντιόν τραγουδούσε <em>My heart will go on</em>...Μήνες μετά ξαναπαρακολούθησα το έργο από το σαλόνι μου αυτή τη φορά και το φχαριστήθηκα χωρίς σπαραγμούς. Τότε ήταν που το εκτίμησα και το κατέταξα στις αγαπημένες μου ταινίες.</span><br /><br /><br /><span style="color:#cc0000;">BACK TO THE FUTURE<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042267386972674354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rfm7eS8LGTI/AAAAAAAAAG4/0itXywZO9CQ/s320/th-096896039736_z_backpccu.jpg" border="0" /></span><br /><span style="color:#663333;">Ηταν Χριστούγεννα του '88 όταν είδα το πρώτο back to the future. Σαν παιδιά τότε βλέπαμε εκστασιασμένοι ανθρώπους να μιλούν στο τηλέφωνο παρακολουθώντας ο ένας τον άλλο από το videophone. Γελούσαμε και μαζί μας γελούσαν και οι μεγαλύτεροι θεωρώντας το επιστημονική φαντασία. Τριάντα χρόνια μετά κάποια από αυτά που παρουσίαζε η ταινία είναι πια μέρος της καθημερινότητας μας. Η αλήθεια είναι ότι χρόνια μετά, έπιασα τον εαυτό μου να παρακαλεί να πάει στο παρελθόν και να χωρίσει τους γονείς μου της στιγμής της πρώτης συνάντησης τους εμποδίζοντας τον δικό μου ερχομό..... Ταινίες σαν και αυτή όμως σε κάνουν ν'αναρρωτιέσαι αν τα καλύτερα του Χόλλυγουντ είναι αυτά που πέρασαν.... </span><br /><br /><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ</span><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042267902368749890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; CURSOR: hand; HEIGHT: 142px; TEXT-ALIGN: center" height="142" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rfm78S8LGUI/AAAAAAAAAHA/NjqInJOVOXo/s320/3891_2.jpg" width="191" border="0" /><br /><span style="color:#663333;">Μια ταινία γεμάτη μυρωδιές και άρωμα ανατολής αλλά και επιβεβαίωση αυτού που λέμε ' ο έρωτας περνά από το στομάχι.' Η αλήθεια είναι ότι τα στομάχια ολων μας διαμαρτύρονταν καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας με όλα αυτά τα φαγητά που βλέπαμε μπροστά μας. Είμαι επίσης σίγουρη ότι μόλις τελείωνε κάθε βράδυ η ταινία, τα τριγύρω φαστφουντάδικα έκανα χρυσές δουλείες! Καταπληκτική η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα που ταξιδεύει το μυαλό και τη ψυχή σε μέρη τόσο μακρινά και τόσο οικεία........Η ταινία μου θύμισε ξύπνησε παιδικές αναμνήσεις, μύρισα έντονα την κανέλα στην κουζίνα της γιαγιάς μου και τα μπαχαρικά στο μπακάλικο του παππού Βασίλη, μύριζαν το ίδιο σαν κ αυτά στο μπακάλικο της κυρίας Μαρίτσας στο χωριό!</span><br /><br /><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">LA VITA E BELLA</span><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042266738432612642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rfm64i8LGSI/AAAAAAAAAGw/CqD4ZGuzzqs/s320/10m.jpg" border="0" /><br /><span style="color:#663333;"><em>'Buon giorno principessa</em>!' Ελεγε ο Guido στην γυναίκα της ζωής του και σκεφτόμουν ότι να, αυτός είναι έρωτας και ναι, υπάρχει μόνο στις ταινίες, άντε και στα παραμύθια! (Αυτό ήταν λίγο πριν γνωρίσω τον δικό μου έρωτα....:) Ο τρόπος που ο αγαπημένος μου Roberto Benigni αντιμετωπίζει τις απορίες του γιου του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης έκανε τότε πολλά μάτια να δακρύσουν....H ωμή πραγματικότητα της αιχμαλωσίας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, ένα παιγνίδι με έπαθλο ένα τανκ......</span><br /><br /><div><span style="color:#663333;"><em>Giosué: [watching his uncle being sent to the gas chamber] Where is Uncle going? </em></span></div><div><span style="color:#663333;"><em>Guido: Uh... oh, he's playing on a different team. Goodbye, Uncle! </em></span></div><div><span style="color:#663333;"><em>Giosué: Goodbye, Uncle</em></span></div><br /><div><span style="color:#663333;"></span></div><div><span style="color:#663333;"><span style="color:#ff6666;">Αυτές λοιπόν ήταν για μένα οι πιο αξέχαστες ταινίες για μένα. Πάσα δίνω σε όσους δεν έχετε γράψει και θέλετε να το κάνετε.</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1678045371998326921?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-12338881775304383002007-03-13T04:13:00.000-07:002007-03-13T04:13:00.373-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RfZ_gy8LGOI/AAAAAAAAAGQ/hamWYshkMMQ/s1600-h/coffee.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041357034294548706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RfZ_gy8LGOI/AAAAAAAAAGQ/hamWYshkMMQ/s320/coffee.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RfZ_Uy8LGNI/AAAAAAAAAGI/VEU-VSofrhg/s1600-h/09_16_2_thumb.jpg"></a><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;">Η πιο αγαπημένη μου συνήθεια μόλις ανοίξω τα μάτια το πρωί. Να πλημμυρίζει η κουζίνα με την εθιστική μυρωδιά του καφέ, ανάλογη με τη διάθεση! Να αλλάζω τον καφέ μου ανάλογα με τις εποχές. </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Η πρώτη μέρα που θα χτυπήσω <strong>φραπέ σκέτο</strong> με λίγο γάλα σημαίνει για μένα αρχή του καλοκαιριού, ακόμα και αν το πρώτο φραπεδάκι το πίνω περί τα τέλη Μαρτίου. <strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Καφές φίλτρου</strong> με γεύση καραμέλα ή βανίλια για τις χειμωνιάτικες βραδιές, τυλιγμένη με την καφέ κουβερτούλα πάνω στον καναπέ να διαβάζω βιβλία ή να παρακολουθώ τηλεόραση. </span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Στιγμιαίος καφές</strong> όταν μαζευτούν οι φίλες στο σπίτι για κουβεντούλα, βλέπεις είναι πολύ πιο γρήγορος και τα κουτσομπολιά τρέχουν, πού να περιμένεις τώρα τον Γαλλικό να ετοιμαστεί! </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;">Ενίοτε και <strong>κυπριακός ή ελληνικός</strong> όπως θέλετε πέστε τον, γιατί από καιρού εις καιρόν ολοένα και κάποια φιλενάδα κάνει ότι έμαθε να διαβάζει το φλυτζάνι......Τα χαχανητά συνοδεύουν την κάθε απόπειρα και είναι μια απόλαυση...</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Μοκα φραπουτσίνο ή κάραμελ από το Σταρμπακς</strong> με εφημερίδες και μάφφιν σοκολάτα τα πρωινά της Κυριακής χειμώνα καλοκαίρι. </span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Το κάθε είδος καφέ είναι συνδεδεμένο στη μνήμη μου με κάτι διαφορετικό. Άλλη γεύση έχει ο καφές τις ώρες εκείνες της χαλάρωσης, πικρή γεύση την ώρα του πόνου, γλυκιά γεύση παρότι χωρίς ζάχαρη όταν τον πίνεις με φίλους.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Αγαπημένη συνήθεια για τους περισσότερους, εθισμός για πολλούς. Άνετα κατατάσσω τον εαυτό μου στην δεύτερη κατηγορία. Παθαίνω στέρηση, ο οργανισμός μου αποζητά πολλές φορές τη μέρα το καφεδάκι του! Θέμα συνήθειας ή πραγματική ανάγκη; Δεν το γνωρίζω ανκαι πιστεύω ότι είναι η πιο χρήσιμη ανακάλυψη των αιώνων, άντε μαζί με τη σοκολάτα!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"><em>Αφορμή γι'αυτό το ποστ, δόθηκε το πρωί, που ανοίγοντας το ντουλαπάκι της κουζίνας ανακάλυψα έντρομη ότι είχε λείψει ο καφές! Και τι θ'απογίνουμε τώρα πρωινιάτικα!!</em> </span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1233888177530438300?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-5646815177953340012007-03-12T12:33:00.000-07:002007-03-11T15:47:19.660-07:00<span style="font-size:130%;color:#663333;">Ταξίδι στο <em><span style="color:#cc0000;">όνειρο</span></em> για τη <em><span style="color:#cc0000;">νεραιδοκόρη</span></em> και απόψε. Έκλεισε τα μάτια και ταξιδέψε στο <em><span style="color:#cc0000;">άπειρο</span></em>....Με τα μάτια της ψυχής τριγύριζε από <em><span style="color:#cc0000;">σέπαλο</span></em> σε σέπαλο και ονειρευόταν, ποιός ξέρει τι...Ξεχασμένη παρθενογένεση μιας μάνας νεράιδας που αγάπησε με το βλέμμα και ερωτεύτηκε με τη ψυχή......Ηταν μια άνιση <em><span style="color:#cc0000;">μάχη</span></em>, αυτή ήταν πάντοτε αόρατη στα μάτια του, και η κόρη της απ'αυτήν πήρε. Μπορούσε να γίνεται αόρατη όποτε το πεθυμούσε η ψυχή της, όποτε ήθελε να κλείσει απ'έξω τους ανθρώπους....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;">Σκεπάστηκε με την παλιά ξεθωριασμένη κουβέρτα και χαμογέλασε καθώς μόλις έκλεισε τα μάτια ονειρεύτηκε τη μαμά της...που όσο αθόρυβα έζησε, τόσο βίαια εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Πώς να ήταν άραγε η μητρική αγκαλιά; Γύρισε πλευρό και είδε το κοριτσάκι που κοιμόταν στο διπλανό κρεβατάκι, σκεπασμένο και αυτό με την ίδια ξεθωριασμένη κουβέρτα. Το βλέμμα πλανήθηκε τριγύρω, και αγκάλιασε με αγάπη και τις υπόλοιπες νεραιδοκόρες που κοιμούνταν σιωπηλές και φοβισμένες, αγκαλιά με το μαξιλάρι....άραγε να ονειρεύονταν και αυτές μητρικές αγκαλιές και σπιτική ζεστασιά;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;">Ενα μαργαριτάρι έτρεξε από τα ματάκια.........κατάφερε όμως να πνίξει τον λυγμό......η καλόγρια που ήταν υπεύθυνη για τον θάλαμο των κοριτσιών απόψε θα την τιμωρούσε αν ακουγόταν το παραμικρό.....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;"><em>Αφιερωμένο στη <a href="http://spiti.pblogs.gr">Γιώτα </a>που με αφορμή τις δικές της λέξεις γράφτηκε αυτό</em>...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">Oι καινούργιες λέξεις είναι: <em>νιότη, πίκρα, καημός, ομορφιά, διαδρομή</em>.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">To παιγνίδι αν θέλουν μπορούν να το συνεχίσουν οι εξής:</span><br /><a href="http://kimatonkleftra.blogspot.com">http://kimatonkleftra.blogspot.com</a><br /><a href="http://iwannastayinlovewithmysorrow.blogspot.com">http://iwannastayinlovewithmysorrow.blogspot.com</a><br /><a href="http://faeladi.blogspot.com">http://faeladi.blogspot.com</a><br /><a href="http://fraoulenia.blogspot.com">http://fraoulenia.blogspot.com</a><br /><a href="http://ermionie.blogspot.com">http://ermionie.blogspot.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-564681517795334001?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-76097414951418592482007-03-07T09:21:00.000-08:002007-03-07T11:26:58.645-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Re8Rz3vhiOI/AAAAAAAAAGA/8Uy3e9Y7F2E/s1600-h/images222.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039266090885155042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Re8Rz3vhiOI/AAAAAAAAAGA/8Uy3e9Y7F2E/s320/images222.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Η Μ. ήταν μια συμμαθήτρια μου στα έξι χρόνια του δημοτικού. Εμφανισιακά, ήταν ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα. Μαθησιακά όμως αντιμετώπιζε προβλήματα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Μ. είναι να κάθεται πάντα σιωπηλή στο τελευταίο θρανίο και να παίζει συνήθως με το μολύβι ή τα μαλλιά της.....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Αυτό που θυμάμαι από τους δασκάλους, είναι μια ζωή να τα βάζουν με την Μ., πότε για την έκθεση, άλλοτε για την ορθογραφία και για χίλια δυό άλλα. Αυτό που έμεινε αποτυπωμένο στη μνήμη μου, είναι ένα τετράδιο έκθεσης της Μαρίας, που έτυχε μια φορά να πέσει στα χέρια μου όταν κάθησα δίπλα της. Συνήθως τα έκρυβε με μεγάλη προσοχή, δεν άφηνε κανένα ποτέ να τα δει. Αυτό που είδα λοιπόν μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση. Ένα τετράδιο γεμάτο γράμματα ακαταλαβίστικα, σαν να έβλεπα άλλη γλώσσα. Παιδιά τότε 10-11 χρονων πού να φανταστούμε τι περνούσε η Μ. Οι δασκάλοι πάντοτε δυσανασχετούσαν μαζί της, της έβαζαν τις φωνές και άφηναν να περάσει το μήνυμα στους γονείς της ότι η Μ. ήταν μια άχρηστη και το μόνο που θα μπορούσε να κάνει στη ζωή της ήταν να γίνει κάτι που δεν θα είχε σχέση με τα γράμματα. Το τι μου έκανε εντύπωση τότε είναι ότι η Μ. είχε πολύ καλή απόδοση στα Μαθηματικά καθώς και στα προφορικά. Κανένας όμως δεν το εκτίμησε ποτέ αυτό.....Αντίθετα κανείς δεν της έδωσε ποτέ σημασία, και στο τέλος βαρέθηκε και η ίδια να ασχολείτε και κλείστηκε ολοκληρωτικά στον εαυτό της....... </span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Χρόνια μετά, στο πανεπιστήμιο συγκεκριμένα, θυμήθηκα την Μ. Ήταν μια μέρα που παρακολούθησα μια διάλεξη για την δυσλεξία. Μόλις ο καθηγητής έβαλε την πρώτη διαφάνεια, αμέσως θυμήθηκα το τετράδιο της.......αυτό ήταν.....ναι, μα πώς γιατί......Τότε κατάλαβα.....Η Μ. όπως και πολλά άλλα, έπασχε από σοβαρής μορφής δυσλεξία. Τότε όμως οι δασκάλοι, εντελώς απληροφόρητοι για ορισμένες μαθησιακές δυσκολίες, αντιμετώπιζαν την Μ. σαν ένα άτομο σχεδόν καθυστερημένο, χωρίς μέλλον, χωρίς καμιά υπόσταση.....Υποσχέθηκα τότε στον εαυτό μου, ότι όσες Μ. και αν συναντήσω ποτέ στην τάξη θα βοηθήσω να μην περάσουν τα ίδια.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Όντως, Μ. έχω συναντήσει αρκετές στην πορεία. Κάποιες φορές έπασχαν από δυσλεξία, κάποιες άλλες από υπερκινητικότητα και άλλα μαθησιακά προβλήματα......Προσπαθώ πάντοτε να είμαι κοντά τους και να τους βοηθώ να προχωρήσουν. Δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν οι ίδιοι οι γονείς δεν καταλαμβαίνουν ότι το παιδί χρειάζεται βοήθεια.....κάποιοι κιόλας μπορεί να σε βρίσουν, ή να ζητήσουν ν'αλλάξουν σχολείο.........Τα προβλήματα πλέον έχουν επιστημονική βοήθεια. Εμείς οι νέοι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να ενημερωνόμαστε διαρκώς για να βοηθούμε αυτούς τους μαθητές και να κάνουμε το περιβάλλον της τάξης χώρο μάθησης .... </span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Η Μ. είχε πάρα πολύ καλή φωνη, τραγουδούσε υπέροχα. Ποτέ όμως δεν την είδα να ανεβαίνει στην σκηνή του σχολείου και ν'αξιοποιεί το ταλέντο της γιατί κανείς δεν της έδωσε την ευκαιρία.....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7609741495141859248?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-70883196830815190052007-03-04T05:52:00.000-08:002007-03-04T06:29:37.089-08:00<span style="color:#990000;"><span style="font-size:130%;">Σε λίγες μέρες γιορτάζεται σε ολόκληρο τον κόσμο η γιορτή της γυναίκας. Από χτες βλέπω σε διάφορα έντυπα διαφημίσεις του τύπου:</span><br /><span style="color:#000000;"><span style="font-size:130%;"><em>'Κάντε δώρο στη γυναίκα σας μια σιδερόπρεσα για τη γιορτή της γυναίκας' </em></span><br /><span style="font-size:130%;"><em>'Το καλύτερο δώρο για τη γιορτή της γυναίκας είναι μια διανυκτέρευση στο τάδε ξενοδοχείο' κλπ</em></span><br /><em><span style="font-size:130%;">'Γυναίκες γιορτάστε στις 8/3 στο τάδε κλαμπ.....'</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;"></span></em></span><br /><span style="font-size:130%;">Καταρχήν εγώ δεν είμαι υπέρ καμιάς γιορτής που βάζει ετικέτες στους ανθρώπους: μέρα του Αγίου Βαλεντίνου για τους ερωτευμένους, μέρα της γυναίκας, γιορτή της μάνας, του πατέρα, του αδερφού, και όλης της οικογένειας. Γίνονται όλα για εμπορικούς σκοπούς. Αν θέλω να ευχηθώ στον αγαπημένο μου θα το κάνω την ώρα που το νιώθω, δεν θα περιμένω κάθε 14 Φεβρουαρίου, αν θέλω να πω ευχαριστώ στη μάνα που με γέννησε θα το κάνω πηγαίνοντας να τη δω και αυτή θα καταλάβει....</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Αφορμή για αυτό το ποστ, δόθηκε χτες στο κομμωτήριο όταν άκουσα αυτή την γυναίκα γύρω στα 40 πρέπει να ήταν, να λέει ότι 'τακτοποίησε' τη βδομάδα που μας πέρασε μια εκκρεμότητα που είχε και τώρα μπορεί να προχωρήσει με τη ζωή της.......Ακούγοντας την σκέφτηκα η καημένη μάλλον κάτι με την υγεία της θάχει πάθει......Μέχρι που την ακούω να εξηγεί ότι η εκκρεμότητα αυτή δεν ήταν άλλη από την έκτρωση που είχε κάνει λίγες μέρες πριν................Αυτό που τακτοποιήθηκε λοιπόν ήταν ένα έμβρυο......Όταν έφυγε άκουσα και τη συνέχεια της ιστορίας! Η κυρία αυτή όχι μόνο τακτοποίησε το έμβρυο αλλά είχε πιο παλιά τακτοποιήσει και ένα παιδάκι ακόμα......σε παιδική στέγη! Και αυτό γιατί ο πατέρας, δεν ασχολήθηκε ποτέ με το γιο του, και η ίδια δεν ήθελε την ευθύνη ενός παιδιού τώρα που ήταν ελεύθερη να ζήσει τη ζωή της!! Εκεί πραγματικά ένιωσα φρίκη.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Και συνεχίζω..............</span><br /><span style="font-size:130%;">Γύρω στα Χριστούγεννα έμαθα από συνάδελφο ότι δυο 15χρονες από το σχολείο της περιοχής μας έκαναν έκτρωση γιατί έμειναν έγκυες από συμμαθητές τους!</span><br /><span style="font-size:130%;">Και δεν είναι μόνο αυτό..........γνωρίζω δύο τουλάχιστον περιπτώσεις γυναικών που έκαναν έκτρωση γιατί έμειναν έγκυες από εξωσυζυγική σχέση.......Ή ακόμα χειρότερα, γυναικών που φόρτωσαν στον σύζυγο την ευθύνη να μεγαλώνει παιδιά που δεν ήταν ποτέ δικά του........</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Δεν νομίζω να χρειάζεται να γιορτάσουμε τη μέρα της γυναίκας εμείς οι γυναίκες. Καταρχήν, από πλευράς ισότητας η συγκεκριμένη γιορτή είναι κατάλοιπο, παλαιών απαρχαιωμένων αντιλήψεων. Γ</span><span style="font-size:130%;">ια νάμαι πιο σαφής, εμείς οι γυναίκες κατατάσσουμε τον εαυτό μας σε μια κατηγορία άλλη από αυτή του 'ανθρώπου' (στο κάτω κάτω πόσα φύλα υπάρχουν στη γη για να γιορτάζει το ένα από αυτά;) και αυτό για μένα είναι εξευτελιστικό. Από την άλλη, τι να γιορτάσουν κάποιες γυναίκες; την ευκαιρία που είχαν για να φερθούν σαν ώριμα όντα και να αναλάβουν τις ευθύνες τους και την πέταξαν μακριά;</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Ένα έχω να πω: Ας δώσουν αυτές οι κυρίες τα παιδιά τους που πετούν από δω και κει στη μάνα που έχει χάσει το παιδί της από καρκίνο, στη γυναίκα που μετά από πολλές εξωσωματικές δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει παιδί, ή ακόμα στην πολύτεκνη μάνα που μεγαλώνει με περίσσια αγάπη και πέντε και έξι παιδιά..........Αυτές οι τελευταίες ξέρουν τι πάει να πει αγάπη. Στα σπίτια αυτών των γυναικών είναι σίγουρο ότι θα γιορτάζεται και η μέρα της γυναίκας καθώς και αυτή της μάνας κάθε μέρα.....</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7088319683081519005?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-67143462770613755022007-02-28T10:41:00.000-08:002007-02-28T10:42:24.486-08:00<span style="font-size:130%;">Καθημερινά συμβαίνουν στην τάξη διάφορα που σπάνε τη μονοτονία, και δεν αφήνουν καμιά μέρα νάναι η ίδια με την προηγούμενη. Κάποια από τα περιστατικά που έχουν συμβεί κατά καιρούς, και ήθελα να τα καταγράψω περισσότερο για μένα, για να μην τα ξεχάσω είναι τα εξής:</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ΦΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330000;"><em>'Ο αγαπημένος τραγουδιστής του μπαμπά μου είναι ο Μπετόβεν'</em></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><em><span style="font-size:130%;color:#660000;">'Καθώς έκανα πάνιος, κτύπησε το μόπαι.' (όπου πάνιος βλέπε μπάνιο, μόπαι - mobile)</span></em><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><em><span style="color:#ff0000;">'Κυρία έλειπα εχτές γιατί επήαμε στην Αμερικάνικη.........λεσβία στην Λευκωσία για να βγάλουμε βίζα!"</span></em></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">'Κ. ο Γ. μου είπε ότι βρίζεις. Γιατί;</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">Κυρία εν έβρισα.</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">Έβρισες τη μάμα του είπε μου.</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">Οι κυρία, είπε ψέματα εν τον παπά του που έβρισα.'</span></em><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#009900;"><em>'Ωραίο κούρεμα Σ. Θα πάεις στρατό και κουρεύτηκες πρώτο νούμερο;</em></span><br /><span style="font-size:130%;color:#009900;"><em>Οι κυρία, επιασα φτείρες. (ψείρες)</em></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><em><span style="font-size:130%;color:#cc6600;">'Τι δουλειά καμνει ο μπαμπάς σου;</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#cc6600;">Κυρία εν δουλεύκει, εν επαγγελματίας χαρτοπαίκτης'</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#cc6600;"></span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">'Η μάμα μου ντύνεται ωραία κάθε πρωί και πάει σε ένα ξενοδοχείο για να συναντήσει τους πελάτες της!'</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">(η γυναίκα εργάζεται στον χώρο υποδοχής, που πήγε και σας το μυαλό σας πονηροί!)</span></em><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="color:#003300;"><em><span style="font-size:130%;">'Come on, hurry up'</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;">Μα κυρία εννεν Χάρη που με λαλούν, εν Παναγιώτη!</span></em><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Μαθαίνουμε τους αριθμούς στην Δ' Δημοτικού. One, two, three, four, five, six....... O Μιχάλης διακόπτει το μέτρημα: </span><br /><span style="font-size:130%;"><em><span style="color:#ff0000;">Kυρία, κυρία six όπως λαλούμε sex??</span></em></span><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Καλά ξέρεις εσύ τι είναι το σεξ??</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Γιατί κυρία ξέρω εγώ τι είναι το six??</span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#666666;">ΤΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΑ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΑ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ!!</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6714346277061375502?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-26705799133553286382007-02-25T08:55:00.000-08:002007-02-25T08:56:50.678-08:00<span style="font-size:130%;color:#003333;">Πάλι ξενύκτησα ψες. Για άλλη μια μέρα έχω κύκλους κάτω από τα μάτια μου. Και όχι, δεν βγήκα, ούτε είχα αυπνίες. Μια χαρά νύσταζα....Απλώς να, τώρα τελευταία το ροχαλητό του Πάπη έχει γίνει ανυπόφορο. .......</span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">Συνήθως προτιμώ να πηγαίνω για ύπνο πριν από αυτόν γιατί κοιμάμαι βαριά και δεν καταλαμβαίνω Θεό. Έλα όμως που ο Πάπης νυστάζει πιο εύκολα! Και κοιμάται στον καναπέ. Και αρχίζει να ροχαλίζει. Και τον κουνάω από την θέση του να αλλάξει πλευρό γιατί κάτι βλέπω στην τηλεόραση και δεν μπορώ να ακούσω. Σταματά για κανένα λεπτό, και......μετά ξανά προς την δόξα τραβά!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">Μετά από καμιά ώρα και αφού έχω ήδη εξαντλήσει αρκετά από τα όρια μου, τον παίρνω με το ζόρι στο κρεβάτι. Μέγα λάθος τη στιγμή που νυστάζω και αυτός ήδη κοιμάται. Μόλις το κεφάλι αγγίζει το μαξιλάρι ακούγεται ένα <em>χρ.............χρ.............χρρρρρρρρρρ..........</em>και αυτό είναι. Το γλέντι αρχίζει. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">Και τι δεν έχω δοκιμάσει. <span style="color:#ff0000;">Βαμβάκι στ'αυτιά</span> τίποτα. Μην το δοκιμάσετε, ο ήχος είναι διαπεραστικός. <span style="color:#ff0000;">Ακουστικά του mp3</span>. Τρομερά άβολα, σαν το μπιζέλι που είχε η πριγκήπισσα στο στρώμα. <span style="color:#ff0000;">Κεφάλι κάτω από το μαξιλάρι</span>. Κάτι γίνεται, αλλά χρειάζεσαι ειδικές ασκήσεις αναπνοής για να αντέξεις. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">Έχουμε δει και ένα γιατρό για το θέμα, στραβό διάφραγμα ήταν το πόρισμα, αλλά εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στράβωσε μετά το γάμο......Την περίοδο της συγκατοίκησης εγώ τέτοιο πρόβλημα δεν θυμάμαι να υπήρχε. Εκτός και αν τότε το κρατούσε κρυφό μπας και δεν το καταλάβω και με τυλίξει, γιατί δεν είναι και λίγο πράγμα να ξέρεις ότι για τα επόμενα χρόνια δεν θα μπορείς εύκολα να κλείσεις μάτι αν αποκοιμηθεί πρώτος. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">Λέτε να έγινε τέτοια σκευωρία εις βάρος μου;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2670579913355328638?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-92162182089979811192007-02-21T10:36:00.000-08:002007-02-21T12:21:18.273-08:00<span style="font-size:130%;">Από την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς, παρατήρησα αυτό το παιδάκι να κάθεται σιωπηλό σε μια γωνιά στα διαλείμματα και να μην παίζει με κανένα. Τις επόμενες μέρες, παρατήρησα μια γερασμένη φιγούρα να το φέρνει κάθε πρωί, μάλλον η γιαγιά υπέθεσα, και το μεσημέρι ερχόταν ένας μαυροφορεμένος παππούς και το έπαιρνε. Μετά, έτυχε να κάνω μάθημα στην τάξη αυτού του παιδιού.......και τότε έμαθα. Το κοριτσάκι αυτό είχε χάσει τους γονείς του σχεδόν ένα χρόνο πριν στο αεροπορικό δυστύχημα που είχε συνταράξει όλους μας τον Αύγουστο του 2005. Οι γονείς του, καθώς και ένα αδερφάκι χάθηκαν μαζί με τόσους άλλους τότε......</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Το κοριτσάκι αυτό έμεινε με τους γονείς της μαμάς του, ορφανό πλέον από γονείς και αδέρφια να προσπαθεί να επιβιώσει μιας κατάστασης που δεν χωρά ανθρώπινος νους, σε μια πόλη ξένη προς αυτό, αφού η οικογένεια του έμενε αλλού προηγουμένως.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Στην αρχή, όταν έπρεπε, αναγκαστικά σύμφωνα με την ύλη του υπουργείου, να γράψουν για την οικογένεια τους, για τα αδέρφια και τους γονείς τους, αυτό έγραφε σε <span style="color:#666600;">Χρόνο Ενεστώτα</span>, σαν να ήταν όλοι τους ακόμα ζωντανοί, τους περιέγραφε σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ηταν ξεκάθαρο ότι μέσα του ακόμα τους ζούσε, υπήρχε ζωντανή η μορφή τους στις αναμνήσεις του.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Σήμερα τα παιδιά μίλησαν στην τάξη για τα αγαπημένα τους πρόσωπα, πριν γράψουν κάτω τις σκέψεις τους. Σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά το παιδάκι αυτό έγραψε την έκθεση σε <span style="color:#666600;">Χρόνο Αόριστο</span>. Αυτό ήταν. Τους είχε πλέον χάσει ολοκληρωτικά, το είχε πλέον συνειδητοποιήσει ότι από δω και πέρα θα υπάρχουν μόνο στα όνειρά του.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333333;"><em>Κοριτσάκι μου, ελπίζω να μην τους ξεχάσεις ποτέ. Αυτοί πάντα θα σε αγαπούν και θα σε προστατεύουν από κει πάνω.....</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-9216218208997981119?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-74394230031660338602007-02-17T15:37:00.000-08:002007-02-17T15:58:16.559-08:00<p><span style="font-size:130%;"><em>Μετά από πάσα της αγαπητής <a href="http://ermionie.blogspot.com/">Starry Night </a>καλούμε να συνεχίσω το παιγνίδι της μπλοκόσφαιρας, και πολύ μ’αρέσει αυτή η ιδέα.<br /><br />Λοιπόν, έχουμε και λέμε:<br /></em><br /><span style="color:#006600;">Μισώ το κρασί, ποτέ δεν έχω καταλάβει γιατί ντε και καλά πρέπει να πίνουμε κρασί με το φαγητό. Βρίσκω απαίσια τη γεύση του αλκοόλ και έχω αλλεργία στην μπύρα. Οταν βγαίνω έξω γίνομαι περίγελο και θέμα προς συζήτηση από την παρέα μου που δεν νοείται να καταλάβει αυτή μου την εμμονή ν’αποφεύγω τα αλκοολούχα..<br /></span><br /><span style="color:#009900;">Είμαι τρομερά απροσανατόλιστη. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχωρίσω το δεξιά από το αριστερά και στις σπάνιες περιπτώσεις που το καταφερνω, πρέπει να βάλω τον σταυρό μου για να θυμηθώ πού είναι το δεξιά. Επίσης μια φορά που έπρεπε να διδάξω τα σημεία του ορίζοντα, οι μαθητές μου έβλεπαν την δασκάλα τους να στριφογυρίζει στην τάξη και να προσπαθεί να καταλάβει πρώτα η ίδια κατά που πέφτει η ανατολή και η δύση. Επίσης όταν βγαίνω για ψώνια με τις φίλες μου, περιμένουν να βγω από το κατάστημα πρώτη για να πάρω την αντίθετη κατεύθυνση και να γελάσουν μαζί μου.<br /></span><br /><span style="color:#33cc00;">Είμαι άτομο υπερκινητικό και πολλές φορές διερωτούμαι και γω η ίδια πως μπορώ να κάνω τόσα πράγματα την ίδια ώρα. Υπάρχουν περιπτώσεις που κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή με την τηλεόραση αναμμένη να παρακολουθώ ταινία και μιλώ ταυτόχρονα στο τηλέφωνο χωρίς να έχω πρόβλημα συνεννόησης. Δεν υπάρχει περίπτωση να καθήσω να δω ταινία χωρίς να κάνω κάτι άλλο την ίδια ώρα. Νιώθω πως δεν αξιοποιώ κατάλληλα τον χρόνο μου.</span><br /><br /><span style="color:#66ff99;">Πιο αγαπημένη πόλη στον κόσμο το Λονδίνο, και παθαίνω σύνδρομο στέρησης αν δεν το επισκεφτώ κάθε Χριστούγεννα. Παίρνω τη δόση μου να περπατώ στο Covent Garden, να ψωνίζω ανελέητα από την Oxford Street να τρώω κινέζικα κλπ ασιατικά στο China Town και να αγοράζω βιβλία από το Waterstones.</span><br /><br /><span style="color:#003300;"><span style="color:#660000;">Όταν διδάσκω χρησιμοποιώ πολύ την έκφραση ‘<em>εκαταλάβετε’</em> κάτι που έχει γίνει σλόγκαν μεταξύ των μαθητών μου που το βρίσκουν χαριτωμένο και το επαναλαμβάνουν συνέχεια. Γενικά το έχω αυτό με κάποιες εκφράσεις που μου κολλούν στο μυαλό και δεν λένε να ξεκολλήσουν με τίποτα.</span><br /></span><br /><em>Ευτυχώς πρέπει να σταματήσω στα πέντε, γιατί νομίζω πήρα φόρα και θ’αρχίσω να αποκαλύπτω και άλλα......<br /></em><br /><em>Το αγαπημένο μου σημείο του παιγνιδιού είναι αυτό που πρέπει να δώσω πάσα παρακάτω. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:</em><br /><br /><a href="http://nerinanasia.blogspot.com/">Νερίνα </a><br /><a href="http://fraoulenia.blogspot.com/">Φραουλένια </a><br /><a href="http://spiti.pblogs.gr/">Γιώτα </a><br /><a href="http://kimatonkleftra.blogspot.com/">Μικαελλα </a><br /><a href="http://zalatina.blogspot.com/">Φοίνιξ</a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7439423003166033860?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-28874260456002602422007-02-16T12:08:00.000-08:002007-02-16T13:14:28.943-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RdYeptJT5tI/AAAAAAAAAF0/EiYUbN1jMHo/s1600-h/bxp53654.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5032243335475226322" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RdYeptJT5tI/AAAAAAAAAF0/EiYUbN1jMHo/s320/bxp53654.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#336666;">Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω πολύ στο <em>'home is where the heart is'</em>. Δεν δένομαι ιδιαίτερα με σπίτια και μπορώ να πω ότι θα μπορούσα να μείνω και σε κοτέτσι (<em>τρόπος του λέγειν</em>) αν ήταν μαζί μου και ο πάπης μου. Για πάνω από μια δεκαετία, από τα δεκαεννιά μου που έφυγα για σπουδές μένω στο ενοίκιο. Μετά τον γάμο αποφασίσαμε με τον καλό μου να ψάξουμε για σπίτι αντί να πετούμε τα λεφτά μας στο ενοίκιο. (<em>σύμφωνα με τις all-time classic μανάδες και των δυό μας</em>) </span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Στις διάφορες μας επισκέψεις στα διάφορα σπίτια υπό πώληση μου έχουν δημιουργηθεί οι εξής απορίες:</span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Γιατί τα περισσότερα σπίτια έχουν κουζίνα κανονική και μια πιο μικρή κουζίνα δίπλα; (<em>όταν ρώτησα για αυτό μου είπαν ότι η μεγάλη είναι για τη μόστρα και μαγειρεύουν στη μικρή για να μην παίρνει μυρωδιές το σπίτι</em>) Και εγώ που δεν πρόκειται να χρησιμοποιώ τη μια κουζίνα και τόσο συχνά, γιατί να πληρώσω για δύο;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Γιατί κτίζουν οι άνθρωποι τόσο μεγάλο σαλόνι και το κρατούν κλειστό και σφραγισμένο για 364 μέρες τον χρόνο, ενώ εκείνη τη μια κ μοναδική που το χρησιμοποιούν τρέμουν μη το λερώσουν; Εγώ θέλω να χαίρομαι την κάθε γωνιά του σπιτιού μου, και θέλω όλοι οι χώροι μου να χρησιμοποιούνται.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Γιατί πρέπει απαραίτητα να αφήσω το σπίτι χωρίς στέγη σε περίπτωση που κάνω κόρη να κτίσει από πάνω; Πρώτον δεν ξέρω αν θα κάνω κόρη και δεύτερον αν θα κάνω δεν νομίζω ούτε αυτή ούτε εγώ να θέλουμε να μένουμε μια ζωή πάνω-κάτω. Εγώ και στέγη με κεραμίδι θέλω και καθόλου παλούκια να φαίνονται από πάνω για να κτιστεί άλλο σπίτι πάνω/δίπλα/δεξιά/αριστερά στο μέλλον. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Γιατί πρέπει το σπίτι απαραίτητα να έχει μια τεράστια βεράντα στο μπροστινό μέρος, μέσα στο καυσαέριο και τη φασαρία, ενώ δεν υπάρχει χώρος να καθίσεις στο πίσω μέρος; (<em>αλλά μετά πώς θα κουτσομπολεύουμε τη γειτόνισσα; από πίσω δε φαίνεται, είναι και ψηλός ο τοίχος.....τι να λέμε τώρα</em>)</span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Τι είναι αυτή η μονοτονία με τα χρώματα; Γιατί ντε και καλά πρέπει οι τοίχοι του σπιτιού να είναι βαμμένοι άσπροι; δεν είναι ούτε νοσοκομείο, ούτε σπίτι σε νησάκι του Αιγαίου που το άσπρο δένει με τη θάλασσα. Βάλτε χρώμα στη ζωή σας επιτέλους!</span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;">Με αυτές και με άλλες ιδιοτροπίες, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, δεν βρήκαμε ποτέ σπίτι. Σιγά μην βρίσκαμε! Τελικά αγοράσαμε ένα οικόπεδο για να κτίσουμε ένα σπίτι όπως εμείς το θέλαμε. Επειδή δεν είμαστε και οι πιο εύκολοι και συμβιβασμένοι άνθρωποι στον κόσμο, για ένα ολόκληρο χρόνο κάναμε και ξεκάναμε τα σχέδια σε στυλ <em>'Ολημερίς το χτίζανε τη νύχτα γκρεμιζόταν΄</em>. Τελικά εδώ και ένα μήνα το σπίτι μας έχει πάρει μπρος. Σήμερα πήγαμε για ένα ινσπέξιον της οικοδομής και καταλήξαμε σε συζητήσεις του τύπου <em>'αυτή η βεράντα τελικά σαν να μη μας αρέσει εδω......αν έφευγε από κει το μπαλκόνι και ερχόταν από δω'</em>.....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#336666;"><strong>Εργολάβος σπιτιού μας</strong>: <em>'Κοπέλια bye bye θα σας ξαναδώ τα Χριστούγεννα όταν τελειώσει το σπίτι.......'</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2887426045600260242?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-68962714012671903202007-02-13T12:21:00.000-08:002007-02-12T14:24:06.113-08:00<span style="font-size:130%;">Τα αρνητικά συναισθήματα που κατέκλυσαν τη ζωή μου την περασμένη βδομάδα φαίνεται να θολώνουν σιγά σιγά. Το Σαββατοκύριακο , η διάθεση μου πέρασε από διάφορα στάδια. Καταρχήν έπαθα κατάθλιψη. Δεν βγήκα, δεν πήγα απολύτως πουθενά και δεν είχα όρεξη να δω κανένα. Το ξέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβηκε αυτό, εδώ και τρία χρόνια, το βιώνω καθημερινά. Ήταν απλά κάποια σημάδια, κάποιες ενθαρρυντικές κουβέντες του γιατρού μετά τη θεραπεία που μετέτρεψαν την πάντα συγκρατημένη αισιοδοξία μου σε ζωντανή ελπίδα. </span><br /><span style="font-size:130%;"><br />Είχα τον καλό μου δίπλα μου, κατανοητικό όσο ποτέ, να με ανεβάζει εκεί που έπεφτα, να μου φτιάχνει τον καφέ μου, να μοιράζεται τις ανησυχίες μου και να σκουπίζει τα δάκρυα μου. Ειλικρινά δεν ξέρω, ούτε μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς τη δική του παρουσία. Απόλυτα λογικός και συγκρατημένος, όπως πάντα άλλωστε, είχε την σωστή αντιμετώπιση στην κάθε μου αγωνία, στην κάθε μου αμφισβήτηση.<br /><br />Νιώθω πραγματικά πολύ προνομιούχα που έχω αυτό τον άνθρωπο δίπλα μου. Ενώ ξέρω το πόσο πολύ θέλει και αυτός ένα μωράκι στη ζωή μας, δηλώνει έτοιμος να σταθεί στο πλάι μου αν αποφασίσω καποια στιγμή να σταματήσω κάθε είδους θεραπεία και να δούμε τι εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν.<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;">Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να τα παρατήσω. Ισως ξεκουραστώ για κανένα-δυο μήνες και μετά θα συνεχίσω ακάθεκτη. Εξάλλου ας μην ξεχάσω το σύμπαν που τελικά θα συνωμοτήσει (;) αν θέλω κάτι πολύ.....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><em><span style="color:#999900;">Σας ευχαριστώ όλους τόσο πολύ για τα σχόλια στο προηγούμενο ποστ. Έπαιξαν πολύ ρόλο στην αλλαγή διάθεσης</span></em>....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6896271401267190320?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-33791430771401546342007-02-10T10:28:00.000-08:002007-02-07T11:18:13.984-08:00<span style="font-size:130%;color:#660000;">Αυτή τη φορά ελπίζαμε ότι το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα. Ένα όνειρο που παλεύουμε με νύχια και με δόντια να καταφέρουμε εδώ και σχεδόν τρία χρόνια..... 35 μήνες, 35 κτυποκάρδια, 35 αρνήσεις....</span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;">Πάντα ήμασταν συγκρατημένα αισιόδοξοι, τα δεδομένα δεν μας επέτρεπαν ιδιαίτερες εξάρσεις. Ο ίδιος ο γιατρός και πεντέξι άλλοι που συμβουλευτήκαμε εν τω μεταξύ, επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια, που τόσο έχουμε κουραστεί να ακούμε.......</span><span style="font-size:130%;color:#660000;">εξωσωματική, θεραπεία, ορμόνες, τοποθέτηση.........Παρόλες τις προσπάθειες τίποτε δε δείχνει να λειτουργεί ομαλά. Καμιά ένδειξη ότι το όνειρο ζωής θα γίνει πραγματικότητα.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;">Αυτή τη φορά νιώσαμε τόσο κοντά σε αυτό που επιθυμούσαμε. Δεν μπορεί, τρεις βδομάδες καθυστέρησης είναι αυτές......δεν μπορεί. Και αυτή τη φορά ο γιατρός ήταν αισιόδοξος.... Πήγαμε με την ψυχή στο στόμα για τις αναλύσεις. Στο πίσω μέρος του μυαλού, ανθρώπινο μεν, οδυνηρό δε, αρχίσαμε να κάνουμε σχέδια.......</span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;">Μέχρι χτες το απόγευμα. Το τηλεφώνημα μας έκοψε και τους δυο τα πόδια. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;">Τίποτα.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;">Ούτε αυτή τη φορά.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#660000;">Κάτι για ορμονικό πρόβλημα έλεγε πάλι ο γιατρός αλλά εγώ δεν άκουγα, είχα ήδη ξεσπάσει σε λυγμούς.....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3379143077140154634?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-66380425969759233592007-02-05T13:58:00.000-08:002007-02-05T14:45:30.926-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RceyjLCA30I/AAAAAAAAAFo/7IlfOfXRm20/s1600-h/TOY.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5028183826308849474" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RceyjLCA30I/AAAAAAAAAFo/7IlfOfXRm20/s320/TOY.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#003333;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Η αγαπημένη μου ανιψούλα, μαθήτρια στο νηπιαγωγείο, αντιμετώπισε φέτος διάφορα προβλήματα προσαρμογής στο νέο της σχολείο. </span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Στην αρχή έκλαιγε γοερά να μην πάει το πρωί γιατί νύσταζε. Ρε καλή μου, ρε χρυσή μου τίποτα. Κάθε πρωί η ίδια ιστορία. </span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><em><span style="color:#990000;">Δεν θα πάω σήμερα στο σχολείο. Θα μείνω να κοιμηθώ και θα πάω αύριο</span></em>. </span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Στο τέλος κωλοσυρτή την πήγαιναν....(<em>εδώ που τα λέμε άγρια μεσάνυκτα τα ξυπνούν κ αυτά τα καημένα για το σχολείο. Και αν κρίνω από τα γονίδια μας, που να ξυπνήσει το μωρό....)</em></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Γύρω στον δεύτερο μήνα και αφού συνήθισε το πρωινό εγερτήριο, άρχισαν τα παράπονα για τη δασκάλα.</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;"><em>Είναι καλή αλλά αγαπά τα άλλα παιδάκια παραπάνω από μένα</em>. </span></span></div><br /><div><em><span style="font-size:130%;color:#660000;">Πώς το ξέρεις αυτό; Οι δασκάλες αγαπούν όλα τα παιδάκια το ίδιο. </span></em></div><br /><div><span style="color:#996633;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#660000;"><em>Ψέματα, μας λέει, προχτές όταν της είπα ότι η μάμα μου διαβάζει πιο ωραία τα παραμυθάκια από σένα, μου είπε να σιωπήσω για να ακούσουν τα άλλα παιδάκια που τους αρέσει</em>.</span> </span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Για ένα μήνα, το ίδιο βιολί κάθε πρωί. Δεν θα πάω σχολείο γιατί η δασκάλα δεν με αγαπά...</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Το πρωί που η δασκάλα της είπε ότι μοιάζει πολύ με την Μπάρμπη ξαναγαπήθηκαν και ξεχάστηκε και αυτό.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων είχαμε άλλες ιστορίες. Αποφάσισε να μην πηγαίνει στο σχολείο γιατί τα άλλα κοριτσάκια δεν την παίζουν. </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;"><em>Για να μην σε παίζουν σημαίνει ότι κάτι τους έκαμες</em>, της λέω εγώ. </span></span></div><br /><div><span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;"><em>Τίποτε ρε θεία</em>, (με το ρε θεία απευθύνεται σε μένα και λιώνω) <em>μου απαντά, επαίζαμε άντρες έτοιμοι για όλα και η Κατερίνα εθκιάλεξε κ κείνη τον Θανάση, τζε ετσακωθήκαμε.</em></span></span></div><br /><div><em><span style="font-size:130%;color:#660000;">Γιατί αγάπη μου δεν εθκιάλεξες άλλον εσύ; εν γίνεται να έχετε το ίδιο αγόρι. </span></em></div><br /><div><span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;"><em>Εν εκατάλαβα ρε θεία. Γιατί να δκιαλέξω εγώ αλλον; Ο Θανάσης εν δικός</em> <em>μου, να έβρει άλλον η Κατερίνα</em>. (<span style="color:#ff0000;">και η αρετή της διεκδίκησης στα βασιλικά της γονίδια πρέπει να βρίσκεται) </span></span></span></div><br /><br /><div><span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;"><em>Γιατί δεν παίζεις με τη Μαρία που είναι κ αυτή φίλη σου; Γιατί η Μαρία είπε μου ότι της είπε η Άνθια να κάμνει παρέα μόνο μαζί της γιατί μετά θα βρει άλλη φίλη</em>. (<span style="color:#ff0000;">τα σκατούλικα θέλουν μονοπώλιο από τα πέντε τους.) </span></span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">Έτσι λοιπόν επιστρατεύτηκαν τα μεγάλα 'παιδαγωγικά' μέσα</span>.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;color:#660000;">Θα κάνουμε μια συμφωνία της λέω. Κάθε φορά που θα κάνεις καινούρια φίλη στο σχολείο η θεία θα σου δίνει ένα δίπλωμα να το βάζεις στο δωμάτιο σου. Όταν μαζευτούν πέντε διπλώματα θα πηγαίνουμε μαζί στο Τζάμπο και θα αγοράζουμε δωράκια. Δέχεσαι; </span></em></div><br /><div><em><span style="font-size:130%;color:#660000;">Δέχομαι....</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Με μεγάλη ευχαρίστηση έχω να σας πω ότι σήμερα ξόδεψα στο Τζάμπο πενήντα λίρες......</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Ο στόχος έχει επιτευχθεί και είμαι χαρούμενη!</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Μέχρι το τέλος της χρονιάς έχει ο Θεός.....</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6638042596975923359?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-43149694530474368162007-02-03T13:30:00.000-08:002007-02-03T15:07:35.572-08:00<span style="font-size:130%;"><span style="color:#333333;">Παλιές μου φιλενάδες πως χαθήκαμε....</span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Σας είδα όλες εκεί απόψε. Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα.....και όμως πάνε 11 ολόκληρα χρόνια από τότε που χωρίσαμε. Σαν νάταν χτες που γράφαμε στον πίνακα την ημερομηνία της συνάντησης μας μετά από πέντε χρόνια. Δεν την κρατήσαμε ποτέ εκείνη την υπόσχεση....Κάποιες δεν είχατε καν επιστρέψει από τις σπουδές, κάποιες άλλες είχατε τα παιδιά και που να τα αφήνατε, κάποιες άλλες δεν θέλατε να βρεθούμε γιατί απλά δεν είχατε κάτι να πείτε για τη ζωή σας, θεωρήσατε ότι κάνατε λιγότερα πράγματα από αυτά που είχατε ονειρευτεί....που μαζί είχαμε ονειρευτεί.</span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Η συγκίνηση διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Είχαμε τόσα να πούμε. </span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#006600;"><em>Θυμάσαι τότε που πήγαμε εκεί και κάναμε αυτό κ εκείνο.....</em><br /><em>Όχι ρε συ, θυμάσαι όταν πρωτοπήγαμε δισκοθήκη κρυφά και νομίσαμε ότι ο τεχνητός καπνός που έβγαινε από την πίστα ήταν συνωμοσία για να ζαλιστούμε και να μας βάλουν ναρκωτικά στο ποτο;</em><br /><em>Γιατί το άλλο....όταν σε έπιασε η καθηγήτρια των γαλλικών να έχεις γραμμένη την ορθογραφία στο χέρι και συ της είπες ότι ήταν η λίστα με τα ψώνια που ήθελε η μάνα σου μετά το σχολείο; </em><br /><em>Θυμάσαι τότε που πέθανε ο τάδε καθηγητής από καρδιά και μεις είχαμε τύψεις ότι τον ξεκάναμε;</em><br /><em>Θυμάσαι το πρώτο μεθύσι, τα πρώτα καρδιοκτύπια με κείνο τον όμορφο από το διπλανό </em><br /><em>τμήμα; </em><br /><em>Λες να μην θυμάμαι τον όμορφο από το διπλανό τμήμα; αφού τον παντρεύτηκα!!</em></span><br /><em><span style="color:#333333;"></span></em><br /><span style="color:#333333;">Ανατριχίλες<em>!</em></span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Πως να προλάβεις να τα πεις όλα σε τρεις ώρες; τρεις ζωές δεν φτάνουν......</span><br /><span style="color:#333333;">Τα καταφέραμε φιλενάδες μου καλές να συναντηθούμε απόψε. Κάποιες από εσάς έχω να σας δω από τότε, με κάποιες άλλες έχω συναντηθεί κάποιες φορές.......δυστυχώς όμως με καμιά σας δεν έχω κρατήσει στενή σχέση. Θα τόθελα πολύ, όμως οι διαφορετικοί δρόμοι που ακολουθήσαμε μετά το σχολείο μας χώρισαν.....</span><br /><span style="color:#333333;">Και όμως απόψε ένιωσα μια ζεστασιά γνώριμη............παρόμοια με κείνη που ένοιωθα τότε που ήμασταν όλες μαζεμένες στα νεανικά μας δωμάτια με τα εφηβικά πόστερς στους τοίχους και τα ντουλάπια....Ένιωσα ότι τα κολλητάρια μου από το σχολείο δεν τα έχει αγγίξει ούτε μια μέρα....μπορεί εμφανισιακά να υπήρξαν πολλές αλλαγές ( οι περισσότερες προς το καλύτερο, θυμάστε τις φράντζες που είχαμε τοτε) αλλά σας ένοιωθα τόσο κοντά μου. Σας άκουγα να μιλάτε για τα παιδιά σας, για τους έρωτες και τα πάθη σας και σας χάρηκα όπως τότε....</span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Χρόνια πριν που τα μικρά προβλήματα φάνταζαν τεράστια για μας, άλλά μας ένωνε ένα δέσιμο περίεργο, ένα σπάνιο δέσιμο καρδιάς, που δεν έχει χαθεί!</span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Θέλω τόσο πολύ να σας κρατήσω όλες στη ζωή μου. Θέλω να μαθαίνω για σας, για τις οικογένειες σας, θέλω να κάνω μάθημα στα παιδιά σας, να τους μάθω όλα αυτά που μας έμαθαν εμάς, και τόσα παραπάνω.....</span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα καλές μου! Στο επανιδείν!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4314969453047436816?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-23920453451113275862007-02-02T03:54:00.000-08:002007-02-02T03:57:35.487-08:00<span style="font-size:130%;"><em>'Education is the ability to listen to almost anything without losing your temper'</em> </span><br /><span style="font-size:130%;">Robert Frost</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Κατι τέτοια διαβάζω και προσπαθώ να το παίξει πολιτισμένη και να μη χάνω την ψυχραιμία μου.....</span><br /><span style="font-size:130%;">Η υπομονή έχει και τα όρια της!!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2392045345111327586?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-2931012247216676182007-01-31T03:45:00.000-08:002007-01-31T03:52:12.531-08:00<span style="font-size:130%;"><span style="color:#663300;">Πρωινή συνομιλία που άκουσα άθελά μου σήμερα:<br /><br /><em>- κόρη εστείλεν σας τζαι σας σακούλια για ανακύκλωση ο δήμος εχτές;</em><br /><em>- ναι κόρη εβάλαν τα στο γραμματοκιβώτιο.</em><br /><em>- ε καλά κόρη τζαι ίντα που να κερδίσουμε αν τα στείλουμε γεμάτα;</em><br /><br /><em>Η απάντηση του πελλού κ του απαίδευτου εν η σιωπή</em>!!!!</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-293101224721667618?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-21678377779336616582007-01-30T11:52:00.000-08:002007-01-30T12:16:00.381-08:00Ξυπνώντας το πρωί σήμερα μια δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε μπροστά στο σπίτι. Ένα γατάκι από αυτά της γειτονιάς που ταίζουμε με τον Πάπη, πατημένο στο δρόμο από αυτοκίνητο. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ζωόφιλη με την έννοια του να είμαι κολλημένη με κάποιο ζωάκι αλλά σίγουρα δεν αφήνω νηστικό οτιδήποτε ζωντανό περνά από την αυλή μου. (Μια φορά παλιά προσπάθουσα να ταίσω ακόμα και κουρκουτά..:) Η θέα του λιωμένου ζώου μου έσφιξε το στομάχι. Είμαι σίγουρη ότι ο δήμος θα το αφήσει για πολλές μέρες εκεί αν δεν το μαζέψουμε και έτσι το βράδυ όταν δεν θάχει κίνηση θα πάρω το φτυαράκι να το πετάξω.<br /><br /><br /><br /><br />Σίγουρα είναι φορές που δεν μπορείς να αποφύγεις το μοιραίο, ειδικά με τα γατάκια. Όντας κάπως άμυαλα τα καημένα πετάγονται μπροστά σου από το πουθενά, και άντε μετά να προλάβεις να πατήσεις φρένο. Από την άλλη όμως, στην Κύπρο δεν διακρινόμαστε και ιδιαίτερα για την ζωοφιλία μας.<br /><br /><br />Ακόμα και τα μικρά παιδιά δε σέβονται οτιδήποτε ζει και κινήται....μου έχει τύχει περίπτωση μαθητή μου που έτρεχε ξωπίσω ένα πολύ μικρό γατάκι στην αυλή του σχολείου για να του κόψει την ουρά με το ψαλίδι. Τον πρόλαβε μια συνάδερφος λίγο πριν τα καταφέρει. Κάποιαν άλλη φορά μια γειτόνισσα ήρθε στο σχολείο και μας κατάγγειλε ότι ο τάδε μαθητής μας έκαψε ένα νεογέννητο γατάκι την προηγούμενη.<br /><br />Η αγωγή ξεκινά από το σπίτι. Αν δεν εμπεδωθεί αυτός ο σεβασμός προς όλα τα ζωντανά στο παιδί από μικρό, τότε πάει το χάσαμε το παιγνίδι. Το να παίρνεις ένα δεκάχρονο παιδάκι κυνήγι μαζί σου τις Κυριακές δεν θα τον κάνεις άντρα όπως νομίζεις. Απλά θα τον εμποτίσεις με απάθεια και ασέβεια και θα μεγαλώσει νομίζοντας ότι μόνος του ζει και βασιλεύει πάνω σε αυτή τη γη!<br /><br /><br /><br />Την ίδια στιγμή διαβάζω ότι στις ΗΠΑ 39% των σπιτικών διαθέτουν ένα ή παραπάνω κατοικίδια! Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2167837777933661658?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-12952323228107837072007-01-20T12:00:00.000-08:002007-01-20T12:22:16.682-08:00<span style="font-size:130%;color:#333333;">Τι κάνει ένας δάσκαλος/μια δασκάλα όταν:</span><br /><ul><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">ο μαθητής αερίζεται δυνατά και τον ακούει όλη η τάξη - μαζί και γω...και ακούγεται μια φωνή από το βάθος να λέει: ' <em>ε κανεί ρε, εν ζόλος</em>!'</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">Πρωτάκι δεν προλαμβαίνει να σου πει ότι θέλει τουαλέτα και τα κάνει πάνω του. Και μυρίζουν.....σαν κόλαση!</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">οι ψείρες κάνουν beach party πάνω από το κεφάλι μαθητή..</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">τους ρωτάς πόσων χρονών νομίζουν ότι είσαι και ο ένας απαντά 16 κ ο άλλος 50...</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">ο bully της τάξης τρώει το σάντουιτς του διπλανού του γιατί το δικό του δεν ήταν με σαλάμι.</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">παιδάκι έρχεται σχολείο με διαφορετικά παπούτσια....</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">κοριτσάκι δεν ξέρει τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς του αλλά "<em>κυρία νομίζω εν δουλευκει, πάει καφενέ</em>...." (πάτρονος θέλεις να απαντήσεις εσύ αλλά το συγκρατάς)</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">κοριτσάκι έχει συνεχώς το μεσαίο δακτυλάκι στο επίμαχο σημείο......εν ώρα μαθήματος. (<em>ναι, μου έχει τύχει και αυτό</em>)</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">αγοράκι να πιάνει τον πωπό συμμαθήτριας του για να δει αν είναι σφικτός...</span></li><li><span style="font-size:130%;color:#333333;">κρυφακούς μαθητή στο μάθημα των υπολογιστών να λέει στον διπλανό του: <em>'Τώρα να φυει η δασκάλα να σου δείξω τι ήβρα εψές που ενεκάτωνα..."</em></span></li></ul><p><em><span style="font-size:130%;color:#333333;"><span style="color:#663300;">Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες</span>......</span></em></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1295232322810783707?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-16090710889207334672007-01-17T14:55:00.000-08:002007-01-17T15:55:39.571-08:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ra61dE7TR3I/AAAAAAAAAEI/TMUUJNgyZqI/s1600-h/wine.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5021150145707984754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ra61dE7TR3I/AAAAAAAAAEI/TMUUJNgyZqI/s320/wine.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ra61EU7TR2I/AAAAAAAAAEA/zKFbicSgN7o/s1600-h/evaporated.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5021149720506222434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ra61EU7TR2I/AAAAAAAAAEA/zKFbicSgN7o/s320/evaporated.gif" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ra60eE7TR1I/AAAAAAAAAD4/xy0JVe8R5l0/s1600-h/shirtsquare-lousy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5021149063376226130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 145px; CURSOR: hand; HEIGHT: 166px" height="260" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Ra60eE7TR1I/AAAAAAAAAD4/xy0JVe8R5l0/s320/shirtsquare-lousy.jpg" width="145" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><span style="color:#663333;"><strong></strong></span></div><br /><br /><br /><div><span style="color:#663333;"><strong></strong></span></div><br /><br /><br /><div><span style="color:#663333;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="color:#663333;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#993300;"><strong>Η συνέχεια των ένοχων απολαύσεων είναι δω!</strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#009900;"><strong>6. Το γάλα εβαπορέ - ζαχαρούχο</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#000000;">Η απόλυτη μαγεία του να βυθίζεις το κουτάλι στο παχύρευστο γάλα και ω! τι απόλαυση, να το καταβροχθίζεις - ενίοτε ανακατεμένο με σοκολάτα σε σκόνη. Το κάναμε μικροί, και ακόμα το κάνουμε - κρυφά όμως, μη μας πάρουν μυρωδιά και μας πουν λιγούρηδες!</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#000066;">7. Το να διαβάζεις την εφημερίδα του διπλανού σου</span></strong>.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">Μπορεί να βρίσκεσαι στο τρένο, το λεωφορείο ή ακόμα και σε αίθουσα αναμονής ιατρείου. Υπάρχουν φορές που τρία άτομα διαβάζουν την ίδια εφημερίδα. Μην προδοθείς λέγοντας: 'Ε, μη γυρίζεις σελίδα, δεν τέλειωσα ακόμα!"</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>8. Μπλουζάκια - σουβενίρ από τις διακοπές</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">Στις διακοπές όταν αφήνουμε τα ψώνια για δωράκια την τελευταία στιγμή συνήθως ξεμένουμε από λεφτά. Τα μπλουζάκια - σουβενίρ του στυλ: ΄Μy grandma went to Tenerife and All I got is This Crap t-shirt!" καλύπτουν μια υποχρέωση και είναι και φτηνά. Το θέμα είναι ότι φαίνονται απελπιστικά σαν λύση ανάγκης!</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#663333;">9. Κρασί - η γελοία διαδικασία του να το γευτείς πριν σερβιριστεί.</span></span></strong></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">Καθώς συνομιλείς με την παρέα σου σε ακριβό εστιατόριο νιώθεις μια ενοχλητική παρουσία να στέκεται πίσω σου και να ξεροβήχει για να δώσεις σημασία. Είναι ο σερβιτόρος που κρατά το κρασί με κείνο τον χαρακτηριστικό τρόπο που εννοεί ότι πρέπει να το δοκιμάσεις πριν το σερβίρει. Σου βάζει λίγο, το κουνάς γύρω γύρω κάνοντας τον ειδήμονα και το γεύεσαι ενώ αυτός περιμένει την έγκρισή σου. Την έχει και αρχίζει το σερβίρισμα. Η ένοχη απόλαυση θάταν να κάνεις πως δεν σου άρεσε και να του πεις να το πάρει πίσω ενώ εσύ θα παραγγείλεις μπύρες!</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#333333;"><strong>10. Το να κρυφακούς</strong>.</span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι δεν έχει κάνει τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω:</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">α/ να τραβήξει την καρέκλα του πιο κοντά στο ζευγάρι που συζητά έντονα στο εστιατόριο </span></div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">β/ να κρυφακούει τον διπλανό του που μιλά στο τηλέφωνο και να προσπαθεί να μαντέψει τι λέει ο συνομιλητής του.</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">γ/να χαμηλώσει το i-pod για να ακούσεις καλύτερα τι λέει εκείνος ο γραβατωμένος κύριος στη γυναίκα του, ενώ είναι με την ξανθιά δίπλα του..."Αγάπη μου ναι, θα καθυστερήσω διότι έχω συνάντηση με δώδεκα επιχειρηματίες στο τάδε ξενοδοχείο..."</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#663300;"><em>Ο καθένας μας έχει τα μικρά, ένοχα μυστικά του. Το θέμα είναι ότι πολλές φορές είναι πολύ όμοια μεταξύ τους.....</em></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1609071088920733467?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-57241348657842549272007-01-14T07:56:00.000-08:002007-01-14T11:14:51.839-08:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rapd007TR0I/AAAAAAAAADg/3cXVvsyZQvU/s1600-h/images2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019927896799790914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rapd007TR0I/AAAAAAAAADg/3cXVvsyZQvU/s320/images2.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RapdQk7TRzI/AAAAAAAAADY/dM1eNBf6Sy4/s1600-h/milk.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019927274029532978" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RapdQk7TRzI/AAAAAAAAADY/dM1eNBf6Sy4/s320/milk.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rapc_U7TRyI/AAAAAAAAADQ/b9i-uHocVHo/s1600-h/kfc.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019926977676789538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rapc_U7TRyI/AAAAAAAAADQ/b9i-uHocVHo/s320/kfc.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rapc4U7TRxI/AAAAAAAAADI/q3jFGFfuODs/s1600-h/candy+floss.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019926857417705234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/Rapc4U7TRxI/AAAAAAAAADI/q3jFGFfuODs/s320/candy+floss.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div></div><div><span style="font-size:130%;color:#333333;">Μόλις τελείωσα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που καταβρόχθησα κυριολεκτικά σε τρεις μέρες. </span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-size:130%;">Λέγεται: <span style="color:#cc0000;">'The Encyclopaedia of Guilty Pleasures - 1001 Things you Hate to Love'</span>.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#333333;">Είναι ένα βιβλίο γραμμένο από έξι Βρετανούς, οι οποίοι έχουν φτιάξει και αναλύσει ένα κατάλογο από 1001 πράγματα που αγαπούμε, αλλά νιώθουμε ενοχικά για αυτά, είτε γιατί είναι τόσο κλισέ, είτε γιατί θεωρούνται κάπως χωρκατιλίκιν ή είναι απλά ανάρμοστα. Ουσιαστικά δεν έχει και πολύ σχέση με την Κυπριακή πραγματικότητα, όμως άνετα προσαρμόζονται και σίγουρα σε κάνουν να συμπάσχεις.<br /><br /><strong>Οι τοπ ένοχες απολαύσεις που έχω ξεχωρίσει είναι οι εξής:</strong><br /></span><br /></span><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;"><strong>1. Το μαλλί της γριάς.</strong><br /></span></span><span style="font-size:130%;color:#333333;">Ποιός από μας αλήθεια δεν θέλει να βουτήξει ολόκληρος σε αυτή την πανδαισία της λιωμένης ζάχαρης και της πατωμένης με συντηρητικά; Η ειρωνία είναι ότι αυτός που το πρωτοέφτιαξε ήταν ένας οδοντίατρος ονόματι Josef Delarose Lascaux.<br /><br /></span><span style="color:#ff6666;"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#000066;">2. Το φαστ φουντ</span></strong><br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#333333;">Βacon sandwich, chicken nuggets, french fries, KFC....σουβλάκια, σιεφταλιά, μιξ! Και μόνο που τα διαβάζεις πεινάς. Όσο και να λιβανίζουμε το φαί της μάνας μας, έρχεται η στιγμή εκείνη που θα τρέξουν τα σάλια μας στη θέα του έτοιμου, λιγδιασμένου φαγητού, αγνώστου και ύποπτης προελεύσεως.<br /></span><br /></span><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#cc0000;">3. Το να πίνεις νερό, γάλα ή χυμό απευθείας από το μπουκάλι</span></strong><br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#333333;">Πόσες φορές δεν ανοίξαμε το ψυγείο και ρουφήσαμε απευθείας το γάλα από το ποτσί αφήνοντας ένα χαριτωμένο μουστάκι που σκουπίσαμε γρήγορα γρήγορα πριν κάποιος άλλος μπει στη κουζίνα; το ξέρουμε, είναι αηδιαστικό για τους άλλους αλλά είναι και αυτό μια ένοχη απόλαυση.<br /></span><br /><strong><span style="color:#663333;">4. Οι σαπουνόπερες</span></strong><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#333333;">Είτε αυτές λέγονται βραζιλιάνικα, μεξικάνικα ή αφρικάνικα, είτε είναι Δυναστεία, Ντάλλας, ή Τόλμη και γοητεία, ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως έχουμε παρακολουθήσει ευλαβικά ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ μια σαπουνόπερα στη ζωή μας. Εχουμε πορωθεί, συμπάσχαμε και μετά αφού τελείωνε ξεχνούσαμε all about it και κατηγορούσαμε αυτούς που παρακολουθούσαν το είδος.<br /></span><br /><strong><span style="color:#006600;">5. Φιλοδωρήματα</span></strong><br /><span style="color:#333333;"><em>'4 λίρες παρακαλώ'</em> σου λέει ο ταξιτζής, ο οποίος κρατά το χαρτονόμισμα της μια λίρας με τέτοιο τρόπο που ήδη δηλώνει κάτοχός του. Και ενώ είσαι έτοιμος να του πείς: "<em>κράτα τα ρέστα"</em>, σου έρχεται στο μυαλό η σύντομη μισάωρη γνωριμία σας, η ανύπαρκτη βοήθειά του με τις βαλίτσες και η παράξενη γκριμάτσα όταν ανάφερες τον προορισμό σου....Ανοίγεις το χέρι, παίρνεις τη λίρα, και του λες: "<em>Μπορώ να έχω και απόδειξη παρακαλώ</em>;"</span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Συνεχίζεται.........</span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-5724134865784254927?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-91187087837657881982007-01-14T07:40:00.000-08:002007-01-14T07:55:07.074-08:00<a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RapSJU7TRwI/AAAAAAAAAC8/RdTvxvGKr8Q/s1600-h/ndi0867l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019915054847575810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RapSJU7TRwI/AAAAAAAAAC8/RdTvxvGKr8Q/s320/ndi0867l.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#006600;"></span></div><br /><div><span style="color:#006600;"></span></div><br /><div><span style="color:#006600;">Σήμερα ήταν μια Κυριακή από αυτές που πεθυμώ πολύ κατά καιρούς. Λιώσαμε στον ύπνο, ξυπνήσαμε γύρω στο μεσημέρι, και δεν υπήρχε καμιά κοινωνική υποχρέωση στον ορίζοντα, αφού στην μάνα μου είπαμε ότι θα φάμε στην πεθερά μου και στην πεθερά μου είπαμε ότι μαγείρεψε η μάνα μου. (Ελπίζω αυτές οι δυο να μην τα πουν τηλεφωνικά σήμερα). </span></div><br /><div><span style="color:#006600;"></span></div><br /><div><span style="color:#006600;">Εφτιαξα χαλαρά ένα τέλειο σουφλέ (<em>είμαι μια νοικοκυρούλα</em>) και το φάγαμε βλέποντας μια κωμωδία. Ο πάπης μου έφτιαξε μετά δυο τέλεια καπουτσίνο και καθήσαμε να διορθώσουμε κάτι διαγωνίσματα. Εγώ βαρέθηκα και σταμάτησα, ο πάπης ακόμα διορθώνει. </span></div><br /><div><span style="color:#006600;"></span></div><br /><div><span style="color:#006600;">Σε λίγο τελειώνω και ένα καταπληκτικό βιβλίο.</span></div><br /><div><span style="color:#006600;"></span></div><br /><div><span style="color:#006600;">Αχ, θέλω και άλλες Κυριακές σαν αυτή. Α, και ξέχασα να σας πω ότι δεν απάντησα σε τρία τηλεφωνήματα, που μύριζαν επισκέψεις και καφέδες... (<em>ξέρω, είμαι κακιά και εγωίστρια</em>...)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-9118708783765788198?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-76522388548964854242007-01-06T10:27:00.000-08:002007-01-06T11:54:20.694-08:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RZ_0KSz1E5I/AAAAAAAAAB8/NZOeUJ8OrSY/s1600-h/Ashley_228x243.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016996967599117202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px" height="191" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RZ_0KSz1E5I/AAAAAAAAAB8/NZOeUJ8OrSY/s320/Ashley_228x243.jpg" width="197" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#663333;"><span style="font-size:78%;"><em>This is Ashley, now nine, pictured in 2000 when she was just three years old. She was diagnosed with static encephalopathy, a brain condition that means she cannot keep her head up, walk, talk or swallow food</em></span>.<br /><br /></span><br /><br /><div><span style="color:#996633;">Tο κοριτσάκι που βλέπετε στη φωτογραφία ονομάζεται Ashley, είναι εννιά χρονών σήμερα και άθελα της έχει προκαλέσει θύελλα συζητήσεων σε Αμερική και Βρετανία τις τελευταίες μέρες.</span></div><br /><br /><span style="color:#996633;">Το αγγελούδι αυτό πάσχει από στατική εγκεφαλοπάθεια, μια σπάνια ασθένεια που δεν επιτρέπει στη διανοητική κατάσταση του ασθενή να αναπτυχθεί περισσότερο από αυτή ενός βρέφοθς τριών μηνών. Δεν μπορεί να κρατήσει το κεφάλι ίσια, ούτε να μιλήσει ή να περπατήσει. Ουσιαστικά ο ασθενής βρίσκεται μόνιμα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι και εξαρτάται αποκλειστικά από την φροντίδα των γύρω του. Οι γονείς του, το έχουν ονομάσει 'pillow angel' για προφανείς λόγους.</span><br /><br /><span style="color:#996633;">Ο λόγος λοιπόν που έχει πυροδοτήσει τόσες αντιδράσεις η περίπτωση αυτής της μικρούλας είναι η απόφαση των γονιών της να μην την αφήσουν να μεγαλώσει σωματικά, για να μπορούν να της προσφέρουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Από τεσσάρων χρονών άρχισαν θεραπείες με οιστρογόνα για να μην ψηλώσει, και αργότερα, αφού παρουσίασε πρόωρη εφηβεία, γύρω στα έξι της χρόνια, άρχισαν διάφορες επεμβάσεις: αφαίρεση των μαστών για να μην αναπτυχθούν κανονικά, υστερεκτομή και αφαίρεση σκωληκοειδήτιδάς.</span><br /><br /><span style="color:#996633;">Οι επεμβάσεις στο σύνολο τους έχουν ονομαστεί <span style="color:#cc0000;">'Αshley's treatment'</span> και όντας πρωτοπόρες στον τομέα τους, δημοσιεύτηκαν σε ιατρικό περιοδικό απ'οπου η περίπτωση έγινα γνωστή και προκλήθηκαν αντιδράσεις. Οι γονείς, οι οποίοι βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα, υποστηρίζουν ότι τα έκαναν όλα για το καλό και μόνο της μικρούλας γιατί θέλουν να έχει μια φυσιολογική ζωή με τα αδέρφια της και να μην αναγκαστούν να την κλείσουν σε ίδρυμα. Υποστηρίζουν ότι αφού ποτέ δεν θα μπορέσει να κάνει παιδιά δεν υπάρχει λόγος να μπαίνει στην άβολη διαδικασία του μηνιαίου κύκλου, το στήθος δεν το χρειάζεται γιατί στην οικογένεια τους έχουν ιστορικό μεγάλου στήθου και θα ήταν άβολο, ενώ η σκωληκοειδήτιδα θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα αργότερα. Επίσης η μη ανάπτυξη ύψους και βάρους θα της προσφέρει καλύτερη ποιότητα ζωής αφού πολύ πιο εύκολα θα μπορούν να την μετακινούν και να την φροντίζουν.</span><br /><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Κάποιοι από τους διαφωνούντες υποστηρίζουν ότι έχουν δημιουργήσει μια νέα Φραγκεσταιν κατάσταση γιατί είναι εγωιστές και ψάχνουν την ευκολία τους ακρωτηριάζοντας έναν άνθρωπο και παρεμβαίνοτας στη φύση, ενώ οι υποστηρικτές τους πιστεύουν ότι ορθά έπραξαν γιατί έτσι θα προσφέρουν στο παιδί καλύτερη ποιότητα ζωής στο σπίτι παρά σε ίδρυμα. Εξάλλου τα αντιβιωτικά και πολλές προσφερόμενες θεραπείες είναι και αυτές παρεμβάσεις, αλλά γίνονται αποδεκτές για το καλό της ανθρωπότητας, όπως υποστηρίζουν.<br /></span><br /><br /><span style="color:#996633;">Προσωπικά, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, θετική ή αρνητική, γιατί ευτυχώς δεν έχω βρεθεί σε τέτοιο ή παρόμοιο δίλημμα στη ζωή μου. Πιστεύω ότι αν δεν είσαι στη θέση τους δεν δικαιούσαι καν να σχολιάσεις. Βγάζω όμως το καπέλο στους γονείς των παιδιών με νοητικά ή άλλα προβλήματα γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες της ζωής. Και δεν μπορώ να πιστέψω ότι οποιοσδήποτε γονιός θα έκανε κάτι λιγότερο από αυτό που απαιτείται για την ευημερία του παιδιού του.<br /></span><a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RZ_7hiz1E9I/AAAAAAAAACc/zKluvFsW6ec/s1600-h/ashleygirl040107_228x222.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5017005063612470226" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RZ_7hiz1E9I/AAAAAAAAACc/zKluvFsW6ec/s320/ashleygirl040107_228x222.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">Ashley and her mum, 2006</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7652238854896485424?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-31610402229534960912007-01-06T06:59:00.000-08:002007-01-06T07:04:44.156-08:00<span style="color:#ff0000;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ</span> <em>(έστω και αργοπορημένα)</em><br /><em></em><br />Επέστρεψα από τις διακοπές ανανεωμένη έτοιμη για μια νέα χρονιά γεμάτη θετικές σκέψεις και καλοπροαίρετες πράξεις. Από Δευτέρα, ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του......!<br />Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας και ανταποδίδω!<br />Θα τα λέμε συχνότερα τώρα.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3161040222953496091?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-50630214142682588592006-12-18T13:59:00.000-08:002006-12-18T14:01:29.065-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RYcPgFNs1KI/AAAAAAAAABo/dmnJhGZN28E/s1600-h/306.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5009990154302837922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RYcPgFNs1KI/AAAAAAAAABo/dmnJhGZN28E/s320/306.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-5063021414268258859?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-69314907684759106832006-12-14T00:32:00.000-08:002006-12-14T00:41:19.015-08:00Πήρα χτες αυτό το γλυκό sms από μια φίλη:<br /><br /><span style="color:#000099;"><em>This is a toast for us lady for 2007. For the men who have us, the losers who had us and the lucky bastards who will still meet us. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Send this to all the beautiful women u know! Don't break the chain.</em></span><br /><br />Και αυτό έκανα. Για να μην σπάσω την αλυσίδα το έστειλα σε όλες μου τις φίλες. Πήρα τα εξής σχόλια.<br /><br /><span style="color:#ff6600;">Φίλη 1: <em>Thanks for considering me as one of the most beautiful women you know</em>. </span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Φίλη 2: <em>You've just made my day</em>.</span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Φίλη 3: <em>Είσαι αθκιασερή</em>!</span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Φίλη 4: <em>Πε αλλό να!</em></span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Σύζυγος φίλης 5: <em>Αν έρτω τζαμέ εννα σε τριχομαλλίσω</em>! <em>Μάκης</em>!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-6931490768475910683?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-49023145799299404522006-12-10T15:26:00.000-08:002006-12-13T12:16:31.805-08:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RYBfT2YNLwI/AAAAAAAAABc/KJlRa6U5MxQ/s1600-h/cosmetic.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5008107580255186690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RYBfT2YNLwI/AAAAAAAAABc/KJlRa6U5MxQ/s320/cosmetic.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#996633;"></span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#996633;">Παρακολούθησα σήμερα στο <span style="color:#993300;">discovery</span> τη σειρά <span style="color:#ff0000;"><em>'Στα χέρια των πλαστικών χειρουργών'</em></span>. Οι 'ασθενείς' , άνθρωποι υγιέστατοι (σωματικά τουλάχιστον) απαιτούσαν διαφόρων ειδών καλλωπιστικές επεμβάσεις. Ανόρθωση στήθους, λιποαναρρόφηση, πρόσθεση σιλικόνης κτλ. Κάποιοι από αυτούς το έκαναν λόγω ηλικίας, κάποιοι άλλοι (ακόμα και δεκαοκτάχρονα κορίτσια) απλά και μόνο λόγω ματαιοδοξίας. </span><span style="color:#996633;">Το πρόγραμμα αυτό παρουσιάζει τις επεμβάσεις ωμά ,ακριβώς όπως γίνονται. Οι γιατροί γέμιζαν ολόκληρα δοχεία από λίπος (μπλιαχ) τραβώντας το με ένα αηδιαστικά αιχμηρό αντικείμενο από το σώμα του ασθενή. </span></span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Μερικά από τα σχόλια των 'ασθενών'</span><br /></div><br /><ul><br /><li><span style="font-size:130%;color:#996633;"><em>Ήθελα πολύ να ξεφορτωθώ την κοιλιά μου και θα το κάνω τη Δευτέρα. Εχω μόνο λίγο άγχος για τη νάρκωση. ( την Τρίτη δοκίμασε να προμηθευτείς νου ...)</em></span></li><br /><li><span style="font-size:130%;color:#996633;"><em>Θέλω σφικτό σώμα και επίπεδη κοιλιά (κάμε γυμναστική, χαλόου...)</em></span></li><br /><li><span style="font-size:130%;color:#996633;"><em>Φοράω ενίσχυση, καλό θάταν να μην την χρειαζόμουν (και θα πληρώσω 5000 λίρες για να μην φορώ ενίσχυση...)</em></span></li><br /><li><span style="font-size:130%;color:#996633;"><em>Είμαι πολύ πρησμένη αυτή τη στιγμή αλλά ο γιατρός είπε ότι σε λίγες μέρες θάμαι κούκλα. (και όχι πανούκλα)</em></span></li></ul><span style="font-size:130%;color:#996633;"></span><br /><div><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">Σχόλια γιατρών</span><br /></div><br /><ul><br /><li><span style="font-size:130%;color:#996633;"><em>Χαίρομαι πολύ γιατί αυτό που κάνω βοηθά τον κόσμο. </em></span></li><br /><li><span style="font-size:130%;color:#996633;"><em>Λίπος καλής ποιότητας. Κοίτα το. (και δείχνει ένα ποτσί γεμάτο λίπος..)</em></span></li><br /><li><em><span style="font-size:130%;color:#996633;">Το επάγγελμα μας είναι κοινωνικό λειτούργημα. (αν θεραπεύατε ανθρώπους θάταν καλύτερ0 λειτούργημα)</span></em></li></ul><span style="font-size:130%;color:#996633;"></span><br /><div><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">Προβληματίστηκα. Είναι ένα πρόγραμμα που προβάλλει το μέγεθος της ανθρώπινης ματαιοδοξίας σε τέτοιο σημείο που πραγματικά διερωτούμε αν κάποιοι ανθρώποι έχουν κατανοήσει το νόημα της ύπαρξής τους.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">Το τελικό αποτέλεσμα;</span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">Κοιτάξτε γύρω σας. Έχει γεμίσει ο τόπος τραβηγμένες πενηντάρες, με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο από το τράβηγμα, χωρίς ρυτίδες μεν, αλλά με ένα λαιμό σαν ακορντεόν. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">Δε λέω καλό είναι να περιποιήται κάποιος τον εαυτό του, αλλά η επέμβαση στη φύση, συνήθως καταλήγει σε τερατούργημα. Όσο και να θέλει κάποιος, η ηλικία δεν κρύβεται. Είναι τόσο μα τόσο προφανής για κάποιους ανθρώπους η επέμβαση αυτή που αν την απέφευγαν ίσως να τραβούσαν λιγότερο την προσοχή....</span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /></div><span style="color:#996633;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-4902314579929940452?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-76394935419094618822006-12-07T01:27:00.000-08:002006-12-07T01:31:57.967-08:00Απορώ γιατί φόρεσα πουλόβερ στη δουλειά σήμερα....Ζεσταίνομαι τόσο πολύ....Πότε θα έρθει ο χειμώνας...οεο????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7639493541909461882?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-87932861661502955022006-12-05T11:58:00.000-08:002006-12-05T12:03:53.304-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXXQhb2ZeyI/AAAAAAAAABE/Z1ITb2g_vGY/s1600-h/Funny+-+Baby+Smoking+Weed.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5005135833722354466" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXXQhb2ZeyI/AAAAAAAAABE/Z1ITb2g_vGY/s320/Funny+-+Baby+Smoking+Weed.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8793286166150295502?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-73662925996778718322006-12-03T06:32:00.000-08:002006-12-03T11:19:48.057-08:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMRLb2ZesI/AAAAAAAAAAM/cT6nVr37abU/s1600-h/758.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5004362499090905794" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMRLb2ZesI/AAAAAAAAAAM/cT6nVr37abU/s320/758.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#663333;">Αγαπώ πολύ τους φίλους μου και αναζητώ την παρέα τους. Πιο πολύ όμως αναζητώ της παρέα του 'πάπη΄ μου (<em>όπου πάπης βλέπε σύζυγος</em>). </span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;">Είναι στιγμές που αρέσει και στους δυο μας να κλείνουμε κινητά και ακίνητα, για να απομονωθούμε και να ξεκουραστούμε γιατί ειδικά ο πάπης κουράζεται πολύ τον τελευταίο καιρό με χίλια δυο που έχει αναλάβει και με τα τρεχάματα για το κτίσιμο του σπιτιού μας που κατάντησε σαν το γιοφύρι της Αρτας! (<em>μια άλλη πονεμένη ιστορία που θα γράψω σε άλλο ποστ</em>). Απολαμβάνουμε πολύ να ξεφεύγουμε μαζί σαββατοκύριακα για εκδρομούλες. Απ΄ότι φαίνεται όμως όλα αυτά αρέσουν και στις παρέες μας που επιδιωκουν να κάνουμε τα πάντα μαζί.</span><br /><span style="color:#663333;">Στη συζήτηση πάνω ρωτάνε: </span><br /><span style="color:#663333;"><em>Φίλοι: τι θα κάνετε απόψε/αύριο/μεθαύριο?</em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Εμείς: Σκεφτόμαστε να πάμε στο τάδε μέρος. </em></span><br /><span style="color:#663333;"><em>Φίλοι: Α, ωραία θα έρθουμε κ μεις. Θέλουμε πολύ καιρό να πάμε εκεί</em>.</span><br /><span style="color:#663333;"><span style="color:#33cc00;">Χαλόου, δεν σας καλέσαμε! Επειδή θέλουμε να πάμε μόνοι μας</span>!</span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;">Πιο πρόσφατο παράδειγμα το χτεσινό. Βγήκαμε με ζευγάρι φίλων για φαγητό αφού προηγουμένως συμφωνήσαμε με τον πάπη ότι δεν θα αναφέρουμε τπτ για τα σχέδια των Χριστουγέννων που περιλαμβάνουν ταξίδι στην αγαπημένη μας πόλη γιατί πάντοτε μας αρέσει να ταξιδεύουμε μόνοι χωρίς κανένα πρόγραμμα και όπου μας βγάλει. </span><br /><span style="color:#663333;">Ολα καλά μέχρι που ο πάπης πάνω στον ενθουσιασμό του είχε τον εξής ηρωικό διάλογο:</span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><em><span style="color:#663333;">Πάπης: Ατε, να κλείσουμε να φέφκουμε να ησυχάσει η τζιεφαλή μας.</span></em><br /><em><span style="color:#663333;">Φίλος: Μα που εννα πάτε ρε φιλούι?</span></em><br /><span style="color:#009900;">Αμαν! Τώρα ακριβώς είναι που θυμήθηκε και θέλει να τραβά τα μαλλιά του.</span><br /><span style="color:#663333;"><em>Πάπης</em>: <em>Ετο ρε φίλε σκεφτούμαστε να πάμε κανένα Λονδίνο</em>. </span><span style="color:#009900;">(έχουμε ήδη πάρει εισητήρια και κλείσαμε και ξενοδοχείο)</span><br /><em><span style="color:#663333;">Φίλος: Ατε ρε τέλεια, κάτσε να δω αν μπορούμε να πάρουμε τζε μεις άδεια τζε θάρτουμε μαζί σας!</span></em><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"><span style="color:#009900;">Πάρτα ρε πάπη τωρά να μεν σου τα χρωστώ</span>!!</span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;">Ξέρω το αποτέλεσμα. Ως τα Χριστούγεννα θα μαζευτούν τριάντα μονοστέφανοι που θα οργανώνονται να έρθουν ταξίδι μαζί μας, χωρίς να τους έχουμε καλέσει και στο τέλος θα πάμε όλοι μαζί σαν όχλος, σαν πενταήμερη εκδρομή του λυκείου! <span style="color:#cc0000;"><strong>ΒΟΗΘΕΙΑ</strong></span>!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7366292599677871832?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-81209160394269459942006-11-27T15:15:00.000-08:002006-11-28T12:24:56.844-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/4197/4516/1600/tn_B107boyatdesk1.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/4197/4516/320/tn_B107boyatdesk1.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#000066;">Σήμερα είχαν διαγώνισμα και καθόμουν στην έδρα και τους παρακολουθούσα ενώ έγραφαν. Παρατήρησα λοιπόν ότι, όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτό, η τάξη είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας.<br />Μπροστά μπροστά κάθονταν τα <em><span style="color:#ff0000;">'σπασματάκια'</span></em> της τάξης. Ξέρετε, αυτά που είναι η χαρά του δασκάλου, που πάντα ψηλώνουν χέρι πρώτα, και που συνήθως φοράνε γιαλιά. (<em>3 από τους 4 στην πρώτη σειρά φοράνε γιαλιά</em>). Τους φαντάστηκα να μεγαλώνουν, να σπουδάζουν (<em>γιατί οι συγκεκριμένοι σίγουρα θα σπουδάσουν</em>) και να γίνονται στελέχη εταιρειών ή δημόσιοι υπάλληλοι, να κτίζουν ένα σπίτι από αυτά που είναι όλα τα ίδια και να ζήσουν τη συμβιβασμένη ζωή τους αυτοί καλά και μεις καλύτερα. </span></div><br /><div><br /><span style="color:#000066;">Στην πιο πίσω σειρά κάθονται οι <em><span style="color:#cc0000;">άνετοι</span></em>, εξίσου καλοί μαθητές αλλά καθόλου nerds. Κάνουν βλακείες, λένε αστεία και τους χαίρομαι γιατί είναι πανέξυπνοι και σπιρτόζοι. Αυτούς τους φαντάζομαι φοιτητές για πολλά χρόνια, να χρωστούν μαθήματα, αλλά στο τέλος να τα καταφέρνουν και να πετυχαίνουν. Πολλοί από αυτούς δεν θα επιστρέψουν ποτέ πίσω, κάποιοι άλλοι που θα έρθουν θα ψάχνονται για πολύ καιρό πριν κατασταλάξουν. </span></div><br /><div><br /><span style="color:#000066;">Πίσω πίσω κάθονται οι <em><span style="color:#cc0000;">περιπτωσάρες</span></em>. Αυτοί που πρέπει να πεις κάτι δέκα φορές πριν το καταλάβουν, αυτοί που χρειάζονται ενίσχυση αλλά που ούτε οι ίδιοι ούτε οι γονείς τους την αποδέχονται. Αυτοί είναι τα εργατικά χέρια του μέλλοντος, μάλλον θα καταλήξουν σε κάποια τεχνική σχολή και θα γίνουν καλοί τεχνίτες για το καλό όλων μας. </span></div><br /><div><br /><span style="color:#000066;">Ρίχνοντας μια τελευταία ματιά εντοπίζω τον πονηρό, τον <span style="color:#cc0000;"><em>'μαφία'</em></span> που μόλις γυρίσω από την άλλη ξέρω ότι θα ρίξει μια ματιά στην κόλλα του διπλανού του, την <span style="color:#cc0000;"><em>μοιραία γκόμενα</em></span> που από τώρα παίζει τα αγόρια στα δάκτυλά της με τα καμώματά της και το <span style="color:#cc0000;"><em>αιώνιο θύμα</em></span>, άλλως 'κακομάζαλο' αυτόν που καταγγέλλει συνέχεια ότι τον κλωτσούν/χτυπούν/κακοποιούν.</span></div><br /><div><span style="color:#000066;"></span></div><br /><div><span style="color:#000066;">Δεν ξέρω σε τέτοια ηλικία πώς βλέπουν το ένα το άλλο, αλλά αν κάτσω τώρα να θυμηθώ τα δικά μου μαθητικά χρόνια και τους δικούς μου συμμαθητές, δεν νομίζω να πέφτω και πολύ έξω!</span></div><br /><div><span style="color:#000066;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8120916039426945994?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-13650816790524232222006-11-22T12:43:00.000-08:002006-12-03T11:24:10.653-08:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMkNL2ZetI/AAAAAAAAAAY/3OVQqO4L40I/s1600-h/gwhn31l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5004383419876604626" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMkNL2ZetI/AAAAAAAAAAY/3OVQqO4L40I/s320/gwhn31l.jpg" border="0" /></a><br /><div>Θυμάσται όταν είμασταν μικροί και παίζαμε αυτό το παιγνίδι που λεγόταν φωτεινός παντογνώστης? (Μετά αυτό εξελίχθηκε σε τρίβιαλ). Λοιπόν αυτό μου θυμίζει ο ξερόλας συνάδελφος. Σας έχει τύχει ποτέ να γνωρίσετε κάποιον ο οποίος να νομίζει ότι τα ξέρει ΟΛΑ? Και όταν λέω ΟΛΑ εννοώ ΟΛΑ. Από το πως μαγειρεύουν δείπνα γκουρμέ με σαλιγκάρια αλά σκατέσκα μέχρι να διδάσκει τα πάντα νομίζοντας ότι είναι η Μοντεσσόρι. (Ιταλίδα παιδαγωγός, αυθεντία στον τομέα της.)<br />Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι μπροστά όταν ανοιχτεί κάποιο θέμα προς συζήτηση και να μην συμμετάσχει αρχίζοντας πάντα με το εγώ όταν ήμουν ..........και γω έκανα αυτό και εκείνο. Νομίζει ότι είναι αυθεντία σε όλα και θέλει και τους άλλους να νομίζουν το ίδιο για το άτομο του.<br /><br />- Όταν τύχει να λείψει από το σχολείο (και λείπει συχνά γιατί όλο και κάπου θα χρειάζονται την αυθεντική του βοήθεια) πιστεύει ότι το σχολείο θα καταρρεύσει και την επόμενη μέρα ρωτά πώς τα βγάλαμε πέρα χωρίς αυτόν. (και όχι, δεν το ρωτά για αστείο, σοβαρομιλά)<br /><br />- Θέλει πάντοτε να κρατά μεγάλες τάξεις (πέμπτη, εκτη) γιατί απ΄οτι λεέι εμείς μπορούμε να διδάξουμε τους πιο μικρούς που δεν χρειάζονται και τόσες γνώσεις΄ ενώ αυτός χειρίζεται καλύτερα και προσφερει τις γνώσεις του σε πιο μεγάλα παιδιά.<br /><br />- Μην ξεφύγει κάποιου πάνω στην κουβέντα να πει τα σχέδια του για οτιδήποτε. Θα του αρχίσει κήρυγμα για το τι πρέπει να κάνει αφού 'κατά τη γνώμη του' αυτό είναι το σωστό.<br /><br />- Πιστεύει ότι το iq του είναι ένα από τα ψηλότερα που υπάρχουν, τουλάχιστον στην Κύπρο απ ότι λέει.<br /><br /><em>Χτες ήρθα σε ρήξη με το άτομο αυτό γιατί για ακόμα μια φορά 'κανόνισε' να μάθει η διευθύντρια πράγματα που αφορούν το προσωπικό. Ο ξερόλας έκανε πάλι το θαύμα του. Η μεγαλύτερη ΄τιμωρία' βέβαια δεν είναι τπτ άλλο από το γεγονός ότι κανένας μα κανένας δεν τον εκτιμά και όλοι τον σχολιάζουν με το παραμικρό ακόμα και αν έχει δίκιο.</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-1365081679052423222?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-84856235377126731942006-11-21T03:16:00.000-08:002006-11-21T03:35:46.806-08:00<span style="color:#000099;">Το τηλέφωνο κτύπησε κατά τις έντεκα ψες.</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">- Θεία, να έρτω να κοιμηθώ μαζί σας?</span><br /><span style="color:#000099;"><em>Αμέσως κατάλαβα</em>.</span><br /><span style="color:#000099;">- Γιατί γλυκιά μου? Τι έγινε πάλι?</span><br /><span style="color:#000099;">- Τα ίδια. Φωνάζουν, βρίζουν και με ξύπνησαν. Αύριο γράφω διαγώνισμα.</span><br /><span style="color:#000099;">- Ντύσου κ έρχομαι. Πάρε κ τα βιβλία σου.</span><br /><span style="color:#000099;">- Έλα γλήορα.</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Την ηρέμησα, ήπιαμε μια ζεστή σοκολάτα και της έστρωσα στον καναπέ. Το πρωί την πήγα στο σχολείο ήρεμη εξωτερικά, από μέσα μόνο αυτή ξέρει! Μου έδωσε ένα φιλί την ώρα που κατέβαινε από το αυτοκίνητο και μου είπε ευχαριστώ.</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Τι ευχαριστώ μου λες ψυχή μου? Μακάρι να μπορούσα να σε κρατήσω μέχρι να μεγαλώσεις αρκετά και να ανοίξεις τα φτερά σου μόνη σου. Μακάρι να μπορούσα να σου προσφέρω αυτή τη ζεστή αγκαλιά και την ηρεμία που τόσο έχεις ανάγκη. Μακάρι να ήταν όλα διαφορετικά</em>.</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Γιατί ρε θεία εν είναι αγαπημένοι σαν εσένα τζε το θείο?</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><em><span style="color:#000099;">Έννεν αγαπημένοι σαν εμένα τζε το θείο διότι εγώ κ ο θείος δεν παρασυρθήκαμε από ένα πάθος και να παντρευτούμε πριν καν μπούμε στα 18. Εγώ και ο θείος σπουδάσαμε, ζήσαμε φοιτητική ζωή, κάναμε τα όνειρα μας πραγματικότητα, σταθήκαμε στα πόδια μας και στα 28 μας, αφού είμασταν ήδη μαζί 8 χρόνια, τότε παντρευτήκαμε.</span></em><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Τα άλλαξα κάπως.</span><br /><span style="color:#000099;">-Ότι και να γίνεται, να ξέρεις ότι εσένα σε αγαπούν πολύ πολύ. Απλώς έχουν προβλήματα μεταξύ τους.</span><br /><span style="color:#000099;">-Γιατί δε χωρίζουν?</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Για σένα, ήθελα να της πω αλλά δε μου βγήκε. Εξάλλου γιατί να τη φορτώσω με άλλο ένα άγχος</em>?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-8485623537712673194?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-71332320053215528592006-11-19T10:15:00.000-08:002006-11-19T10:49:35.457-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/4197/4516/1600/724836/lost.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/4197/4516/320/320744/lost.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:arial;color:#996633;">Άρχισα να παρακολουθώ το lost στο filmnet τυχαία πέρσι χωρίς να έχω διαβάσει προηγουμένως κάτι σχετικό. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πορώνονται με ταινίες και καθηλώνονται μέσα με σκοπό να παρακολουθήσω τηλεόραση, κάτι που ο σύζυγος κάνει συχνά πυκνά. Βαριόμασταν όμως να περιμένουμε το εβδομαδιαίο επεισόδιο, έτσι αγοράσαμε το πρώτο season σε dvd το καλοκαίρι. </span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#996633;"></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#996633;">Ξεχάστηκε με ένα σωρό άλλα στο συρτάρι μέχρι την Παρασκευή το βράδυ, που αφού κάτσαμε αναγκαστικά στο σπίτι λόγω κούρασης, βάλαμε το πρώτο επεισόδιο. </span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#996633;">Σε 48 ώρες (μετά από ένα μικρό διάλειμμα για να πάμε σε ένα εκπαιδευτικό συνέδριο χτες) είδαμε και τα 25 επεισόδια και τώρα δεν μπορούμε να περιμένουμε ως αύριο για να πάρουμε το season 2 και να το δούμε μετά την δουλειά.</span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#996633;"></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#996633;">Δεν ξέρω γιατί κόλλησα με αυτή τη σειρά, κάτι που έχω να πάθω από την εποχή του sex and the city του οποίου έμαθα απ έξω όλους τους διαλόγους, το σίγουρο ένα είναι: ότι θα πέσει πολύ ξενύκτι την ερχόμενη βδομάδα!</span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#990000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;color:#990000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;"></span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7133232005321552859?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-71922694611816160592006-11-16T12:00:00.000-08:002006-12-03T11:28:38.412-08:00<a href="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMlCr2ZeuI/AAAAAAAAAAk/3svKn5Gl_yw/s1600-h/kiss.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5004384338999605986" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMlCr2ZeuI/AAAAAAAAAAk/3svKn5Gl_yw/s320/kiss.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#6666cc;">Ήμουν στην Τετάρτη Δημοτικού, όταν στο διάλειμμα μια συμμαθήτρια μου έφερε ένα χαρτάκι που έγραφε: "<em>ο Τάδε αγαπά σε και θέλει να τα πιάσετε.</em>" Ελούθηκα τα κλάματα θυμούμαι, γιατί εσκέφτηκα ότι τούτο το να τα έχουμε κάτι κακό θα εσήμαινε.</span><br /><span style="color:#6666cc;">Το θυμήθηκα αυτό σήμερα, όταν στο διάλειμμα είχα τον εξής διάλογο με μαθητή μου της τρίτης δημοτικού:</span><br /><span style="color:#6666cc;">- <em>κυρία ο τάδε αγαπά την τάδε τζε έχουν τα. </em></span><br /><span style="color:#6666cc;"><em>- ναι καλέ μου, όλα τα παιδάκια πρέπει να αγαπάτε το ένα το άλλο. Έτσι είπε ο Χριστούλης</em>.</span><br /><span style="color:#6666cc;">(Δαμέ εσπούρτισε που τα γέλια! )</span><br /><span style="color:#6666cc;">-<em>Ε, οι τζε να τες αγαπούμε ούλλες κυρία. Ηνταλως εννα τες προλαβαίνουμε ύστερα? </em></span><br /><em><span style="color:#6666cc;">- Να προλαβαίνετε τι δλδ?</span><br /><span style="color:#6666cc;">- Ε έτο κυρία, να πηέννουμε μακντόναλτς την Παρασκευή και να τους γοράζουμε πουλουκούθκια. </span><br /><span style="color:#6666cc;">- Καλά η μάμα σας ξέρει το?</span><br /><span style="color:#6666cc;">- Ναι κυρία αφού η μάμα μου φωνάζει τη μάμα της μιτσιάς μου συμπεθερά τζε γελούν!</span><br /><span style="color:#6666cc;"></span></em><br /><span style="color:#6666cc;"><span style="color:#663333;">ΙΝΤΑ ΤΖΙΑΙΡΟΥΣ ΕΦΤΑΣΑΜΕΝ ΛΕΩ ΓΩ</span>!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-7192269461181616059?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-26610275110094458962006-11-14T14:46:00.000-08:002006-11-14T14:48:19.139-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/4197/4516/1600/Funny-FirstTimeSex.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/4197/4516/320/Funny-FirstTimeSex.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-2661027511009445896?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-1936139210599751182006-11-12T06:08:00.000-08:002006-12-03T11:32:25.737-08:00<a href="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMmIb2ZevI/AAAAAAAAAAw/kTHribTwcbE/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5004385537295481586" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_lrM3DLwiZVI/RXMmIb2ZevI/AAAAAAAAAAw/kTHribTwcbE/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μιλούσα χτες με μια γυναίκα, η οποία έχει 2 παιδιά λυκείου. Ξέροντας ότι είμαι εκπαιδευτικός άρχισε να μου λέει τα παράπονα της σχετικά με τα παιδιά της, που ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από το διάβασμα. Και μετά ρίχνει την εξής θεική ατάκα:<br /><br />"<em>Τζε καλά η κόρη μου που τζε να μεν σπουδάσει παντρεύκεται κανένα που 'κρατά' τζε κάθεται σπίτι της, αλλά ο γιος μου? Τζείνος πρέπει να συντηρά οικογένεια, τώρα να δούμε τι θα κάμουμε.</em> "<br /><br />Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, τη ρώτησα αν θα της άρεσε να εξαρτάται οικονομικά η κόρη της από τον καθε ένα που θα το φυσάει το παραδάκι. Η απάντηση της ήταν ότι:<br />"<em>η θέση της γεναίκας εν σπίτι κόρη μου, να μεγαλώνει τα κοπελούθκια της. Ασε τωρά που εμάθετε ούλλες τες σπουδές. Εγώ που εν ετέλειωσα το λύκειο εν είμαι μια χαρά</em>?"<br /><br /><span style="color:#ff6600;">Ναι μάνα μου, μια χαρά είσαι, αν εφορούσες τζε μιαν μπούρκα ήταν νάσουν πολλά καλλύτερα</span>!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-193613921059975118?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-30360578485740250242006-11-09T03:52:00.000-08:002006-11-19T10:53:41.196-08:00<span style="color:#00cccc;">"Αλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος και από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός ....."<br /><br />Οι στίχοι του αγαπημένου τραγουδιού στριφογυρίζουν στο μυαλό μου από το πρωί. Τόχω αυτό. Κάθε στιγμή της ζωής μου, ευχάριστη ή δυσάρεστη να την συνδέω με τραγούδια.<br />Δεν πειράζει. Ας κλάψω σήμερα! Αύριο θάμαι καλά!<br /><br />Η ζήλια είναι και αυτή ανθρώπινο συναίσθημα, ειδικά όταν πρόκειται για κάτι που όλοι τόχουν εκτός από σένα. Θα το ξεπεράσω!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-3036057848574025024?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-1162932376193336372006-11-07T12:31:00.000-08:002006-11-19T10:51:35.385-08:00Τον τελευταίο καιρό λόγω της πολλής δουλειάς σταμάτησα τις εβδομαδιαίες εξορμήσεις σε υπεραγορές και αρκούμαι σε βιαστικές επισκέψεις στο παραδοσιακό μπακάλικο της γειτονιάς (ναι, έχουμε ακόμα αυτό το είδος προς εξαφάνιση) Μετά τα ψώνια σήμερα αποφάσισα να επιστρέψω στην σαββατιάτικη ταλαιπωρία για τους εξής λόγους:<br /><br /><ul><li>Βαριέμαι να χαιρετώ τους γείτονες ενώ ψάχνω τι σερβιέττες να πάρω.</li><li>Νομίζω ότι βρίσκουμε στα συγκρουόμενα του λούνα παρκ κάθε φορά που τουμπάρουν το καροτσάκι μου στους κατάστενους διαδρόμους.</li><li>Τα προιόντα στα ράφια έχουν ημερομηνία λήξης την αυριανή λόγω μη ζήτησης.</li><li>Η μοναδική επιλογή καφέ που μπορώ να κάνω είναι μεταξύ χαραλάμπους και λαικού καφεκοπτείου. Ούτε λόγος για καφέ φίλτρου!</li><li>Τουλάχιστον τρεις γιαγιάδες να με ρωτούν τι γράφουν πάνω οι συσκευασίες γιατί δεν 'εφερα κόρη μου τα γιαλιά μου σήμερα'!</li><li>Στο ταμία, η κοπέλα που ήταν συμμαθήτρια της αδερφής μου να μου λέει μπροστά στους πελάτες: "Κόρη μα έννεν προχτές που εγόρασες κωλόχαρτα? Ούλλη μέρα σιέζεται τζοιμέσα?"</li></ul><p>Το καλό βέβαια είναι ότι όσο ποιο λίγα βλέπεις, τόσο λίγα αγοράζεις! Δε βαριέσαι όμως! Τα λεφτά είναι για να ξοδεύονται!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-116293237619333637?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-36999269.post-1162651091688727422006-11-04T06:21:00.000-08:002006-11-19T10:52:56.256-08:00Λατρέυω τα πρωινά του Σαββάτου που μοιάζουν με το σημερινό. Να ξυπνώ χωρίς ξυπνητήρι, από μια ζεστή αγκαλιά, χουζούρεμα μέχρι αργά, χωρίς άγχος για δουλειά. Καφές με άρωμα βανίλια στον καναπέ με κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση. Το σπίτι γύρω μου χάος, μετά την ψεσινή απρόοπτη συνάντηση για τρίβιαλ. Δεν με νοιάζει όμως. Έχω όλη τη μέρα μπροστά μου για να συμμαζέψω. Σήμερα δε θα βγάλω τις πυτζάμες όλη μέρα. Τώρα που το σκέφτομαι έχω πεθυμήσει σούπα τραχανά. Μαμα περίμενε τηλέφωνο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36999269-116265109168872742?l=apotinedra.blogspot.com' alt='' /></div>APOTINEDRAhttp://www.blogger.com/profile/15819618005665698972noreply@blogger.com2